لێرەدا بە ترسێکی پیرۆز کۆبووینەتەوە بۆ یادکردنەوەی کوڕی خودا، کە بە لەدایکبوونێکی سادە نێردرا بۆ زەوی بۆ ئەوەی لەسەر خاکە خوێناویەکەی بمرێت. ژیانی خۆی لە ململانێیەکی مەرگیدا بەسەر برد لەگەڵ هێزەکانی گوناه و شەرمەزاری، و ئەوەندە کاری چاکی کرد کە هەرگیز نەیانتوانی ناوبانگی خراپ بکەن. چەندە ئازار دەچێژین کاتێک چاومان دەگێڕین بۆ بینینی دیمەنی باخچەکە، لەوێ ئارەقی خوێناوی و فرمێسکەکان لەسەر ڕوخساری ناسرییەکە یەکیان گرت. چەندە ڕۆحمان دەناڵێنێت کاتێک گیانمان نیشان دەدرێت کە چی لە گۆلگۆتا چەشت، لە کاتێکدا فرمێسکەکان دەبارێن و دڵمان بیر دەکاتەوە کە ئەو بۆ تۆ و من چەشتی. دەتوانین ترسەکە لە وشەکانی هەست پێ بکەین کاتێک تاریکی ئاسمانی داپۆشی، کاتێک خودای نیعمەت ڕوخساری پیرۆزی خۆی لەو کەسە شاردەوە کە ئامادە بوو بمرێت. و ئێمە تاریکی گۆڕە بەردینەکەمان هەست پێ کردووە کە جەستەی مەسیحی تێدا بوو، بەڵام گیانمان دڵخۆش دەبێت بە دەنگی فریشتەکە کە خوداوەندمان زیندوو بووەتەوە. بۆیە وەک یەکێک یەک دەگرین بۆ ستایشکردنی کوڕی خودا تا کاتێک هەناسەمان پێ دەبەخشێت، و حەز دەکەین نانی و شەرابەکە بخۆین کە مردنی ڕزگارکەرەکەمان ڕادەگەیەنێت؛ لە کاتێکدا چاومان لە ئاسمانە دوورەکانە، چونکە چاوەڕێی دەنگی کەڕەناین، کاتێک ئەو هاوار دەکات کە بانگمان دەکات بۆ ئەوەی لە کۆتاییدا لەگەڵ خۆی بین. لە نووسینی ئێدوارد مۆریس
... تا کاتێک دێت
«چونکە من لە خوداوەندەوە ئەوەم وەرگرت کە پێشم دایت: خوداوەند عیسا، لەو شەوەی کە خیانەتی لێکرا، نانی وەرگرت، و کاتێک سوپاسی کرد، شکاندی و گوتی: «ئەمە جەستەی منە، کە بۆ ئێوەیە؛ ئەمە بکەن بۆ یادکردنەوەی من.» بە هەمان شێوە، دوای نانخواردنەکە جامەکەی وەرگرت و گوتی: «ئەم جامە پەیمانی نوێیە بە خوێنی من؛ ئەمە بکەن، هەر کاتێک دەیخۆنەوە، بۆ یادکردنەوەی من.» چونکە هەر کاتێک ئەم نانە دەخۆن و ئەم جامە دەخۆنەوە، مردنی خوداوەند ڕادەگەیەنن تا کاتێک دێت.» (1 کۆرنسۆس 11:23-26 NIV)
