«ژنی لووت لەبیر مەکە»
دەربارەی ژنی لووت
«ژنی لووت لەبیر مەکە» (لۆقا ١٧:٣٢) لێدوانێکی جیددیی گەورەمانە لەسەر پەیدابوون ١٩. لەوانەیە بپرسین: «چی دەربارەی ژنی لووت؟» ئەو وەک شایەتی هەمیشەیی گەمژەیی ناتەواوی گوێڕایەڵیی فەرمایشتی گەورەمان دەمێنێتەوە، کاتێک فەرمایشتی خودا ئەوەی ڕاگەیاندووە کە دێتە سەر ئەم دیمەنە. ژنی لووت وێنەی زۆرێک لە گیانەکانە: ئەوان دەیانەوێت ڕزگار ببن، بەڵام نەگەیشتوونەتە خاڵی سەلامەتی. گەورەمان بەوانە دەفەرموێت: «ژنی لووت لەبیر مەکە.» ئایا ئەو ویستی ڕزگار بێت؟ بەڵێ. ئایا ئەو ئارەزووی هەڵاتنی لە وێرانبوون هەبوو؟ بەڵێ. ئایا ئەو خۆی نیشاندا کە هەڵدێت؟ بەڵێ. ئایا ئەو هەڵات؟ نەخێر! ئەو دەیتوانی ڕزگار بێت، بەڵام ڕزگار نەبوو، هەرچەندە بە سزای سەر شارەکان نەگیرا. تەنانەت یەک تۆز گۆگرد یان ئاگر نەکەوتە سەر ژنی لووت، بەڵام ئەو بڕایەوە.
دوو خاڵ، پێموایە، دەربارەی ژنی لووت دەردەکەون: ئەو بێباوەڕ بوو، و ئەو ناگوێڕایەڵ بوو. خوێنەری خۆشەویستی ڕزگارنەبوو، ئایا ئەمە ئەوە نییە کە تۆی؟ ئایا تۆ باوەڕت بە خودا هێناوە؟ ئایا تۆ گوێڕایەڵیی مزگێنیت کردووە؟ تۆ دەزانیت کە نەتکردووە! «ژنی لووت لەبیر مەکە.»
لەبەر بێباکییەکەی، لەبەر دڵڕەقییەکەی، ئەو بوو بە ستوونێکی خوێ (ئایەتی ٢٦). ئەو دووڕوو بوو: ئەو وادیار بوو کە شارەکە جێدەهێڵێت، وادیار بوو کە دەچێتە سەر کێو، بەڵام دڵی لە شارەکە بوو. ژنی لووت بەڕاستی باوەڕی نەبوو کە سزایەک دێت. ئەو لە دڵی خۆیدا وتی: «هیچ نیشانەیەکی نابینم؛ سەیری دواوە دەکەم و دەبینم ئایا ئەوەی ئەو پیاوانە وتیان ڕاستە.» ژنی لووت سەیری دواوەی کرد و لەوێ مرد.
سزای داهاتوو
ئایا سزا هات؟ بەڵێ! کوڕەکانی لووت و شارەکانی دەشتایی هەموویان وێران کران. خودا گاڵتەی پێناکرێت؛ ئەو ئەوە دەکات کە دەفەرموێت! گەورەمان فەرمووی: «وەک لە ڕۆژانی لووتدا بوو... بەو شێوەیە دەبێت... کاتێک کوڕی مرۆڤ ئاشکرا دەبێت» (لۆقا ١٧:٢٨،٣٠). ئەمە هاتنی گەورەمان نییە بۆ ئاسمان بۆ شوێنکەوتووانی، بەڵکو هاتنی ئەوە لەگەڵیان بۆ زەوی پێش سزاکانی پێش هەزار ساڵ.
دوایین کاری جیهان بەرامبەر بە مەسیح ئەوە بوو کە لەسەر خاچێک لە نێوان دوو تاوانباردا بزماریان لێدا. دوایین شت کە جیهان لە مەسیحی بینی، مردنی بوو لە نێوان دوو دزدا. ئایا ئەوان بینییان کاتێک لە مردووان هەستایەوە؟ نەخێر! ئایا ئەوان بینییان لە هەستانەوەدا؟ نەخێر! ئایا ئەوان بینییان لە شکۆمەندیدا؟ نەخێر! باوەڕ مەسیح دەبینێت، بەڵام جیهان دوایین جار لەسەر خاچ بینی، کە بە دەستی خراپکاری خۆیان بزماریان لێدابوو. جیهان دواتر لەو ڕۆژەدا دەیبینێت کە لۆقا ١٧ باسی دەکات، کاتێک ئەو دێتەوە و دەستی دەخاتە سەر «کاری سەیر»ی سزاکەی (ئیشایا ٢٨:٢١).
ئایا دەزانیت، هاوڕێم، سزایەک دێت؟ جیهان وەک بکوژێکە لە نێوان دەرچوونی سزای مەرگی و جێبەجێکردنی. مەحکوم کراوە، چاوەڕێی ئەو ساتەیە کە باجی تاوانەکەی دەدات. جیهان بەو شێوەیەیە؛ بارودۆخی جێگیرە. بەڵام چی دێت بۆ تاکەکان لە نێوان سزای جیهان و جێبەجێکردنی؟ ڕێگایەک بۆ هەڵاتن! تۆ کە ئەو ڕێگایەی هەڵاتنت نەگرتووە، «ژنی لووت لەبیر مەکە.» ئەو یەکێک بوو کە دەیزانی ڕێگایەک بۆ هەڵاتن هەیە و نەیگرت! فریشتەکان لە سەدۆم ڕایانکێشا، بەڵام ئەوە لە سزای خودا ڕزگاری نەکرد، چونکە هەرگیز نەگەیشتە سەر کێو. نیوەڕێ ناکات؛ هیچ سەلامەتییەک لە نیوەڕێدا نییە. ئێمە پەیامی سزای داهاتوو دەهێنین، بەڵام پێش ئەوەی بکەوێت، ڕێگایەک بۆ هەڵاتن بۆ تۆ هەیە، ئەگەر بیگریت.
لەوانەیە بڵێیت: «پێموانییە بژیم تا جیهان سزا دەدرێت.» زۆر بە ئەگەری زۆرەوە نا، چونکە گەورەمان لەوانەیە تۆ بڕوخێنێت پێش ئەوەی سزای گەورەتر بێت. گەورەمان نەفەرموو: «سەدۆم لەبیر مەکە،» بەڵکو «ژنی لووت لەبیر مەکە.» ژنەکە لەوانەیە ڕزگار بووبێت ئەگەر گەمژەیی ترسناکی نەبووایە. ئەو زۆر نزیک بوو لە ڕزگاربوون، بەڵام ئەو ڕزگار نەبوو! ژنی لووت بە دەستی خودا لە سزایەکدا بڕایەوە چونکە باوەڕی بە پەیامەکە نەهێنا. چەند جیددییە فەرمایشتی: «ژنی لووت لەبیر مەکە.»
«بڕۆ دەرەوە!»
پەیدابوون ١٩:١٢ دەفەرموێت: «پیاوەکان بە لووتیان وت: ئایا لێرە کەسی دیکەت هەیە؟ زاوا، و کوڕەکانت، و کچەکانت، و هەرچییەک لە شارەکەدا هەتە، ئەوان لەم شوێنە دەربهێنە.» ئایا تۆ تاکە کەسی خێزانەکەت؟ ئایا هیچ کەسێکت هێشتا ڕزگار نەبووە؟ «ئەوان دەربهێنە،» خودا دەفەرموێت؛ «ئەوان لە جیهان دەربهێنە؛ ئەو جادوو کوشندەیە بشکێنە کە ئەوان بە جیهانی مردووانەوە دەبەستێتەوە، ئەو زنجیرە بکەرەوە کە ئەوانی گرتووە؛ ئەوان بهێنە لای عیسا.» ئارەزووی خودا ئەوەیە کە هەمووان بێنە لای مەسیح.
«لە جیهان دەرەوە؟» بەڵێ، تەواو دەرەوە، چونکە ئەگەر دڵت لە جیهان دەرەوە بێت، تۆ بە شێوەیەکی ڕەوشتی لە دەرەوەی ئەم دیمەنەیت. مەسیحییەک کە هێنراوە بۆ ناسینی مەسیح، کە خۆشیی خۆشەویستیی گەورەمان لە دڵیدا هەیە، بە تەواوی لە دەرەوەی دیمەنی ئێستایە. ئەگەر ئەو تێیدا سەرقاڵ بێت، ئەوە بۆ دەرهێنانی گیانەکانە لێی.
چۆن دڵم لە جیهان دەردەهێنم؟ چاوێک بە مەسیحدا دەگێڕم. دەیبینم کە کارێک لەسەر خاچ بۆ من دەکات کە بەهۆیەوە دەتوانم لە سزای داهاتوو هەڵبێم. دوای هەستانەوەی لە نێو مردوواندا، ئەو گەڕایەوە بۆ شکۆمەندی. دڵم بۆ ئەو لەوێ ڕادەکێشرێت، لەو شوێنەی کە ئەو لێیە، و بە تەواوی لە جیهان دوور دەکەوێتەوە. ماڵەوە، کەواتە، ئەو شوێنەیە کە ئەو لێیە کە دڵمی بردووە، و ئەم دیمەنە دەبێتە بیابانێک بۆ من چونکە ئەو تێیدا نییە.
بە تەواوی گوێ بگرە
پێش ئەوەی خودا سزا بدات، هەمیشە هۆشداری دەدات؛ و ئایا تۆ، هاوڕێم، زۆر هۆشداریت نەبیستووە؟ سەیری نیعمەتی خودا بکە لە پەیدابوون ١٩. فریشتەکان ڕێگای خۆیان بۆ سەدۆم دۆزییەوە و، بە جۆرێک، مزگێنیدەر بوون بۆ ماڵی لووت. لە کاتێکدا ئەوەیان ڕادەگەیاند کە دێت، ئاماژەیان بە شوێنی سەلامەتی کرد.
بیر لەوە بکەرەوە خودا چی کردووە! پێش ئەوەی ڕۆژی سزا بەسەر جیهاندا بێت، کوڕی خۆی هاتۆتە ناوەوە و کارێکی لەسەر خاچ کردووە، کە بەهۆیەوە گوناهبار دەتوانێت هەڵبێت. ڕێگایەک بۆ هەڵاتن هەیە، و خودا کار دەکات، ڕۆحی پیرۆز کار دەکات، و خزمەتکارانی گەورەمان کار دەکەن بۆ ئەوەی هەوڵ بدەن ئێمە بخەنە سەر ئەو ڕێگایەی کە دەگەیەنێتە شوێنێکی سەلامەتی. خودی ئەوەی خودا ڕزگارکەرێکی ناردووە، بەڵگەی بێگومانە کە ئێمە پێویستمان بە ڕزگارییە، و چۆن هەڵدێین ئەگەر مەسیح بە سووک بگرین، ئەگەر «ئەو ڕزگارییە گەورەیە پشتگوێ بخەین؟» (عیبرانییەکان ٢:٣).
ئایا تۆ زۆر جار پەیامەکەت نەبیستووە، و هێشتا تۆ نەگۆڕاوی؟ من ئامادە دەبووم، وەک فریشتەکان، دەستت بگرم و تۆ بهێنمە دەرەوە، چونکە تۆ وەک لووتیت، هێشتا دواکەوتووی. تۆ نکۆڵی لەوە ناکەیت کە سزا دێت، و هێشتا تۆ دوا دەکەویت. بۆچی ئەوەندە بێباک بیت دەربارەی گیانت؟ لەوانەیە بڵێیت تۆ فەرمایشتی خودا دەخوێنیتەوە، تۆ باوەڕت بە کتێبی پیرۆز هەیە، تۆ باوەڕت بە ڕاستیی خوێنی ڕژاو و مردنی کوڕی خودا هەیە، تۆ باوەڕت بە ڕۆژی سزای داهاتوو هەیە. ئەگەر تەنها بڵێیت تۆ باوەڕت بە کتێبی پیرۆز هەیە، تۆ لە جیهاندایت و هی جیهانیت. جیهان زۆر باش دەزانێت کێ هی ئەوە، و خودا دەزانێت. خودا دەیزانی کە لووت هی ئەو دیمەنە پیسە نەبوو – سەدۆم – و ئەو «لووتی ڕاستودروستی ڕزگار کرد، کە بە قسەی پیسی بەدکاران بێزار بوو» (٢ پەترۆس ٢:٧). فریشتەکان بە لووتیان وت: «هەستە، بڕۆ دەرەوە» (پەیدابوون ١٩:١٢). و بە تۆ، گیانی ڕزگارنەبوو، دەڵێم: «هەستە، بڕۆ دەرەوە.»
پیاوان باسی پێشکەوتنی جیهان دەکەن. پێشکەوتن لە کوێیە؟ «ئۆه،» لەوانەیە بڵێیت، «سەیری زانست، داهێنانەکان، باشترکردنەکان بکە.» بەڵام، ئایا منداڵان باشتر ڕەفتار دەکەن؟ ئایا کرێکاران دڵسۆزترن؟ ئایا خاوەنکارەکان زیاتر بە ویژدان و وریاترن؟ ئایا مێردەکان نەرمونیانترن؟ ئایا ژنەکان ژیرترن؟ نەخێر! جیهان پێشکەوتنێکی گەورە دەکات، بەڵام بۆ چی؟ بۆ سزا! ئایا سەدۆم پێشکەوتنی نەکرد؟ بەڵێ، و لەناکاو سزا درا. «وەک لە ڕۆژانی لووتدا بوو... بەو شێوەیە دەبێت لەو ڕۆژەدا کە کوڕی مرۆڤ ئاشکرا دەبێت» (لۆقا ١٧:٢٨،٣٠). لە ڕۆژگاری لووتدا، خەڵک سەریان بە شانازییەوە بەرز دەکردەوە و خودایان بەرهەڵستی دەکرد، وەک ئێستا دەیکەن. سزا ئەوکات هات، و بە دڵنیاییەوە دێتە سەر ئەم دیمەنەش. بەڵام ئەو سزایە ئەوە نییە کە ئێستا ئەوەندە جەختی لەسەر دەکەم. ژنی لووت هەرگیز ئەو سزایەی ئەزموون نەکرد؛ ئەو بڕایەوە. «ژنی لووت لەبیر مەکە.»
زاواکانی لووت باوەڕیان بە فەرمایشتی دەربارەی سزای داهاتوو نەهێنا؛ وادیار بوو دەیانوت: «ئەگەر تۆ شارەکە جێدەهێڵیت – واز لە جیهان دەهێنیت – ئێمە نا.» ئەوان مانەوە و لەو سزایەدا کە داوایان کردبوو کەوتن. «هەستە، لەم شوێنە بڕۆ دەرەوە؛ چونکە گەورەمان ئەم شارە وێران دەکات،» لووت فەرمووی (پەیدابوون ١٩:١٤). بەڵام زاواکان چییان بیر کردەوە؟ ئەوان بیریان کردەوە کە ئەو گەمژەیە و بۆ کات بەسەربردنەکەیان گەمژەیی دەکات. ئەوان گاڵتەیان پێی نەکرد، «بەڵام وەک یەکێک دەهاتە بەرچاویان کە گاڵتەی بە زاواکانی دەکرد» (ئایەتی ١٤). خودی بیرۆکەی شارەکەیان کە وێران بکرێت گاڵتەجاڕ بوو؛ هیچ نیشانەیەکی سزای داهاتوو نەبوو. ئەوان پەیامەکەیان ڕەت کردەوە کە باسی ڕێگای هەڵاتنی پێدەوتن و لە وێرانبوونەکەیدا لەناو چوون. ئەوە بێباوەڕییەکی تەواو بوو. ئایا مزگێنی وەک یەکێک هاتووەتە بەرچاوت کە گاڵتەی پێکردووە؟ کتێبی پیرۆز بگەڕێ و بزانە ئایا ئەم شتانە ڕاستن.
من گاڵتەت پێناکەم؛ من هۆشداریت پێدەدەم و گیانی خۆشم ڕزگار دەکەم. ئەگەر تۆ نوقم بیت لە دەریاچەی ئاگردا – تۆ دەبیت، ئەگەر نەیێیتە لای مەسیح – هەرگیز ناتوانیت لە قووڵاییەکەیدا بڵێیت کە هۆشداریت پێنەدراوە. ئۆه، هەڵبێ بۆ لای عیسا، هەڵبێ بۆ سەر کێو، «بۆ ژیانت هەڵبێ!» (ئایەتی ١٧).
لەوانەیە بڵێیت: «من حەز دەکەم لەو شوێنە بمێنمەوە کە لێیم.» زۆر باشە، بەڵام هەرگیز ناتوانیت بڵێیت هۆشداریت پێنەدراوە. ئایا دەڵێیت: «مەسیحییەکان یەکگرتوو نین»؟ من دان بەوەدا دەنێم؛ بەڵام ئایا فەرمایشتی خودا ڕاستە؟ ئەوە هیچ دڵنەواییت پێنابەخشێت دواتر کە تۆ باوەڕت نەهێنا چونکە مەسیحییەکان یەکگرتوو نەبوون. هەستە! بۆ ژیانت هەڵبێ؛ ئێستا هەڵبێ بۆ لای گەورەمان نەوەک هەرگیز دەرفەتێکی دیکەت نەبێت.
«ئۆه، بەڵام،» تۆ دەڵێیت، «تۆ چاوەڕێی گەورەمان ناکەیت ئەوەندە زوو، وانییە؟» من هەموو ساتێک چاوەڕێی دەکەم، و پێت دەڵێم چی، ئەگەر ئەو ئەمڕۆ بێت، سبەی تۆ باوەڕ دەکەیت. چی باوەڕ دەکەیت؟ تۆ باوەڕ بە مزگێنیی شەیتان دەکەیت. تۆ باوەڕدار دەبیت، بەڵام تۆ باوەڕ بە درۆیەک دەکەیت. بۆ هەموو ئەوانەی لێرەن دوای ئەوەی گەورەمان دێت بۆ شوێنکەوتووانی، «خودا گومڕاییەکی بەهێزیان بۆ دەنێرێت، بۆ ئەوەی باوەڕ بە درۆیەک بکەن» (٢ تەسەلۆنیکی ٢:١١). هیچ گومانم نییە کە بەشێک لە مزگێنیی شەیتان بۆ تۆ ئەوە دەبێت: «تۆ باشیت.» شەیتان دەڵێت: «تۆ باش دەڕۆیت، ئێستا کە لە کێشە دروستکەرەکان ڕزگارت بووە.»
ئەو کێشە دروستکەرانەی پێیان دەوترێت، بەرز کراونەتەوە بۆ ئەوەی لەگەڵ مەسیح بن. جیهان بەبێ شوێنکەوتووانی مەسیح بەردەوام دەبێت. کوڕ و کچەکان چیتر لەلایەن دایک و باوکی گۆڕدراوەوە بێزار ناکرێن، براکان چیتر لەلایەن خوشکە گۆڕدراوەوە بێزار ناکرێن. کێشە دروستکەرەکان ڕۆیشتوون. ئەگەر تۆ ئەوکات لێرە بیت، تۆ بەجێدەهێڵرێیت بۆ چێژوەرگرتن لە ئارامییەکی شەیتانی، بێ کێشە دەربارەی گیانت، تا ڕۆژێک بڵقی ئاسایشی خەیاڵی دەپژێت، و وێرانکارییەکی خێرا دێت، و هیچ ڕێگایەک بۆ هەڵاتن نییە.
ئۆه، هەستە! ئێستا هەڵبێ کاتێک دەتوانیت! ئایا زۆر دواکەوتوویت؟ چیتر دوا مەکە. گەورەمان دەستی دەخاتە سەرت و تۆ دەهێنێتە دەرەوە. تۆ کە دوودڵ بوویت – بڕیارت نەداوە – تا ئێستا دەربارەی گیانت جیددی نەبوویت، ئۆه دوودڵ مەبە، دوا مەکە، نەوەک بچیتە ناو سزا. «ژنی لووت لەبیر مەکە» نەوەک میهرەبانیی خودا زۆر درێژخایەن پشتگوێ بخرێت، و ئەو چیتر میهرەبانی نیشان نادات بەڵکو سزا.
سوپاس بۆ خودا کە هێشتا لە ژیاندایت، لێرە کە مزگێنی دەبێژرێت. ئەگەر تۆ دوێنێ مردبای، لە دۆزەخ دەبوویت! تۆ کە نیوە بڕیاردەریت، «ژنی لووت لەبیر مەکە.» ئایا تۆ دەستی خودا ڕەت دەکەیتەوە کە دەیەوێت دەستت لێبدات و ئێستا تۆ بەرەو عیسا ببات؟
فریشتەکان خێزانی لووتیان لە دەرەوەی شارەکە ڕاکێشا، بەڵام دەرەوەی شارەکە سەلامەتی نییە، لە دەرەوەی جیهان سەلامەتی نییە. وازهێنان لە خووە کۆنەکان سەلامەتی نییە؛ بڕیاری باش دان سەلامەتی نییە. تۆ دەبێت بگەیتە سەر کێو – بگەیتە لای مەسیح!
کێوەکە، پێموایە، هەمان ئەو شوێنەیە کە ئیبراهیم لەگەڵ خودا هاوبەشی هەبوو. کێوەکە مەسیح نیشان دەدات – تاکە شوێنی سەلامەتی، ڕزگاریی خودا، لە مردووان هەستاوە، هاوڕێی گوناهبار. گوێ لە ئامۆژگاریی خودا بگرە بۆ تۆ: «بۆ ژیانت هەڵبێ» (پەیدابوون ١٩:١٧). هەروەها گوێ لە هۆشداریی خودا بگرە: «ژنی لووت لەبیر مەکە.» گەورەمان داوات لێدەکات کە بەهۆی ئەو و کۆتاییە جیددییەکەیەوە هۆشداری وەربگریت.
ئەو دەستی بە ڕێگاکە کرد، بەڵام هەرگیز نەگەیشتە سەر کێو. هیچ شتێک ناتوانێت گیانت ڕزگار بکات جگە لە مەسیح؛ دڵەڕاوکێ ڕزگارت ناکات، ئارەزووی ڕزگاربوون ڕزگارت ناکات. ژنی لووت لە شارەکە هاتە دەرەوە، بەڵام هەرگیز نەگەیشتە خاڵی ڕزگاری. ئەو گەڕایەوە بۆ ئەوەی بزانێت ئایا هیچ ڕاستییەک لەوەدا هەیە کە بیستوویەتی و ئایا لەوانەیە هێشتا نەگەڕێتەوە بۆ سەدۆم. ئێستا ئەو شایەتی سزای ڕاستودروستی خودایە لەسەر گیانێک کە ڕاستی نەبوو، ڕاستگۆ نەبوو، بە دڵی خۆی باوەڕی بە پەیامەکە نەهێنا. پێم بڵێ، ئایا هەمان شت دەبێت لەگەڵ تۆ؟ ئایا مەسیح و لووتکەی کێو و سەلامەتی دەبێت، یان سزا لە دەشتایی، بە واتای سزای هەمیشەیی؟ ئایا دەڵێیت: «بیر لەوە دەکەمەوە، بیر لەوە دەکەمەوە کە تۆ دەڵێیت»؟ ئەوا بە تۆ دووبارە دەڵێم: «ژنی لووت لەبیر مەکە،» یەکێک کە لایدا کاتێک خودا فەرمووی: «هەڵبێ بۆ سەر کێو» (ئایەتی ١٧).
دەبێت بگەیتە لای مەسیح. ئەوە ئەوە نییە چەند نزیک بوویتەتەوە، بەڵکو ئایا گەیشتوویتەتە لای ئەو؟ نازانم ژنی لووت چەند نزیک بوو لە زۆعار؛ لەوانەیە تەنها لە دەرەوەی دەروازەکان بووبێت و مێردەکەی دەچووە ژوورەوە، بەڵام ئەو هەرگیز نەچووە ژوورەوە.
نازانم تۆ لە کوێیت. لەوانەیە تۆ بە ئەندازەی چەند ئینجێک لە مەسیحەوە دوور بیت، بەڵام با پێت بڵێم، ئەگەر تۆ تەنها بە ئەندازەی یەک موو لە مەسیحەوە دوور بیت، ئەو یەک مووە سزای هەمیشەییت مسۆگەر دەکات. تۆ و ژنی لووت لە هەمان حاڵەتدا دەبن، یادگاریی هەمیشەیی سزای ڕاستودروستی خودا لەسەر گەمژەیی بێشەرمانە. تۆ دەتوانیت ڕزگاریت قبوڵ بکەیت، بەڵام نەتکرد.
خودا لەسەرت دوا دەکەوێت، بانگت دەکات، دەیەوێت تۆ ڕابکێشێتە دەرەوە، ئاماژەت پێدەدات بۆ لووتکەی کێو، ئاماژەت پێدەدات بۆ مەسیح. «مەمێنەرەوە،» ئەو دەفەرموێت، «مەوەستە یان دوودڵ مەبە، هیچ شوێنێکی سەلامەتی، ئاشتی یان ئاسایش نییە، تا نەگەیشتوویتەتە ئەو خاڵە، مەسیحی هەستاوە لە شکۆمەندیدا.»
تۆ دەپرسیت: «ئایا لووت نەگەیشتە زۆعار؟» بەڵێ، و ئەو لەوێ سەلامەتی بەدەست هێنا، بەڵام ئارامی بەدەست نەهێنا. ئەو ئاسایشی هەبوو، بەڵام ئاشتی نەبوو. ئەو گومان و ترسەکانی لە زۆعاردا هەبوو، و زوو ڕۆیشت بۆ سەر کێو.
چوونە ناو زۆعار وەک ئەو کەسانەیە کە دەیانەوێت ڕزگار ببن بەڵام کەمێکیش لە جیهانیان دەوێت. «ئایا ئەوە بچووک نییە؟» لووت فەرمووی، کە نیوە دڵ بوو (ئایەتی ٢٠). ئایا دەبێت بڕینێکی پاک بکەم؟ خەمناکە لە زۆعار بیت، چونکە جۆرێکە لە چاڵ کە شەیتان حەزی لێیە کەسانی بەڕاستی گۆڕدراو تێیدا بکەون. ئەو حەزی لێیە کەمێک لە جیهان لەگەڵ خۆیان ببەن. «ئەوە ناکات،» ئەو پێیان دەڵێت، «زۆر ڕاستگۆ بیت، زۆر تەواو بۆ مەسیح بیت.»
ئۆه، هاوڕێم، بۆ ژیانت هەڵبێ و هەڵبێ بۆ سەر کێو؛ هەرگیز ئارام مەگرە تا نەگەیشتوویتە لای مەسیح. سەیری دواوە مەکە، «ژنی لووت لەبیر مەکە.» لاشەی سووتاو، شارێکی سووتاو و خۆڵەمێش لە سەرانسەری دەشتاییەکەدا شتانێک بوون کە مانەوە بۆ ئەوەی باسی گەمژەیی تەواوی بێباوەڕبوون بە هۆشداریی خودا بکەن. شتێکی دیکەش هەبوو. ئەگەر گەشتیارێک لەو ڕۆژەدا نزیک بووبێتەوە لە سەدۆم، دیمەنێکی سەیر چاوی پێدەکەوت – ستوونێکی خوێ! سووتاو؟ نەخێر! ڕەشبوو؟ نەخێر! هیچ نیشانەیەک نەبوو کە سزای ئاگرین کە بەسەر شارەکاندا هاتبوو، دەستی لە ستوونە خوێیەکە دابێت. بەڵام، ئەو وەک شایەتی گەمژەیی نیوەڕێ ڕۆیشتن، نیوە قەناعەت پێهێنان، نزیک بوون لە بڕیاردان، بەڵام تەنها نزیک. «ژنی لووت لەبیر مەکە.»
ئێستا بڕیار بدە
هەر کەسێک بیت، ئێستا بڕیار بۆ مەسیح بدە! وادابنێ گەورەمان ئەمڕۆ دەرگاکە دابخات، تۆ لە کوێ دەبیت؟ تۆ، کە بیر دەکەیتەوە دەتەوێت ڕۆژێک ببیتە مەسیحی، بیر دەکەیتەوە کە مەسیحی بوون شتێکی باشە، «ژنی لووت لەبیر مەکە.»
تۆ کە دوودڵیت، کە بڕیارت نەداوە و داواکارییەکانی جیهان دەزانیت، بیر لە ژنی لووت بکەرەوە – لە ڕێگای ڕزگاریدا بوو بەڵام هەرگیز نەگەیشتە ئەوێ، بۆ ساتێک پشتی لە جیهان کردبوو بەڵام دووبارە گەڕایەوە. با داوات لێبکەم ئێستا بڕیار بدەیت. ڕێگاکە کراوەیە؛ گەورەمان بانگت دەکات؛ مزگێنیدەر داوات لێدەکات. خودا هانت دەدات، و کەنیسە بەخێرهاتنت دەکات. بگەڕێوە؛ دان بە گوناهتدا بنێ؛ دان بە تاوانتدا بنێ؛ دان بە مەترسیتدا بنێ. وەرە لای عیسا!
ئەو تۆ وەردەگرێت و لێت خۆش دەبێت. تۆ ڕزگاری، ئاسایش و ئارامیی ئەوی دەزانیت. تەنها یەک شت ماوە بۆ تۆ بیکەیت: بگەیتە لای مەسیح، بگەیتە لای مەسیح، باوەڕ بە مەسیح بهێنیت.
چۆن دەتوانیت بە درێژایی شەوی بێ بەیانیی هەتاهەتایی بەرگەی ئەوە بگریت کە هاوشێوەی ژنی لووت بیت؟ و ئەوە چییە؟ کەسێک کە لە نزیک ڕزگاری ون بوو، کە بە دەرگای کراوەی بەهەشتدا تێپەڕی و چوو بۆ دۆزەخ. ئۆه، مەترسیی چارەنووسێکی لەو شێوەیە مەکە! ئێستا وەرە – ئێستا بگەڕێوە!
ژنی لووت لەبیر مەکە بۆ ئەوەی هەرگیز وەک ئەو نەبیت. با گەورەمان پێت ببەخشێت کە فەرمایشتی خودا بۆ تۆ ببیستیت و باوەڕ بە کوڕەکەی بهێنیت.
بۆ ئێمە کە مەسیحین، ئەگەر تەنها یەک ڕۆژی دیکە مابێت پێش گەڕانەوەی گەورەمان، با بزانین ئەوە چییە کە وەک ئەم فریشتانە بکەین، بۆ ئەوەی هەوڵ بدەین، بە پەیامی ڕزگاری، ئەوانەی کە دەیناسین لە جیهان دەربهێنین و ڕایانکێشین بۆ لای مەسیح.
«ژنی لووت لەبیر مەکە.»
