«با ئەم بیرکردنەوەیە لە ئێوەدا بێت، کە لە عیسای مەسیشدا بوو.» (فیلیپییەکان ٢:٥)
«کێ بەرگەی ئەو دژایەتییەی گوناهبارانی گرت دژی خۆی.» (عیبرانییەکان ١٢:٣) چ بەرگەگرتنێک بوو ئەمە!
ڕاستیی تەواو — لە ناوەڕاستی هەڵەدا؛ خۆشەویستیی تەواو — لە ناوەڕاستی بێسوپاسی و ساردی؛ ڕاستودروستیی تەواو — لە ناوەڕاستی سوێندشکاندن، توندوتیژی، فێڵ؛ جێگیریی تەواو — لە ناوەڕاستی گاڵتەجاڕی و جێهێڵان؛ بێتاوانیی تەواو — ڕووبەڕووبوونەوەی هەموو شێوەیەکی خراپی گەندەڵی و تاوان؛ ئارامگریی تەواو — ڕووبەڕووبوونەوەی هەموو جۆرە وروژاندنێکی گەورە!
«ستەملێکراو و ئازاردراو، دەمی نەکردەوە!» «بۆ خۆشەویستیی من» (لە بەرامبەر خۆشەویستیی مندا،) «ئەوان دوژمنمن؛ بەڵام» (سەیری بەرگەگرتنی بکە! — تەنها جۆری تۆڵەسەندنەوە کە سروشتی بێتاوانی ئەو توانای بوو) «خۆم دەدەمە نوێژکردن!» (زەبوور ١٠٩:٤). خوێنەر! «با ئەم بیرکردنەوەیە لە ئێوەدا بێت کە لە عیسای مەسیشدا بوو!» گەورەترین تاقیکردنەوەی ئازایەتیی سەربازێکی زەمینی، ئارامگریی بەردەوامە! بەرزترین خەسڵەتی سەربازی ڕۆحی هەمان شتە. «دوای ئەوەی هەموو شتێکی کرد، بۆ ئەوەی بوەستێت،» «بەرگەی گرت، وەک ئەوەی ئەو کەسە نەبینراوە ببینێت!» وریای تۆڵەسەندنەوەی تووڕەیی، هەڵچوونی خێرای تووڕەیی بە.
لە ناوەڕاستی ئاماژەی ناخۆشدا — کاتێک پاڵنەرەکانت بە هەڵە لێکدەدرێنەوە، و ناوبانگت دەشێوێنرێت؛ کاتێک کارە باشەکانت گاڵتەیان پێدەکرێت، نیازە باشەکان بە ساردی ڕێگرییان لێدەکرێت و ڕەتدەکرێنەوە، سەرزەنشتی سارد دەردەکەوێت لەو شوێنەی کە چاوەڕێی هیچ شتێک نەبوویت جگە لە دۆستایەتی — چ سەرکەوتنێکە بەسەر پاڵنەری سروشتیدا بۆ دەرخستنی ڕۆحێکی ئارامگریی نەرمونیان! — وەک پەلکەزێڕینەیەک، گەشاوە بە ڕەنگەکانی ئاسمان، بە ئاشتییانە لە ناوەڕاستی زریانی گاڵتەجاڕی و «لێشاوی پیاوانی بێدین»دا وەستاوە.
چ دەرفەتێکە بۆ گەورەکردنی نیعمەتی خودا کە پشتگیریمان دەکات!
«شتێکی بچووکە بۆ من کە ئێوە یان حوکمی مرۆڤ حوکمم بدەن؛ ئەو کەسەی حوکمم دەدات، خوداوەندە» (١ کۆرنسۆس ٤:٣).
«خوداوەند لە لای منە. ناترسم لەوەی مرۆڤ چی دەتوانێت بە من بکات» (زەبوور ١١٨:٩).
«خۆزگە بەو پیاوەی کە بەرگە دەگرێت» (یاقوب ١:١٢).
«ئەوەی تا کۆتایی بەرگە بگرێت، ئەوە ڕزگاری دەبێت» (مەتتا ٢٤:١٣).
ئەگەر دڵسۆز بین بۆ خودامان، دەبێت چاوەڕێی ئەوە بین کە ڕووبەڕووی دژایەتی ببینەوە بە هەمان شێوەی کە عیسا ڕووبەڕووی بووەوە — «دژایەتیی گوناهباران». ئەگەر باوەڕداران وەک ڕووناکی لەسەر زەوی دانرابن، چرایەک لە «شاری وێرانکاری»دا، دەزانین کە «ئەوەی خراپە دەکات، ڕووناکی ڕق لێیەتی.» «سەرسام مەبن، برایانم، ئەگەر جیهان ڕقی لێتان بێت!»
ئەی ماندوو و بێهێزەکان، کە بەهۆی دڵسۆزیتان بۆ خوداتان، ڕووبەڕووی تیرەکانی بوختان و سووکایەتی بوونەتەوە — ڕەنگە ڕووبەڕووی ساردی و نامۆبوونی ئەو کەسانە ببنەوە کە خۆشەویستن بۆتان، کە ڕەنگە نەتوانن هاوسۆزی بن لە پیرۆزیی ڕۆیشتنتان و بەرزیی ئامانجەکانتان — «بیری ئەوە بکەنەوە کە بەرگەی ئەو دژایەتییەی گوناهبارانی گرت دژی خۆی، نەوەک ماندوو و بێهێز ببن لە بیرتاندا!»
«دژایەتی»ی ئێوە چییە بە بەراورد بە هی ئەو؟ بەم زووانە خاچەکەتان، هەرچییەک بێت، کۆتایی دێت. کورسیی گاڵتەجاڕ لەو بەهەشتە شکۆدارەدا جێگەی نییە، کە هەموو شتێک ئاشتی دەبێت — هیچ دەنگێکی ناتەبا نییە بۆ تێکدانی ئاوازە بەختەوەرەکانی! چاوەڕێی ڕۆژی تاج لەسەرنانی گەورەی کڵێسای سەرکەوتوو بن — ڕۆژی دەرکەوتنی خوداوەندی خودایی ئێوە، کاتێک پاڵنەر و ئامانجەکان، کە ئێستا بە هەڵە لێکدراونەتەوە، پشتڕاست دەکرێنەوە؛ هەڵەکان چاک دەکرێنەوە، بوختان و ناوزڕاندنەکان دەسڕێنەوە. لەم نێوەندەدا، «دڵخۆش بن کە بە شایستە دانراون بۆ ئەوەی شەرمەزاری بکێشن لە پێناوی ناوی ئەودا.»
