گەورەمان عیسا لەم ئایەتەدا کۆمەڵێک لە ناسکترین پەیوەندییە زەمینییەکان کۆدەکاتەوە. بەڵام، خۆشەویستی مرۆڤ زۆر کەمترە لە قووڵی و چڕی خۆشەویستی ئەو. ئایا تۆ تەنیا و بێ کەسیت؟ ئایا مردن پەیوەندییە زەمینییەکانی پچڕاندووە و نزیکترین پەیوەندییەکانی خۆشەویستی زەمینی لێک جیاکردووەتەوە؟ گەورەمان عیسا یەکێکە کە ئامادەیی و هاوڕێیەتییەکەی دەتوانێت قەرەبووی هەموو زیانەکان بکاتەوە و دەتوانێت هەموو بۆشاییەکان پڕبکاتەوە. ئەگەر تۆ بێ دایک و باوک، بێ هاوڕێ، یان بێ دڵنەوایی لێرەیت، بیرت بێت کە یەکێک لەسەر تەخت هەیە کە خۆشەویستییەکەی وەک زەریای بێ بن قووڵە و وەک هەتاهەتایی بێ سنوورە!
کێ دەتوانێت داوای ئەو بەختەوەرییە بکات کە لەم وێنە سەرسوڕهێنەرەدا باس کراوە؟ هیچ بانگەشەیەکی دەرەکی نایکڕێت—نە ڕێوڕەسمێک، نە فەرمانێک، نە پۆستێکی کڵێسایی! ئەو بەوانە دەگات کە ویستی باوک لە ئاسماندا دەکەن (مەتتا ٧:٢١). ئەو بەو کەسە دەگات کە بیرکردنەوەی عیسا ڕەنگدەداتەوە، کە بە ڕۆح ڕێنمایی دەکرێت، کە ووشەی خودا وەک ڕێکخەری ڕۆژانەی خۆی وەردەگرێت، و ئامانجی خۆی دەکاتە مەسیحییەکی بێ فیزی، وەک مەسیح، و ئاسمانی. ئەوانەی وەک ئەمانە دەتوانن داوای ئەم بەڵێنییە سەرسوڕهێنەرەی خۆشەویستی وەک هی خۆیان بکەن!
ئەگەر شایستەی ئامانجێکی گەورە بێت کە لەلایەن باش و گەورەکانەوە لێرە لەسەر زەوی خۆشبوێندرێت، ئەوا بەهای چاوێکی خۆشەویستی کە لەسەر تەختی ئاسمانەوە سەیری ئێمە دەکات چی دەبێت! ئایا خۆشەویستی برا، خوشک، یان دایک و باوک لە بەراورددا کاڵ نابێتەوە؟ تەنها بیر بکەرەوە! ئەو سەیری ئێمە «کرمە هەژارەکان» دەکات و بە برا، خوشک، دایکمان ناومان دەبات—ئەو شەرم ناکات کە بە «برا» ناومان ببات (مەتتا ١٢:٤٨–٥٠؛ عیبرانییەکان ٢:١١). ئایا «ئەو خۆشەویستییەی خودا بۆ ئێمەی هەیە» (١ یۆحەننا ٤:١٦) زانیومانە و باوەڕمان پێکردووە؟ چەندە وەڵامدانەوەی ئێمە بۆ ئەم خۆشەویستییە کەم بووە!
