«سەیری بکەن، بە زوویی دێم!» (بینین 3:11)
«هەروا! وەرە، مەسیحی خاوەن شکۆ!» «بۆچی چەرخەکانی گالیسکەکەت دوا دەکەون؟» بۆ شەش هەزار ساڵە، ئەم جیهانە بەردەوام بووە، بە تەمەن پیر بووە، و بە گوناه و خەمەکان چرچ بووە. کڵێسایەکی چاوەڕوان سێبەرە درێژەکانی ئێوارە دەبینێت کە ڕایدەگەیەنن، «مەسیحی خاوەن شکۆ نزیکە!» خۆت ئامادە بکە، ئەی گیانم، بۆ بینینی ئەو! ئۆه! ڕۆژێکی بەختەوەر، کاتێک ڕزگارکەرە پەرستراوەکەت، کە ماوەیەکی زۆر بێ ڕێزی پێکراوە و سووکایەتی پێکراوە، بە ئاشکرا لەبەردەم گەردوونێکی کۆکراوەدا لەسەر تەخت دادەنیشێت، تاجی خاوەنی هەمووان لەسەر دەنرێت، لە پیرۆزەکانیدا شکۆمەند دەکرێت، لە بەرهەمەکانی ماندووبوونی گیانیدا ڕازی دەبێت، دوژمنەکانی بە درەوشانەوەی هاتنی لەناو دەبات — نیگای بروسکەی تووڕەیی — وادەکات دڵی گەلی دڵخۆشی «بە خۆشییەکی بێ وەسف و پڕ لە شکۆمەندی شاد بێت!» خۆت ئامادە بکە، ئەی گیانم، بۆ بینینی ئەو!
با بیرکردنەوەیەکی خۆش بێت بۆ تۆ — «هیوای پیرۆزت» — بینینی تۆ برا گەورە! زۆرجار لەسەر بورجی چاودێری بوەستە بۆ گرتنی یەکەمین تیشکی ئەو درەوشانەوەیەی دێت، یەکەمین چرپەی ئەو چەرخە گالیسکەییانە. جیهان ئێستا لە ئامادەباشیدایە! لەسەر تەوەرە دۆڕاوەکەی دەلەرزێت. دەنگەکان لە هەموو لایەکەوە ڕایدەگەیەنن «ئەو دێت! ئەو دێت بۆ دادگاییکردنی زەوی!» خوێنەر! ئایا تۆ لەنێو ئەو کەسانەدایت کە «دەرکەوتنی ئەو خۆشدەوێت؟» هەڵوێستی پیرۆزە چاوەڕوانکراوەکانی ئەو لەبیر مەکە:
«خۆزگە بەو خزمەتکارانەی کە مەسیحی خاوەن شکۆ، کاتێک دێت، بە چاودێری دەدۆزێتەوە!» (لۆقا 12:37)
