لێرەدا پەیوەندی نێوان خودا و خێزانەکەمان دەست دەکەوێت. کاتێک هەر کەسێک لە خوداوە لەدایک دەبێت، ئەو برای منە. ئەگەر پرسیار بکرێت، «برای من کێیە؟ چۆن برای خۆم بناسم؟» هەموو کەسێک کە لە خوداوە لەدایک بووە برای منە. ڕەنگە هەندێک جار ناچار بم خەمی بۆ بخۆم، بەڵام هێشتا برای منە، چونکە بە هەمان سروشتی خوداییەوە پەیوەندیم پێوەی هەیە. زۆر گرنگە ئەمە لە ڕۆژگاری ئەمڕۆدا لەبیر نەکەین، چونکە، لەو شوێنەی کە ڕۆحی پیرۆز بە ڕاستی کار دەکات، هەمیشە مەیلی جیاوازبوونەوە دەبێت. ئەگەر هەموومان ملکەچی ڕۆحی خودا بووینایە، هەموومان بە یەک ڕێگادا دەڕۆیشتین. شتێکی تریش هەیە کە دەبێت تێبینی بکرێت: ئێمە لە سەرەتای مەسیحییەتدا نین، بەڵکو لە کۆتایی تاریکیداین، و وەک ئەوەی بە ڕێگای جیاوازدا هەڵدێین. خودی کاری ڕۆحەکە ئەوە دەبێت کە یەکێتییەکی تەواو دروست بکات ئەگەر ملکەچ بووینایە، بەڵام ئێمە وا نین.
چارەسەری ئەمە ئەوەیە کە دڵ لە هاوبەشییەکی نزیکدا بێت لەگەڵ مەسیح؛ و بە ڕێژەیەک کە ئەمە ڕاست بێت، خۆشەویستی بۆ هەموو پیرۆزەکان لەوێدا دەبێت. بە هەمان ڕادە کە مەسیح بەهای هەیە، پیرۆزەکەش بەهای دەبێت. بە ڕێژەیەک کە بیرکردنەوەکانی مەسیح دەربارەی پیرۆزەکانی بۆ من ناسراو بن، هەموو پیرۆزەکان لە بیرکردنەوەکانمدا دەبن. من خۆشەویستیی مەسیح بە دروستی نازانم ئەگەر یەک پیرۆز فەرامۆش بکرێت؛ وەک لە ئەفەسۆس ٣:١٧-١٩دا هاتووە، «بۆ ئەوەی ئێوە، کە لە خۆشەویستیدا ڕیشەدار و دامەزراون، بتوانن لەگەڵ هەموو پیرۆزەکاندا تێبگەن کە پانی و درێژی و قووڵی و بەرزی چییە—بۆ ئەوەی خۆشەویستیی مەسیح بزانن.» من تەنها دەتوانم بە هەر ڕادەیەک بچمە ناو ئەمەوە کاتێک هەموو پیرۆزەکان لە باوەش دەگرم. ئەگەر یەکێکیان فەرامۆش بکەم، بەشێک لە دڵی مەسیح فەرامۆش دەکەم.
