ئایا ئامادەیت بۆ هاتنی خوداوەند؟
گەشتیارێک لە ئیتاڵیا، گەیشتە ڤێلا ئارێکۆناتی، لەسەر کەنارەکانی دەریاچەی کۆمۆ. باخەوانێک دەروازە قورسەکەی کردەوە، و بەناو باخچە جوانەکەدا بردی. پاشان ئەم گفتوگۆیە دەستی پێکرد:
«چەند ماوەیە لێرەیت؟» میوانەکە پرسی. «بیست و پێنج ساڵ.»
«و چەند جار خاوەنەکە هاتووە بۆ بینینی موڵکەکە؟» «چوار جار.»
«کەی دوا جار هات؟» «دوازدە ساڵ لەمەوبەر. من بە تەنها ماومەتەوە؛ زۆر بە دەگمەن کەسێکی نامۆ دەبینم.»
«کەچی باخچەکە بەو شێوەیە پاک و ڕێک و پێک ڕادەگریت، کە کەسێک وا بیر دەکاتەوە کە سبەینێ چاوەڕێی خاوەنەکەت دەکەیت.»
«ئەمڕۆ، بەڕێزم، ئەمڕۆ،» وەڵامی پیاوە پیرەکە بوو.
ژیانی ئێمە وەک مەسیحییەکان دەبێت بەم شێوەیە بێت. دەبێت دڵسۆز بین لەو ئەرکانەی کە خودا پێی داوین بە چاوەڕوانی هاتنی خوداوەند ئەمڕۆ. وەک عیسا فەرمووی:
«وەک ئەو پیاوانە بن کە چاوەڕێی گەڕانەوەی گەورەکەیان دەکەن.» (لۆقا ١٢:٣٦)
