«هەمیشە بە خودا دڵخۆش بن. دووبارەی دەکەمەوە: دڵخۆش بن!» (فیلیپی 4: 4)شتێکی باشە کە «بە خودا دڵخۆش بیت.» ڕەنگە هەوڵت دابێت بەڵام لە سەرەتادا سەرکەوتوو نەبووبیت. دووبارە بیری لێ مەکەرەوە و بەردەوام بە. تەنانەت کاتێکیش ناتوانیت هیچ خۆشییەک هەست پێ بکەیت، هیچ هیوایەک لە هەنگاوەکانتدا نییە، نە هیچ ئاسوودەیی و هاندانێک لە ژیانتدا، بەردەوام بە لە دڵخۆشبوون و «بە خۆشییەکی بێگەردی دابنێ» (یاقوب 1: 2). «هەر کاتێک ڕووبەڕووی تاقیکردنەوەی جۆراوجۆر بوویتەوە» (یاقوب 1: 2)، بە خۆشی دایبنێ، چێژی لێ ببینە، و خودا پاداشتی باوەڕەکەت دەداتەوە.
ئایا باوەڕت وایە کە باوکی ئاسمانیت ڕێگەت پێدەدات ئاڵای سەرکەوتن و خۆشییەکەی بگەینیتە پێشەوەی جەنگەکە، تەنها بۆ ئەوەی بە ئارامی بکشێتەوە بۆ ئەوەی بتبینێت کە لەلایەن دوژمنەوە گیراویت یان تێکشکاویت؟ هەرگیز! ڕۆحی پیرۆزی ئەو پشتگیریت دەکات لە پێشڕەوییە بوێرانەکەتدا و دڵت پڕ دەکات لە خۆشی و ستایش. دەبینیت کە دڵت بە تەواوی پڕ بووە لە شادی و نوێبوونەوە.
خودایە، فێرم بکە کە بە تۆ دڵخۆش بم — بۆ ئەوەی «هەمیشە دڵخۆش بم» (1 تەسەلۆنیکی 5: 16).
با گۆرانی بڵێین تەنانەت کاتێکیش حەزمان لێی نییە، چونکە بەم شێوەیە باڵ دەدەینە پێیە قورسەکان و ماندوێتی دەگۆڕین بۆ هێز.«نزیکەی نیوەشەو پۆڵس و سیلاس نوێژ و سروودیان بۆ خودا دەگوت، و زیندانییەکانی تر گوێیان لێیان دەگرت.» (کردارەکان 16: 25)
