«موسا بە گەلەکەی گوت: «مەترسن، بوەستن و ڕزگاریی یەزدان ببینن، کە ئەمڕۆ پێتانی پیشان دەدات، چونکە ئەو میسرییانەی ئەمڕۆ دەیانبینن، جارێکی دیکە بۆ هەتاهەتایە نایانبیننەوە. یەزدان لە جیاتی ئێوە دەجەنگێت و ئێوەش بێدەنگ دەبن.»» (دەرچوون 14:13-14). لێرەدا یەکەمین هەڵوێست کە باوەڕ لەبەردەم تاقیکردنەوەیەکدا دەیگرێتەبەر: «بوەستە.» ئەمە بۆ گۆشت و خوێن مەحاڵە. هەموو ئەوانەی بە هەر ڕادەیەک بێئارامیی دڵی مرۆڤ لەژێر تاقیکردنەوە و سەختیی پێشبینیکراودا دەزانن، دەتوانن تێگەیشتنێک لەوە دروست بکەن کە لە وەستاندا چی تێدایە. سروشت دەبێت شتێک بکات. بۆ ئێرە و بۆ ئەوێ پەلە دەکات. دەیەوێت دەستێک لەم بابەتەدا هەبێت. هەرچەندە ڕەنگە هەوڵ بدات کارە بێبەهاکانی خۆی پاساو بدات و پیرۆزی بکات، بە بەخشینی ناونیشانی گەورە و باوی «بەکارهێنانی ڕەوای ڕێگاکان»یان پێ، بەڵام ئەوانە میوەی ڕوون و ئەرێنیی بێباوەڕین کە هەمیشە خودا دوور دەخاتەوە و هیچ نابینێت جگە لە هەوری تاریکیی دروستکراوی خۆی. بێباوەڕی سەختییەکان دروست دەکات یان گەورەیان دەکات، پاشان ئێمە دەخاتە سەر لابردنیان بە چالاکییە پڕ لە پەلە و بێسوودەکانی خۆمان، کە لە ڕاستیدا، تەنها تۆزێک لە دەوروبەرمان دروست دەکەن، کە ڕێگرە لە بینینی ڕزگاریی خودا.
باوەڕ، بە پێچەوانەوە، ڕۆح لەسەر سەختییەکە بەرز دەکاتەوە، ڕاستەوخۆ بۆ لای خودا، و کەسەکە توانای «وەستان»ی پێدەبەخشێت. ئێمە هیچ بە بێئارامی و هەوڵە دڵەڕاوکێکانمان بەدەست ناهێنین. «ناتوانین یەک تاڵ قژ سپی یان ڕەش بکەین»، یان «یەک باڵا بۆ باڵای خۆمان زیاد بکەین.» ئیسرائیل چی دەکرد لە دەریای سوور؟ ئایا دەیانتوانی وشکی بکەنەوە؟ ئایا دەیانتوانی چیاکان تەخت بکەن؟ ئایا دەیانتوانی سوپاکانی میسر لەناو ببەن؟ مەحاڵە. ئەوان لەوێ بوون، لەناو دیوارێکی نەبڕاوەی سەختییەکاندا گیرابوون، کە لەبەرچاوی سروشتدا تەنها دەیتوانی بلەرزێت و هەست بە بێتوانایی تەواوی خۆی بکات. بەڵام ئەمە تەنها کاتی ئەوە بوو کە خودا کار بکات. کاتێک بێباوەڕی لە گۆڕەپانەکە دوور دەخرێتەوە، ئەوکات خودا دەتوانێت بێتە ژوورەوە؛ و بۆ ئەوەی دیدێکی دروستمان بۆ کارەکانی ئەو هەبێت، دەبێت «بوەستین.» هەموو جووڵەیەکی سروشت، تا ئەو ڕادەیەی کە دەڕوات، ڕێگرێکی ئەرێنییە بۆ تێگەیشتن و چێژوەرگرتنمان لە دەستێوەردانی خودایی لە جیاتی ئێمە.
ئەمە لە هەموو قۆناغێکی مێژووماندا ڕاستە. لە کاتی گوناهباربوونماندا ڕاستە، کاتێک لەژێر هەستی ناڕەحەتیی گوناه لەسەر ویژداندا، تاقیدەکرێینەوە پەنا ببەینە بەر کارەکانی خۆمان، بۆ ئەوەی ئاسوودەیی بەدەست بهێنین. ئەوکات، بەڕاستی، دەبێت «بوەستین» بۆ ئەوەی «ڕزگاریی خودا ببینین.» چونکە چی دەمانتوانی بکەین لە بابەتی کەفارەتکردن بۆ گوناه؟ ئایا دەمانتوانی لەگەڵ کوڕی خودا لەسەر خاچ بوەستین؟ ئایا دەمانتوانی لەگەڵی بڕۆینە خوارەوە بۆ «چەمە قووڵە ترسناکەکە و قوڕە لیتەییەکە»؟ ئایا دەمانتوانی ڕێگای خۆمان بە زۆر بکەینەوە بۆ سەر ئەو بەردە هەتاهەتاییەی کە، لە هەستانەوەدا، ئەو لەسەری وەستاوە؟ هەموو مێشکێکی دروست دەستبەجێ ئەو بیرۆکەیە بە کفرێکی بوێر دەزانێت. خودا تەنها لە ڕزگاریدا؛ و سەبارەت بە ئێمە، تەنها دەبێت «بوەستین و ڕزگاریی خودا ببینین.» خودی ئەوەی کە ڕزگاریی خودایە، ئەوە دەسەلمێنێت کە مرۆڤ هیچ شتێکی تێدا نییە بیکات.
هەمان شت بۆ ئێمە ڕاستە لەو ساتەوەی کە دەستمان بە ژیانی مەسیحیی خۆمان کردووە. لە هەموو سەختییەکی نوێدا، گەورە بێت یان بچووک، دانایی ئێمە ئەوەیە کە بوەستین – واز لە کارەکانی خۆمان بهێنین و ئارامیی خۆشمان لە ڕزگاریی خودادا بدۆزینەوە. ناتوانین هیچ جیاوازییەک لە نێوان سەختییەکاندا بکەین. ناتوانین بڵێین هەندێک سەختیی بچووک هەن کە خۆمان دەتوانین چارەسەریان بکەین؛ لە کاتێکدا هەندێکی تر هەن کە هیچ شتێک جگە لە دەستی خودا ناتوانێت یارمەتی بدات. نەخێر، هەموویان بە یەک شێوە لە توانای ئێمە بەدەرن. ئێمە هێندەی ناتوانین ڕەنگی قژێک بگۆڕین، هێندەش ناتوانین شاخێک لاببەین – هێندەی ناتوانین گەڵایەک دروست بکەین، هێندەش ناتوانین جیهانێک دروست بکەین. هەموویان بە یەک شێوەن بۆ ئێمە، و هەموویان بە یەک شێوەن بۆ خودا. بۆیە، تەنها بە باوەڕێکی متمانەپێکراو، دەبێت خۆمان فڕێ بدەینە سەر ئەو کە «خۆی بچووک دەکاتەوە (بە یەک شێوە) بۆ بینینی ئەو شتانەی کە لە ئاسمان و لەسەر زەوین.»
هەندێک جار خۆمان دەبینینەوە کە بە سەرکەوتوویی بە قورسترین تاقیکردنەوەکاندا تێدەپەڕین، لە کاتێکدا لە کاتەکانی تردا، لەژێر ئاساییترین بارودۆخدا دەترسین، دەلەرینەوە و دەشکێین. بۆچی وایە؟ چونکە، لە یەکەمیاندا، ناچار دەبین بارەکەمان بخەینە سەر یەزدان، لە کاتێکدا، لە دووەمیاندا، بە گەمژەیی هەوڵ دەدەین خۆمان هەڵیبگرین. مەسیحی، لە خودیدا، ئەگەر تەنها تێی بگات، وەک وەرگرێکی ماندووە، کە تێیدا گینیا و پەڕێک هەمان هێزی جووڵەیان هەیە. «یەزدان لە جیاتی ئێوە دەجەنگێت، و ئێوەش بێدەنگ دەبن.» دڵنیاییەکی بەنرخ! چەند بە شێوەیەکی نایاب گونجاوە بۆ ئارامکردنەوەی ڕۆح لەبەردەم قورسترین سەختییەکان و مەترسییەکاندا!
یەزدان نەک تەنها خۆی لە نێوان ئێمە و گوناهەکانماندا دادەنێت، بەڵکو لە نێوان ئێمە و بارودۆخەکانیشماندا. بە ئەنجامدانی یەکەمیان، ئارامیی ویژدانمان پێدەبەخشێت؛ بە ئەنجامدانی دووەمیان، ئارامیی دڵمان پێدەبەخشێت. ئەوەی کە هەردوو شتەکە بە تەواوی جیاوازن، هەموو مەسیحییەکی ئەزمووندار دەیزانێت. زۆر کەس ئارامیی ویژدانیان هەیە، بەڵام ئارامیی دڵیان نییە. ئەوان، لە ڕێگەی نیعمەت و باوەڕەوە، مەسیحیان دۆزیوەتەوە، لە کاریگەریی خودایی خوێنی ئەودا، لە نێوان خۆیان و هەموو گوناهەکانیاندا؛ بەڵام ناتوانن، بە هەمان شێوەی سادە، ئەو وەک وەستاوێک، لە دانایی خودایی، خۆشەویستی، و هێزی ئەودا، لە نێوان خۆیان و بارودۆخەکانیاندا، بەدی بهێنن. ئەمە جیاوازییەکی ماددی لە دۆخی کرداریی ڕۆحدا دروست دەکات، هەروەها لە سروشتی شایەتیی کەسێکدا. هیچ شتێک زیاتر ناوی عیسا بەرز ناکاتەوە وەک ئەو ئارامییە بێدەنگەی ڕۆح کە لەوەوە سەرچاوە دەگرێت کە ئەو لە نێوان ئێمە و هەموو شتێکدایە کە دەتوانێت ببێتە هۆی دڵەڕاوکێ بۆ دڵەکانمان. «تۆ ئەو کەسە لە ئارامییەکی تەواودا دەهێڵیتەوە کە مێشکی لەسەر تۆیە، چونکە متمانەی بە تۆیە.»
بەڵام هەندێک کەس حەز دەکەن پرسیارەکە بکەن، «ئایا ئێمە هیچ شتێک ناکەین؟» ئەمە دەتوانرێت بە پرسیارکردنی پرسیارێکی تر وەڵام بدرێتەوە، واتە، چی دەتوانین بکەین؟ هەموو ئەوانەی کە بەڕاستی خۆیان دەناسن دەبێت وەڵام بدەنەوە، هیچ. کەواتە، ئەگەر هیچ شتێکمان پێناکرێت، باشتر نییە «بوەستین»؟ ئەگەر یەزدان بۆ ئێمە کار دەکات، باشتر نییە بگەڕێینەوە دواوە؟ ئایا پێش ئەو ڕادەکەین؟ ئایا بە پەلە خۆمان دەخەینە ناو گۆڕەپانی کارکردنی ئەو؟ ئایا دێینە سەر ڕێگای ئەو؟ هیچ سوودێکی مومکین نییە لەوەی دوو کەس کار بکەن کاتێک یەکێک بە تەواوی لێهاتووە بۆ ئەنجامدانی هەمووی. هیچ کەسێک بیر لە هێنانی مۆمێکی داگیرساو ناکاتەوە بۆ زیادکردنی ڕووناکی بۆ خۆر لە نیوەڕۆدا؛ و لەگەڵ ئەوەشدا ئەو پیاوەی کە وای دەکرد ڕەنگە بە دانایی دابنرێت، بە بەراورد لەگەڵ ئەو کەسەی کە هەوڵ دەدات یارمەتی خودا بدات بە پەلەپەل و دەستتێوەردانی خۆی.
هێز و جوانییەکی تایبەت لە دەربڕینی «ڕزگاریی خودا ببینە»دا هەیە. خودی ئەوەی کە ئێمە بانگهێشت کراوین بۆ «بینینی» ڕزگاریی خودا، ئەوە دەسەلمێنێت کە ڕزگارییەکە تەواوە. فێرمان دەکات کە ڕزگاریی شتێکە کە لەلایەن خوداوە ئەنجام دراوە و ئاشکرا کراوە، بۆ ئەوەی ئێمە بیبینین و چێژی لێ وەرگرین. شتێک نییە کە بەشێکی لە کاری خودا و بەشێکی لە کاری مرۆڤ پێکهاتبێت. ئەگەر وا بووایە، نەدەتوانرا پێی بوترێت ڕزگاریی خودا. بۆ ئەوەی هی ئەو بێت، دەبێت بە تەواوی لە هەموو شتێک کە پەیوەندی بە مرۆڤەوە هەیە داماڵدرابێت.
تاکە کاریگەریی مومکینی هەوڵەکانی مرۆڤ ئەوەیە کە تۆزێک دروست بکات کە دیدی ڕزگاریی خودا تاریک دەکات.
