کاتێک لە خوداوەنددا گەشە دەکەین و سەرقاڵی ئەوین، خۆشەویستیمان بۆ خوداوەند عیسا گەشە دەکات. بەڵام زۆر شت هەن کە دەتوانن ڕێگری بکەن و تەنانەت بینینمان بۆ ئەو بگرن. ئەم دیمەنەی زیندووبوونەوە دژە ژەهرێکە بۆ ئەو دڵانەی کە بینینی مەسیحیان لێ گیراوە.
خوداوەند بۆ مەریەم دەردەکەوێت، بەڵام لە سەرەتادا ئەو نایناسێتەوە کێیە. دڵی پڕە لە خەم، بارگرانییە بە خەم و خەفەت، و دابەزیوە بەوەی کە ڕەنگە ناوی بنێین بێهیوایی. هیوای وادیارە شکاوە و ئەو دەگری! هەر لەو ساتەدا خوداوەندی زیندووبووەوە بۆی دەردەکەوێت. ئەم دیمەنە کاریگەرە یەکەم دەرکەوتنی زیندووبوونەوەی خوداوەندمانە، و بۆ مەریەمە کە دڵێکی خەمباری هەیە! زۆرجار، کاتێک دڵمان خەمبارە، ناتوانین ببینین کە خوداوەندمان یارمەتیدەرێکی هەمیشە ئامادەیە لە کاتی ناخۆشیدا. تەنها کاتێک ناوی دەهێنێت چاوەکانی بۆی دەکرێنەوە کێیە و دڵی دەیەوێت پێوەی بنووسێت! بەڵام پرسیارێک کرا، کە پرسیارێکی گرنگە بۆ هەریەکێک لە ئێمە ئەمڕۆ: «بەدوای کێدا دەگەڕێیت؟»
وەڵامی پرسیارێکی لەو جۆرە دەتوانێت ئەو بارگرانانە هەڵبگرێت کە لە ژیاندا قورسمان دەکەن. کاتێک دیدگایەکی نوێمان دەست دەکەوێت دەربارەی ئەوەی کێیە وەک ڕزگارکەری زیندووبووەوە، کە بەڵێنی داوە هەرگیز جێمان نەهێڵێت یان وازمان لێ نەهێنێت، خوداوەند دەتوانێت ئێمە، وەک چۆن مەریەم، بهێنێتە ناو ڕاستیی پەیوەندییەکی نزیک لەگەڵ خۆی و لەگەڵ باوکمان. گوێگرتن لە دەنگی، لادانی چاومان لە هەموو شتێک و هەموو کەسێکی تر، خۆشی و شادی دەهێنێتە دڵمان، تەنانەت لە کاتە سەختەکانیشدا. لەبەر ئەوەی ئەو دەژی، دەتوانین ڕووبەڕووی سبەینێ ببینەوە!
