عیسای مەسیح دەفەرموێت، "من سەرەتا و کۆتاییم." نازناوێکی نایابە کە پێمان نیشان دەدات ئەو کارگوزارە گەورە و شارەزاکەی خودایە، ئەو کەسەی کە پلانی گەورەی خودا دەستپێدەکات و هەروەها بەدیهێنانیشی دەکات. هەموو شتێک بە وشەی هێزی ئەو دروستکرا، و دوای ئەوەی لەم هەزار ساڵەییەدا حوکمڕانی دەکات، ئەو دڵنیا دەبێتەوە کە توخمەکانی ئەم یەکەم دروستکراوە لە ئاگردا بتوێنەوە.
هەروەها، ئەویش بەردی گۆشە و بناغەیە کە کەنیسەی خودای زیندووی لەسەر بنیاتنراوە، و زۆری پێنەچێت پاش ئەوەی ئەو دوا بەردی زیندووی بۆ ئەم بینا ڕۆحییە زیادیکرد، ئەو دێت بۆ ئەوەی ئێمە بباتە لای خۆی بۆ ماڵی باوک.
ئێستا، وەک هەڵسایەوە، ئەو سەرەتای دروستکراوە نوێیەکەیە کە هەموو ئەوانەی لە مەسیح عیسادان، هی ئەون. وە ئەو دڵنیاش دەکاتەوە کە لە دۆخی هەتاهەتاییدا ئاسمانی نوێ و زەوییەکی نوێ دەبێت، چونکە ئەو هەموو شتێک نوێ دەکاتەوە. هەر بۆیە دەتوانین ئازایەتی وەرگرین، چونکە ئەو کە کارێکی باشی لە ئێمەدا دەستپێکردووە، بێگومان تەواوی دەکات.
