«وەک باران دادەبەزێت باران بەسەر گژوگیا بڕاوەکەدا: وەک بارانبارین کە زەوی ئاو دەدات» (زەبوور 72:6). چەند خێرا تۆز بڵاو دەبێتەوە، و شەقامەکان پاک دەکرێنەوە! بە هەمان شێوە کاتێک عیسا بە کاریگەرییەکانی ڕۆحی خۆی دادەبەزێتە سەر ڕۆحم — تۆزی گوناه لە ناومدا بڵاو دەکاتەوە، و لە هەموو پیسی و بتەکانم پاکم دەکاتەوە. من پیاوێکی تەواو جیاوازم، چێژ لە پاکی دڵ وەردەگرم، و لە بینینی باوەڕدا خودای خۆم دەبینم. دڵم نەرم دەبێت و بەرەکەتە دابەزیوەکان دەخواتەوە؛ ڕۆحم دەوڵەمەند دەبێت و بەرهەمدار دەبێت؛ ئارەزووی پیرۆز، تۆبەی ڕاستەقینە، و نیگەرانی بۆ شکۆمەندی خودایی سەرهەڵدەدات؛ و بەبێ دوودڵی دەڵێم: «من هی خودام.» ڕووبارێکی سوپاسگوزاری لە ڕۆحمەوە بۆ خودای هەموو میهرەبانییەکانم دەڕژێت — و ناتوانم ستایشی نەکەم بۆ هەموو نیشانەکانی خۆشەویستی جیاکەرەوەی، و بەڵگەکانی چاکەی بێ شایستەیی. عیسا، ڕزگارکەر! بەم شێوەیە زۆرتر بێیتە سەر ڕۆحم، وەک بارانی پێشوەخت و دواتر بێیتە سەر زەوی؛ و با هەبێت بارانبارینی بەرەکەت!
وەک باران لەسەر لەوەڕگای تازە بڕاو، ئەو کاریگەری خۆی دەنێرێتە خوارەوە؛ نیعمەتی ئەو لەسەر ڕۆحە بێهێزەکان دەچۆڕێت، وەک شەونمێکی ئاسمانی لەسەر گردە تینووەکان! — ج.سم.
