دوو کەس
دوای ئەوەی بووم بە مەسیحی، داوام لێکرا سەرپەرشتی پۆلێکی منداڵانی قوتابخانەی یەکشەممە بکەم. یەکشەممەیەک دوای پۆلەکە ڤێرا، کچێکی نزیکەی حەوت ساڵان، هاتە لام و وتی، «ویلیام.»
وتم، «بەڵێ، ڤێرا.»
سەیری چاوەکانی کردم و وتی، «من باوەڕم هەیە.»
ئەو چی باوەڕی پێبوو؟ ئەو باوەڕی پێبوو کە عیسا مردووە بۆ ئەوەی ڕزگاری بکات. دوای ماوەیەک تووشی تا تای ڕۆماتیزمی بوو، و پەیامبەرێک هاتە قوتابخانەکە کە من وانەم تێدا دەوتەوە و داوای لێکردم بە خێرایی بچمە ماڵەکەی چونکە لە مردندا بوو. من برامە لای جێگاکەی و بینیم کە زۆر ئازاری هەبوو. وتی، «من بەم زووانە لەگەڵ عیسا دەبم.» هەفتەیەک دواتر کۆچی دوایی کرد و ئێستا لە بەهەشتە لەگەڵ ڕزگارکەرەکەیدا.
جارێکی تر لەگەڵ کوڕێک لە قوتابخانەدا دۆست بووم و هێنام بۆ پۆلی کتێبی پیرۆزەکەمان. بە خێرایی ڕوون بووەوە کە تەنها کەمێک خۆشی بوو بۆی؛ تەنانەت لە کاتی پۆلەکەدا جگەرەیەکی داگیرساند. لێک دوور کەوتینەوە، و ئەو خەریکی ڕۆحانییەت بوو. ڕۆژێک کە ڕۆژنامەی ناوخۆیم کردەوە خوێندمەوە، «پیاوێک لە ڕووباردا بە مردوویی دۆزرایەوە.» خۆی قورس کردبوو و پاشان خۆی فڕێدابووە ناو ئاوەکە، ژن و هەشت منداڵی بەجێهێشتبوو. ئایا ئەو لە بەهەشتە؟ بەداخەوە، بە سەیری بەڵگەکانی ژیانی پێش مردنی، وادیارە ئەم پیاوە لە شوێنی ونبووانە.
سێ کەسی تر
نزیکەی ٢٠٠٠ ساڵ لەمەوبەر، لە دەرەوەی ئۆرشەلیم، سێ پیاو بە ئازارەوە لەسەر سێ خاچی جیاواز هەڵواسرابوون. دووانیان دز بوون، بەڵام لە ناوەڕاستدا کوڕی خودای هەتاهەتایی بوو. بۆچی ئەو لەوێ بوو؟ ئەو لەوێ بوو بەهۆی ئەو گوناهانەی کە دژی خودایەکی پیرۆز دەیکەین. کوڕ ماڵەکەی لە بەهەشت جێهێشت بۆ ئەوەی ڕزگارمان بکات. ئەمە بە ئازارە جەستەییەکانی نەکرا، هەرچەندە ترسناک بوون، بەڵکو لە ڕێگەی ئەوەی کە لە ماوەی سێ کاتژمێر تاریکیدا لەسەر خاچەکە ئازاری چەشت. خودا، بە تووڕەیی پیرۆزی خۆی، سزای دا بەهۆی گوناهەکانمانەوە، هەرچەندە کوڕەکەی بێ گوناه بوو.
چونکە مەسیحیش جارێک ئازاری چەشت بۆ گوناهەکان، ڕاستودروست بۆ ناڕاستودروست، بۆ ئەوەی ئێمە بێنێتە لای خودا (١ پیتڕۆس ٣:١٨ KJV). چ خۆشەویستییەکی سەرسوڕهێنەر!
بەڵام چی دەربارەی ئەو دزانەی کە دەستیان کرد بە گاڵتەپێکردنی لەسەر خاچەکانیان؟ یەکێکیان تۆبەی کرد و وتی، «خودا، من لەبیر مەکە کاتێک دێیتە ناو شانشینەکەت» (لۆقا ٢٣:٤٢).
عیسا وەڵامی دایەوە، «بەڕاستی [بەڕاستی] پێت دەڵێم، ئەمڕۆ لەگەڵ من دەبیت لە بەهەشت» (ئایەتی ٤٣).
تا ئەو شوێنەی کە دەزانین، دزەکەی تر هەرگیز تۆبەی نەکرد و بۆیە لە شوێنی ونبووانە.
بە لەبەرچاوگرتنی ئەم خۆشەویستییە، تۆ لە کوێ وەستاویت؟ ئایا بە خوێنی بەرخەکە پاک کراویتەتەوە – عیسا، قوربانییەکە بۆ ئێمە؟ ئایا گوناهەکانت لێخۆشبووە؟ ئایا بە دڵنیاییەوە چاوەڕێی شوێنێکیت لە بەهەشت لەگەڵ مەسیح؟ یان، چاوەڕێی ئەوەیت ڕووبەڕووی خودا ببیتەوە وەک دادوەرەکەت، کە دواتر تاریکییەکی هەتاهەتایی دێت؟
گوێ لە وشەی خودا بگرە:
بۆیە با بزانن ... کە لە ڕێگەی ئەم پیاوەوە لێخۆشبوونی گوناهەکانتان بۆ ڕادەگەیەنرێت: و بەهۆی ئەوەوە هەموو ئەوانەی باوەڕ دەکەن لە هەموو شتێک ڕاستودروست دەکرێن (کردارەکان ١٣:٣٨-٣٩) دوا مەکە؛ ئێستا متمانەی پێ بکە! دەتوانین پێت بڵێین چۆن.
