«ئه‌م پیاوه گوناهباران وه‌رده‌گرێت.» (لۆقا 15:2) گاڵته‌جاڕی گاڵته‌جاڕانه‌ی فه‌ریسییه شانازییه‌کان و سه‌رزه‌نشتکه‌ره‌کان، شکۆی ئه‌و که‌سه‌ی پێکهێنا که هات، «نه‌ک بۆ بانگکردنی ڕاستودروسته‌کان، به‌ڵکو بۆ گوناهباران، بۆ تۆبه‌کردن» (مەتتا 9:13). باجگره‌کان و ده‌ره‌کراوه‌کان، ئه‌وانه‌ی به نه‌خۆشییه‌کی قووڵتر له هه‌ر نه‌خۆشییه‌کی جه‌سته‌یی داپۆشرابوون — برینه‌کانیان بۆ پزیشکه گه‌وره‌که ئاشکرا کرد، وه‌ک هه‌ستکردن به تاوان و تۆبه‌ی ترسنۆکانه به شه‌رمه‌زاری و پاڕانه‌وه‌وه خزانه به‌ر پێیه‌کانی، هیچ شتێکیان نه‌دۆزییه‌وه جگه له پێشوازییه‌کی لێخۆشبووانه و میهره‌بانانه!
ڕێگاکانی ئه‌و وه‌ک ڕێگاکانی مرۆڤ نه‌بوون! «پاسه‌وانه‌کان»، له گۆرانییه‌کاندا، ئه‌و که‌سه دڵته‌نگه‌یان «لێدا» که به‌دوای خوداوه‌نده ونبووه‌که‌ی ده‌گه‌ڕا؛ په‌چه‌که‌یان لێکردنه‌وه، به دڵڕه‌قییه‌کی سارد گاڵته‌یان به فرمێسکه پڕ له ئازاره‌کانی ده‌کرد (گۆرانی گۆرانییه‌کان 5:7). به‌ڵام «شوانکار و قه‌شه‌ی سه‌رۆکی گیانه‌کان» (1 په‌ترۆس 5:4) وا نه‌بوو. «ئه‌م پیاوه گوناهباران وه‌رده‌گرێت»!
نیکۆدیمۆس ببینه، له ژێر سێبه‌ری شه‌ودا دزی ده‌کات بۆ ئه‌وه‌ی خۆی له چاودێری بدزێته‌وه — نموونه‌ی هه‌زاران هه‌زار که‌س که له هه‌موو سه‌رده‌مێکدا به له‌رزینه‌وه له شه‌وی گوناه و خه‌میاندا چوون بۆ ئه‌م هاوڕێ ئاسمانییه! ئایا عیسا سزای ترسنۆکییه‌که‌ی ده‌دات به داخستنی ده‌رگاکه‌ی به ڕووی، و دوورخستنه‌وه‌ی له ئاماده‌بوونی؟
قامیشی شکاو ناشکێنێت؛ کتانه دووکه‌ڵاوییه‌که ناکوژێنێته‌وه (ئیشایا 42:3).
و هێشتا هه‌ر وه‌ک خۆیه‌تی! ئه‌وه‌ی که چه‌وسێنه‌رێکی له کفرکردنه‌کانیدا ڕاگرت، و لێوه‌کانی تاوانبارێکی مردووی به باوه‌ڕ و خۆشه‌ویستییه‌وه ڕێکخست، له‌م کاته‌دا وه‌ستاوه، له‌گه‌ڵ هه‌موو گه‌نجینه کۆکراوه‌کانی ڕزگاریدا له ده‌ستیدا، ڕاده‌گه‌یه‌نێت،
ئه‌وه‌ی دێت بۆ لام، به هیچ شێوه‌یه‌ک ده‌ری ناکه‌م (یۆحه‌ننا 6:37).
ئایا له‌مه‌وه ده‌بێت به سووکی سه‌یری گوناه بکه‌ین یان، به نموونه و ڕه‌فتار، گه‌وره‌ییه‌که‌ی ڕوون بکه‌ینه‌وه و پشتگوێی بخه‌ین؟ وا نییه. گوناه، وه‌ک گوناه، هه‌رگیز ناتوانرێت به ته‌واوی به نیشانه‌ی په‌سه‌ندکردن نیشانه بکرێت. به‌ڵام ده‌بێت به وریاییه‌وه هه‌وڵ بده‌ین جیاوازی بکه‌ین له نێوان تاوان و تاوانباردا. هیچ شتێک نابێت له لایه‌ن ئێمه‌وه بکرێت، به قسه یان کرده‌وه، بۆ گاڵته‌کردن به ئاهه‌نگه‌کانی تۆبه‌کردنی ڕۆحێکی تاوانبار، یان ناردنی ده‌ره‌کراوه له‌رزۆکه‌که به دوور، به هه‌ستێکی بێئومێدی بێ هیوا. «ئه‌م پیاوه گوناهباران وه‌رده‌گرێت»، و ئایا ئێمه‌ش وای نین؟
ئایا ڕێگه ده‌دات به پاشماوه جۆراوجۆره‌کانی خراپه‌ی مرۆڤایه‌تی به بێ بانگهێشت له‌به‌ر پێیه‌کانی دابنیشن، و سه‌یری ڕوخساره لێخۆشبووه‌که‌ی بکه‌ن به چاوی هیواوه، و ئایا ئێمه ده‌وێرین بڕیاری توند و سه‌خت و وێرانکه‌ر بده‌ین له‌سه‌ر برا گوناهبارێک (له‌وانه‌یه زۆر گوناهبار)؟ ئایا ئێمه گوناه و گوناهبارانی «سوور» و «ئه‌رغه‌وانی» له ده‌ره‌وه‌ی سنووری میهره‌بانی ڕاده‌گه‌یه‌نین، کاتێک عیسا وای ناکات؟
نه‌خێر، به‌ڵکو، کاتێک نه‌هامه‌تی و خراپه و پاشگه‌زبوونه‌وه ڕێگامان ده‌گرێت، با به گاڵته‌جاڕی تاڵ یان وه‌ڵامی گاڵته‌جاڕانه نه‌یاننێرین. با به‌رگه بگرین، ته‌حه‌مول بکه‌ین، ناڕه‌زایی ده‌رببڕین، به نه‌رمی مامه‌ڵه بکه‌ین. عیسا وای کرد، عیسا وای ده‌کات! ئاه! ئه‌گه‌ر خۆشه‌ویستییه سه‌رنه‌که‌وتووه‌که‌ی ئه‌ومان بۆ گیانه‌کان، ئاره‌زووی قووڵی ئه‌ومان بۆ به‌خته‌وه‌ری هه‌میشه‌یی گوناهباران له ناوماندا بووایه، ئه‌وا زۆر جار زیاتر به جیدی ناڕه‌زایه‌تی و داوای خۆشه‌ویستی ده‌رباره‌ی ئه‌وانه ده‌کردین که تا ئێستا هیچ شتێکیان جگه له بیرکردنه‌وه‌ی توند و قسه‌ی ناخۆش وه‌رنه‌گرتووه.
ئه‌گه‌ر ئه‌م «عەقڵییه‌ته» به‌ڕاستی له ناوماندا بووایه، «که له ئه‌ویشدا بوو»، ئه‌وا زۆر جار زیاتر له خۆمان ده‌پرسی،
«ئایا هه‌موو ئه‌وه‌ی که ده‌متوانی بیکه‌م بۆ ده‌رهێنانی ئه‌م نیشانه‌یه له سووتانه‌که‌دا کردوومه؟ ئایا بیرم ماوه که نیعمه‌ت چی کردووه، نیعمه‌ت چی ده‌توانێت بکات؟»
برایان، ئه‌گه‌ر یه‌کێک له ئێوه له ڕاستی لایدا، و یه‌کێک گۆڕی، با بزانێت، ئه‌وه‌ی گوناهبار له هه‌ڵه‌ی ڕێگاکه‌ی ده‌گۆڕێت، گیانێک له مردن ڕزگار ده‌کات، و کۆمه‌ڵێک گوناه ده‌شارێته‌وه (یاقوب 5:19).
خۆتان به هه‌مان عەقڵییه‌ت چه‌کدار بکه‌ن
