ستایشی خوداوەند بکەن!
«ستایشی خوداوەند بکەن،» دووبارە، دووبارە، ڕۆح ژێیەکە دەژەنێت؛ و دڵی ئێمە بە فیڕۆ نادات، ئێمە ستایشی خوداوەند دەکەین، ستایشی دەکەین.
«دڵخۆش بن بەو،» دووبارە، دووبارە، ڕۆح وشەکە دەڵێت، و باوەڕ گۆرانییە دڵخۆشکەرەکە دەگرێتەبەر؛ خۆشییەکەمان لە خوداوەندایە.
«بە توندی لە مەسیحدا بوەستن،» ئاه! هێشتا دووبارە هەموو کۆمەڵەکە فێر دەکات؛ ئەگەر هەوڵەکانی مرۆڤ بێ سوود بن، لە مەسیحداین کە دەوەستین.
«هەموو شتێک پاکە،» تۆ وتت، خوداوەند! ئایا گومانێک دەمێنێتەوە؟ بە دڵنیاییەوە، وشەی تۆ دڵسۆزانەیە، و کاری تۆ تەواوکراوە.
بۆ هەتاهەتایە شکۆ بدرێت بە تۆ، ئەی بەرخی خودا! هەموو خۆشییەکانمان لەسەر زەوی، لە ئاسماندا، قەرزاری خوێنی تۆین. — ماری بۆلی (١٨١٣-١٨٥٦)
