«کە لە ڕۆژانی جەستەی خۆیدا، هەم پاڕانەوە و هەم داواکاری پێشکەش بەوە کرد کە دەیتوانی لە مردن ڕزگاری بکات، بە هاوارێکی بەهێز و فرمێسکەوە؛ (و بەهۆی لەخواترسییەکەیەوە گوێی لێ گیرا؛) هەرچەندە کوڕ بوو، فێری گوێڕایەڵی بوو لەو شتانەی کە ئازاری کێشا» (عیبرانییەکان ٥:٧-٨) کوڕی خودا، کە هەموو شتێک لە ئەزەلەوە ملکەچی ئەوە، وەک مرۆڤێک لە ڕێگەی ئەزموونی خۆیەوە فێری ئەوە بوو کە گوێڕایەڵی کەسێکی تر بکات. گوێڕایەڵی ئەو بۆ باوک بووە هۆی زیاتر و زیاتر بەرگری لەلایەن مرۆڤەکانەوە و بۆیەش بووە هۆی ئازار لەم جیهانەدا. بە شێوەیەکی سەرنجڕاکێش، نووسەری نامەی عیبرانییەکان ئەو لێدوانەی سەرەوە لە چوارچێوەی ئەوەی کە لە گەتسیمانی ڕوویدا، دەدات. بۆچی ئەمە دەکات؟ چونکە لەوێدا زۆرترین ڕوون دەبێتەوە کە گوێڕایەڵی عیسا تا چەند ڕۆیشت و چەند قورس بوو بۆی کە بەرگەی ئازارەکانی خاچ بگرێت!
بەهۆی ناگوێڕایەڵیەکەیەوە، بە «ئادەمی یەکەم» لە باخچەی عەدەن وترا، «بە ئارەقی ڕووت نان دەخۆیت تا دەگەڕێیتەوە بۆ خاک» (پیدایش ٣:١٩). لە گەتسیمانی «ئادەمی کۆتایی» (١ کۆرنسۆس ١٥:٤٥) لەسەر ڕووی خۆی لەسەر خاکی نەفرەت لێکراو پاڵکەوت – بەهۆی گوێڕایەڵی نەگۆڕیەوە. بیرۆکەی ئەوەی کە تەنها چەند کاتژمێرێک دواتر دەبێتە گوناه، بە واتای وشە ئارەقی خستە سەر نێوچاوانی، کە وەک دڵۆپە گەورەکانی خوێن کەوتە سەر زەوی (بڕوانە لۆقا ٢٢:٤٤).
کاریگەرە کە سۆز و چڕی ببینین کە خوداوەند لە گەتسیمانی نوێژی پێکرد. ئێمە دەخوێنینەوە لەسەر پاڕانەوە، داواکاری، فرمێسک، هاوارێکی بەهێز، شەڕێکی سەخت و نوێژێکی گەرموگوڕ، ئەوەندە چڕ کە ئارەقەکەی بوو بە دڵۆپە گەورەکانی خوێن کە کەوتە سەر زەوی (بڕوانە لۆقا ٢٢:٤٤). ئەمە زۆر زیاترە لە هەر شتێک کە لەسەر گەورەترین نوێژەکانی پەیمانی کۆن و نوێ پێمان وتراوە. – بەڵێ، ئەو تەنها بێ کەموکوڕییە!
کوڕی خودا لە هەموو بارودۆخەکانی ژیانیدا نوێژی دەکرد؛ بەڵام هەرچەندە پێویستییەکە گەورەتر دەبوو، زیاتر بە چڕی لە نوێژدا تێکۆشا. چەند جارێک ئێمە بە تەواوی بە پێچەوانەوە ڕەفتار دەکەین؛ سەختییەکان و نیگەرانییەکان زۆرجار دەبنە هۆی ئەوەی بیرکردنەوەکانمان بەهۆی کێشەکانەوە ئەوەندە بەهێز ببن کە خودا لەبیر بکەین. لەگەڵ ئەوەشدا، تاقیکردنەوە و ناخۆشییەکان کە ئەزموونیان دەکەین، دەبێت ڕاستەوخۆ بمانخەنە ناو باوەشی کراوەی خودا! خودا هانمان دەدات بۆ ئەم مەبەستە و دەڵێت، «لە ڕۆژی ناخۆشیدا بانگم بکە: من ڕزگارت دەکەم و تۆش شکۆمەندم دەکەیت!» (زەبوور ٥٠:١٥).
کاتێک بەهۆی سەختییەکانەوە بێزار دەبیت، بە گشتی چۆن مامەڵەی لەگەڵ دەکەیت؟ دواین جار کەی بوو کە بە ئاگاییەوە کاتت تەرخان کرد بۆ دەربڕینی بێزارییەکەت، ڕەنگە تەنانەت بە فرمێسک و بە داواکارییەکی چڕ لەبەردەم خوداوەند؟ ئەگەر بەهۆی گوێڕایەڵی خۆتەوە لە باوەڕدا بەرگری و دوژمنایەتی ئەزموون دەکەیت، بیرت بێت کە خوداوەند عیسا دەتوانێت بە تەواوی تێتبگات و هاوسۆزیت لەگەڵ بکات!
