بیرم کردەوە کە چەند وشەیەکی سادە و ڕوون دەربارەی هەندێک لە بەربەستەکانی نوێژکردن، بە بەرەکەتی خودا، لەوانەیە یارمەتییەکتان بدات. بانگهێشت و هاندانەکان بۆ نوێژکردن لە وشەی خودادا ئەوەندە زۆرن کە پێویست ناکات من دەستپێبکەم بە نیشاندانی ئەوەی کە هیچ بەربەستێک لە لایەن خوداوە نییە. کەواتە، ئەگەر وەک باوەڕدارێکی گەنج نوێژ نەکەیت، دەبێت دان بەوەدا بنێیت کە هەڵەکە بە تەواوی لە خۆتەوەیە. تۆ ڕێگەت داوە شتێک ئەم مافەت لێ بسێنێتەوە.
نەبوونی ئارەزوو
ئێستا یەکێک لە باوترین حاڵەتەکانی ڕۆحی ئەوانەی ڕۆژ دوای ڕۆژ بەبێ نوێژکردن یان بەبێ هیچی زیاتر لە وشەیەک یان دوو وشەی پەلەپەل دەڕۆن، نەبوونی ئارەزووە. ئەوان نوێژ ناکەن چونکە هەست ناکەن هیچ شتێکی تایبەتیان هەیە بۆی نوێژ بکەن. ئەمە حاڵەتێکی ڕۆحی جددییە. زۆر وەک کڵێسای ڕووخاوی لاودیکیا وایە، کە گوتی، «من دەوڵەمەندم، و سامانم زیاد کردووە، و پێویستم بە هیچ شتێک نییە.» و پێویست نەبوون بە هیچ شتێک واتە هیچ شتێکت نییە، بە واتای ڕۆحی. چونکە نوێژنەکردن واتە بێهێزی، و ئەمەش بە بێمەسیحیبوون کۆتایی دێت.
ئەگەر کەسێک لەسەر ئەم زەوییە وا بیر بکرایەتەوە کە پێویستی بە هیچ شتێک نەبووبێت، ئەوا خوداوەندی پیرۆز دەبوو. بەڵام چ نموونەیەکی نوێژکردنمان پێدەدات! زۆر پێش ڕۆژ هەڵهاتن هەستا و چوو بۆ شوێنێکی چۆڵ کە لەوێ نوێژی دەکرد (مەرقۆس ١:٣٥). نەک تەنها لەو بۆنەیەدا چوو بۆ نوێژکردن. زۆرجار،
نیوەشەو و هەوای شاخ شایەتی گەرموگوڕی نوێژەکانی بوون.
و ئەگەر ئەو بەو شێوەیە نوێژی کرد، ئێمە چەند زیاتر پێویستمانە!
کەواتە، کاتێک هەست دەکەیت پێویستت بە نوێژکردن نییە، دەبێت وا دابنێیت کە زۆرترین پێویستیت بە نوێژکردنە؛ چونکە شەیتان لەو کاتەدا هەوڵدەدات کوێرت بکات سەبارەت بە هەستی پشت بەستنت بە خودا. کەواتە، گەمژەیی خۆت دان پێدا بنێ و بەردەوام نوێژ بکە. سەیری مەسیح بکە؛ ببینە چۆن کەم دێنیت لە تەواوێتیدا، و هاوار بکە بۆ خودا بۆ ئەوەی ئەوەی کە کەمە دابینی بکات.
نەبوونی سادەیی بیرکردنەوە
هەندێک کەس بەهۆی نەبوونی سادەیی بیرکردنەوەوە لە نوێژکردن بەربەست دەکرێن. ئەوان پێیان وایە زۆر منداڵانەیە کە بۆ هەموو شتێکی بچووک بێنە لای خودا. ئەوان وا گومان دەبەن کە دەتوانن هەندێک، لانیکەم، لە کارەکانیان بەڕێوەببەن. لەوانەیە هێزی خودا پێویست بێت بۆ وێرانکردنی ئەریحا، بەڵام بە دڵنیاییەوە، وەک ئەوان خەیاڵ دەکەن، پێویست ناکات خودا بێزار بکەن سەبارەت بە چەند کۆخێک لە عای. بەڵام، ئەوان دەبینن کە سەرکەوتنێکی گەورە لە ئەریحا هەیە، لە کاتێکدا شکستێکی تەواو لە عای هەیە، هەروەها لە هەموو شوێنێکی تر کە شانازی و متمانە بەخۆبوون کار دەکەن.
ئاگادار بە، باوەڕداری گەنج، لە بیرکردنەوەی شانازی. ئەوان قێزەونن لەلای خودا: «جلوبەرگی خۆبەزلنەزانین بپۆشن.» تۆ یارمەتی خودات دەوێت لە بچووکترین شتەکانیشدا، و ئەویش لە نوێژی باوەڕەوە نایشارێتەوە. لە قوتابخانە، لە کار یان لە ئەرکەکانی ماڵەوە، لە هەموو سەختییەکانتدا داوای یارمەتی لە خودا بکە، و دەبینیت چ سەرچاوەیەک لە خودادا هەیە بۆ ڕۆحی نوێژکەر. ئەمە هانت نادات بۆ تەمبەڵی چونکە نابێت وا گومان بکەیت خودا ئەوەت بۆ دەکات کە خۆت زۆر تەمەڵیت بۆ هەوڵدان. لە کاتێکدا دەبێت نوێژ بکەیت وەک ئەوەی هەموو شتێک پشت بە هێزی بێسنوور ببەستێت، دەبێت کار بکەیت وەک ئەوەی هەموو شتێک پشت بە خۆت ببەستێت.
خۆشاردنەوە لە بیرکردنەوە و هەستە گوناهبارەکان
ئێستا دێمە سەر بەربەستێکی جددیتر بۆ نوێژکردن، واتە، خۆشاردنەوە لە بیرکردنەوە و هەست و ڕێگای گوناهبار. وا دابنێ تۆ ڕێگەت بە خۆت داوە زۆر تووڕە یان بێزار یان مۆن بیت، ئایا لەو حاڵەتە دەروونییەدا نوێژ دەکەیت؟ تۆ دەزانیت، بە پێچەوانەوە، زۆرجار دەچیتە سەر جێگا بەبێ ئەوەی تەنانەت لەسەر ئەژنۆ دابنیشیت. شەیتان بە گوێتدا دەچرپێنێت، «چۆن دەتوانیت لەم حاڵەتەدا نوێژ بکەیت؟ ناتوانیت چاوەڕێ بکەیت خودا گوێت لێ بگرێت.» و لە جیاتی ئەوەی ڕاستەوخۆ دان بە گوناهەکانتدا بنێیت و لێخۆشبوونی دڵسۆزانە و دادپەروەرانە وەرگریت و بگەڕێیتەوە بۆ هاوبەشییەکی دڵخۆشکەر، زیاتر گومڕا دەبیت بە گوێگرتن لە پێشنیارە وردەکانی دوژمن.
دەتوانیت دڵنیا بیت کە دوژمنەکەت هەمیشە هەوڵدەدات تۆ لە تەختی نیعمەت دوور بخاتەوە. بەڵام هۆکارەکانی ئەو بۆ دوورکەوتنەوەی تۆ دەبێت هۆکاری تۆ بن بۆ پەلەکردن بۆ ئەوێ. تەنها ئەوێ شوێنی هێزە بۆ تۆ دژی خۆت، جیهان، و شەیتان.
شەیتان دەلەرزێت کاتێک دەبینێت لاوازترین پیرۆز لەسەر ئەژنۆکانی.
شەرم
شەرم هەندێک جار بەربەستێکە بۆ نوێژکردن. ئەمە بە ڕووداوێک ڕوون دەکەمەوە، کە دەتوانم دڵنیایی بدەم لە ڕاستییەکەی. گەنجێکی مەسیحی کە ڕاهاتبوو بە تەنیا بخەوێت، لە یەکێک لە بۆنەکاندا دەبوو ژوورەکەی لەگەڵ هاوڕێیەکی بێباوەڕدا هاوبەش بکات. بە شەو تاقیکردنەوەکە هات. ئایا دەبێت لەسەر ئەژنۆ دابنیشێت، و بەم شێوەیە هاوڕێکەی بزانێت کە مەسیحییە؟ دوودڵ بوو و کەوتە داوەکەوە. ئەو شەوە و دوو یان سێ شەوی تر بەبێ نوێژ چوو بۆ خەو. بەڵام ئەوەندە شەرمی لە خۆی دەکرد، کە پاشان هەوڵی دا بابەتەکان چارەسەر بکات بە هێواشی دانیشتن لەسەر ئەژنۆ دوای ئەوەی گڵۆپەکەی کوژاندەوە، بە هیوای ئەوەی هاوڕێکەی فێڵە بچووکەکەی نەدۆزێتەوە. بەڵام فریو درا، چونکە بەم نیکۆدیمۆسە گوترا کە هاوڕێ بێباوەڕەکەی دەیزانی چی کردووە و ڕقی لێی بوو بەهۆی ترسنۆکی و نەبوونی دڵسۆزی بۆ مامۆستاکەی.
ئێستا هیچ شتێک بۆ ئەمە زیاد ناکەم، جگە لە یادخستنەوەی وشەی خودا بۆ عیلی،
ئەوانەی ڕێزم لێ دەگرن، منیش ڕێزیان لێ دەگرم، و ئەوانەی سووکایەتیم پێ دەکەن، بە سووک سەیر دەکرێن (١ ساموێل ٢:٣٠).
چەند بەربەستی جۆراوجۆر دەبینین لە هاتن بۆ تەختی بەزەیی! کێ هەیە بەهای نوێژ نەزانێت، بەڵام زۆرجار ئارەزووی ئەوە ناکات لەوێ بێت؟
نوێژ هەوری تاریک دەباتە دواوە، نوێژ بە پەیژەکەی یاقوبدا سەردەکەوێت، باوەڕ و خۆشەویستی بەکار دەهێنێت، هەموو بەرەکەتێک لە سەرەوە دەهێنێت.
بە ڕاگرتنی نوێژ، واز لە شەڕ دەهێنین؛ نوێژ زرێپۆشی مەسیحی ڕووناک دەکاتەوە؛ و شەیتان دەلەرزێت کاتێک دەبینێت لاوازترین پیرۆز لەسەر ئەژنۆکانی.
هیچ وشەیەکت نییە؟ ئاه، دووبارە بیر بکەرەوە، وشەکان بە خێرایی دەڕژێن کاتێک گلەیی دەکەیت و گوێی هاوڕێکانت پڕ دەکەیت بە چیرۆکی خەمناکی هەموو خەمەکانت.
ئەگەر نیوەی ئەو هەناسەیە بەم شێوەیە بە فیڕۆ بچێت بۆ ئاسمان بە پاڕانەوە بنێردرێت، گۆرانییە دڵخۆشەکەت زۆرجار دەبوو «گوێ بگرن خودا چی بۆ من کردووە.»
سروودەکانی ئۆڵنی
