«هەرچییەک بە ناوی من داوای بکەن، من دەیکەم، بۆ ئەوەی باوک لە کوڕدا شکۆدار بێت» (یۆحەننا 14:13) خوداوەند لە یۆحەننا 14-16 باسی نوێژی کردووە، و هەر جارێک، ئاماژەی بە دەستەواژەی «بە ناوی من» کردووە. «بە ناوی من» واتای چییە؟ ئایا شتێکە وەک ئەوەی لە کۆتایی نامەیەکدا دەینووسیت، وەک «بە ڕێزەوە،» یان «بە دڵسۆزییەوە،» یان شێوەیەکی دیکەی کۆتایی هێنانی ڕێزلێنان؟ ئایا زۆرێک لە نوێژەکانمان بەو شێوەیە کۆتایی نایەت؟ دڵنیام کە مەبەستمان نییە تەنها فۆرمالییەت بێت، بەڵام هەندێک جار نزیکەی وەک پاشکۆیەک بۆ نوێژەکە دەردەکەوێت. نەخێر، داواکردن بە ناوی ئەودا واتای ئەوەیە کە نوێژ بکەین و ئارەزووەکانی ئەو بە دڵماندا بڕژێت.
«ناوی» ئەو واتای ئەوەیە کە ئەو چییە، سروشتی ئەو، و بۆیە نوێژکردن بە ناوی مەسیح واتای ئەوەیە کە نوێژ بکەین بەپێی ویستی پیرۆزی ئەو.
ئەوەی من نوێژی بۆ دەکەم دەبێت بەڕاستی دەربڕینێک بێت لە سروشتی ئەو. نوێژ دەبێت هێزی ڕۆحی پیرۆز، بیری مەسیح، و ئارەزووی ئەو بۆ ئێمە هەناسە بدات. نوێژ نابێت بە وشەکانی «بە ناوی پیرۆزی خوداوەندمان» یان هاوتایەکانی کۆتایی بێت، مەگەر بە کەسایەتی ئەو تێکەڵ و پڕ بووبێت.
دەبێت نوێژ بکەین، نەک ئەوەندە بۆ خۆمان، بەڵکو «بۆ ئەوەی باوک لە کوڕدا شکۆدار بێت.» چەند هۆکارێکی بەهێزە بۆ ڕێنماییکردنی نێوەندگیری و پاڕانەوەمان! با تاقیمان بکاتەوە! ئەوە هەزاران داواکاری خۆپەرستانە، جەستەیی، و ڕووکەش لەناودەبات. تێبینی ئەوە بکە کە لێرەدا هیچ سنوورێک نییە، چونکە، ئەگەر بە ناوی ئەودا نوێژ بکەین، ئێمە بیر و ئارەزووەکانی خۆی نوێژ دەکەین. هەروەها، بەڕاستی قورسە وەک پێویست بیکەین، بە شێوەیەکی سروشتی، بەبێ هەوڵ، بۆ خودا لە نوێژدا بۆ هەموو شتێک بگەڕێینەوە.
