«با ئەم بیرکردنەوەیە لە ئێوەدا بێت، کە لە عیسای مەسیشدا بوو.» (فیلیپییەکان ٢:٥)
«ستەملێکراو و ئازاردراو بوو، بەڵام دەمی نەکردەوە. وەک بەرخێک کە دەبرێتە سەربڕین و وەک مەڕێک کە لەبەردەم مووچنەرانی بێدەنگە، دەمی نەکردەوە.» (ئیشایا ٥٣:٧)
سەیری ئارامگریی بێسنووری عیسا بکەن!
تەنانەت لە نێو قوتابییەکانی خۆشیدا، چەند بە لێبوردەییەوە بەرگەی کوێری، تێگەیشتنی هەڵە و دڵڕەقییان گرت! فیلیپ سێ ساڵ بوو لەگەڵی بوو — بەڵام «نەیناسیبوو» — لەو ماوەیەدا لە نەزانییەکی سەیر و تاوانباردا سەبارەت بە شکۆ و گەورەیی خوداوەندەکەی مابووەوە! سەیری بکەن چۆن عیسا بە نەرمی لەگەڵیدا مامەڵە دەکات — هیچ وەڵامێکی ناداتەوە بۆ دانپێدانانی بە نەزانی — بەڵکو بەڵێنی نیعمەتی بێهاوتا!
پیتەر، قوتابیی ڕێزدار و متمانەپێکراو — دەبێتە یاخیبوو و ترسنۆک. بە دادپەروەری خوداوەندە بێڕێزکراوەکەی، کە بەو خۆشەویستییە بێ وەڵامە بریندار بوو، دەیتوانی ئەو بارگرانییە بێشایستەیە ببڕێتەوە! بەڵام لێی خۆش دەبێت، بەرگەی دەگرێت، بە نەرمی سەرزەنشتی دەکات، و زیاتر لە جاران خۆشی دەوێت!
سەیری ئازارکێشە خوداییەکە بکەن لە دیمەنە کۆتاییەکانی بێڕێزی و ناخۆشیی خۆیدا! چەند ئارامگرە! «وەک بەرخێک کە دەبرێتە سەربڕین و وەک مەڕێک کە لەبەردەم مووچنەرانی بێدەنگە، دەمی نەکردەوە!» لەم ساتە ترسناکانەدا، توانای بێسنووری تووڕەبوو دەیتوانی دوازدە لەشکری فریشتە بانگ بکات — و لە دەستی هەر یەکێکیاندا بوتڵێکی تووڕەیی دابنێت! بەڵام بە بێدەنگییەکی نەرم و شکۆدارەوە خۆی دەداتە دەست. بەڕاستی، لە ئەودا «ئارامگری کارێکی تەواوی هەبوو!»
بیری ئەم ئارامگرییە بکەنەوە لەگەڵ گەلەکەیدا — لەوەتەی سەرکەوتووە بۆ شکۆ. ساڵانێکی زۆر بەرگەی بەرگریی سەرسەختی ئەوانی گرتووە لە نیعمەتەکەی، بێسوپاسیی ناپاکانەیان، گەڕانی سەرگەردانانەیان، دڵڕەقییان و سووکایەتیکردنیان بە وشەی پیرۆزی ئەو. بەڵام، سەیری خۆشەویستیی لێبوردەیی ئەم خودای ڕزگارکەرە بکەن! دەستی میهرەبانیی ئەو هێشتا درێژکراوەتەوە!
ئەی منداڵی خودا! ئایا تووشی تاقیکردنەوەیەکی تاڵ نەبوویت؟ ڕێگای خودات، ڕەنگە، هەمووی نهێنی بێت — هیچ شوێنپێیەکی خۆشەویستی لە ڕێگای پڕ لە کێشەدا دیار نییە؛ هیچ ڕووناکییەک لە هەورەکانی سەرەوە نییە؛ هیچ تیشکێکی گەش لە داهاتووی تاریکدا نییە. ئارام بگرە! «خوداوەند باشە بۆ ئەوانەی چاوەڕێی دەکەن.» «ئەوانەی چاوەڕێی خوداوەند دەکەن، هێزیان نوێ دەبێتەوە!»
یان ماوەیەکی زۆرە لەسەر جێگای نەخۆشییەکدا هەڵدراویت — ڕۆژانی ئازار و شەوانی ماندوێتی بۆت دانراوە؟ ئارام بگرە! «متمانەم بەم ناڵاندنە هەیە،» پیرۆزێکی ئازارکێش وتی، «کە ناڵاندن نییە.» خودا، بەم ناخۆشییە، ئەم نیعمەتە جوانە لە ناوتدا پەروەردە دەکات کە بە شێوەیەکی بەرچاو لە کەسایەتیی خوداوەندە خۆشەویستەکەتدا دەدرەوشایەوە. لەگەڵ ئەودا، ئەمە خوویەکی خۆشەویستی ڕۆح بوو. لەگەڵ تۆدا، «تەنگانە» کە «ئارامگری» دروست دەکات، فێربوونێکی پێویستە. «باشە بۆ پیاو کە هەم هیوای هەبێت و هەم بە هێمنی چاوەڕێی ڕزگاریی خودا بکات» (شین و واوەیلا ٣:٢٦).
ئایا تووشی هەندێک خراپە یان ناخۆشیی بێشایستە بوویت، ڕووبەڕووی تۆمەتی توند و بریندارکەر بوویتەتەوە، کە بۆ گۆشت و خوێن قورسە بەرگەی بگرێت؟ ئارام بگرە! وریای پەلەکردن لە قسەکردن یان تووڕەیی بە؛ بیری ئەوە بکەرەوە چەندە خراپە دەکرێت بە چەند وشەیەکی بێباک «کە بە بێ ئامۆژگاری بە زمان دەوترێن». بیری عیسا بکەرەوە کە لەبەردەم دادگایەکی مرۆڤدا وەستاوە، بە ملکەچبوونی بێدەنگیی بێتاوانی و ڕاستودروستیی ئاگادار. دۆسیەکەت بە خودا بسپێرە. با ئەمە تەنها شێوەی سکاڵاکەت بێت، «ئەی خودا، ستەمم لێکراوە — بۆم بکە!»
«بە ئارامگری،» کەواتە، «ڕۆحەکانتان بەدەست بهێنن». با ئەمە نیعمەتێک نەبێت بۆ وەرزە تایبەتەکان، کە لە کاتی پێویستیی تایبەتدا دەردەکەوێت؛ بەڵکو چوارچێوەیەکی نیشتەجێ بێت کە لە هێمنی ئارامیی ڕۆیشتنێکی ڕۆژانەدا دەردەکەوێت — ئارامی لە ناوەڕاستی بێزارییە بچووکەکانی ژیانی ڕۆژانەدا — مەبەستێکی جێگیر لە دڵدا بۆ چاوەڕێکردنی خودا، و فڕێدانی هەموو بارگرانییەکانی لەسەر ئەو!
