مەسیحییەت کەسێکە کە نەک تەنها لێخۆشبووە بەڵکو ڕزگارکراوە. مەسیح لە پێناویدا مردووە، و ئەویش لە مەسیحدا مردووە. لەبەر ئەوە ئازادە، وەک کەسێک کە لە مردن هەستاوەتەوە و بۆ خودا زیندووە، لە ڕێگەی عیسای مەسیحی خودامانەوە. ئەو دروستکراوێکی نوێیە. لە مردنەوە بۆ ژیان تێپەڕیوە. مردن و دادگاییکردن لە پشتەوەی ئەون، و هیچ شتێک جگە لە شکۆمەندی لە پێشەوەی نییە. خاوەنی نازناوێکی بێگەرد و داهاتوویەکی ڕوونە.
ئێستا، ئەگەر هەموو ئەمانە بەڕاستی بۆ هەموو منداڵێکی خودا ڕاست بن – و کتێبی پیرۆز دەڵێت وایە – چی زیاترمان دەوێت؟ هیچ، سەبارەت بە نازناو؛ هیچ، سەبارەت بە پێگە؛ هیچ، سەبارەت بە هیوا. سەبارەت بە هەموو ئەمانە، ئێمە تەواوییەکی ڕەها و خوداییمان هەیە. بەڵام حاڵەتەکەمان تەواو نییە، ڕۆیشتنەکەمان تەواو نییە. ئێمە هێشتا لە جەستەداین، بە دەوری لاوازییە جۆراوجۆرەکاندا دەورەدراوین، ڕووبەڕووی تاقیکردنەوەی جۆراوجۆر دەبینەوە، ئەگەری کەوتن، هەڵە و گومڕابوونمان هەیە. ناتوانین بە تەنیا بیرێکی ڕاست بکەینەوە، یان بۆ یەک سات خۆمان لەو پێگە پیرۆزەدا بهێڵینەوە کە نیعمەت تێیدا ناساندووین. ڕاستە، ئێمە ژیانی هەتاهەتاییمان هەیە، و بە سەرە زیندووەکەی ئاسمانەوە بەستراوینەتەوە، لە ڕێگەی ڕۆحی پیرۆزەوە کە نێردراوەتە سەر زەوی، بۆیە ئێمە بۆ هەتاهەتایە پارێزراوین. هیچ شتێک ناتوانێت دەست بداتە ژیانمان، چونکە «لەگەڵ مەسیحدا لە خودادا شاردراوەتەوە» (کۆلۆسییەکان 3:3). بەڵام لە کاتێکدا هیچ شتێک ناتوانێت دەست بداتە ژیانمان، یان دەستوەردان لە پێگەماندا بکات، هێشتا، بە بینینی ئەوەی کە حاڵەتەکەمان ناتەواوە، و ڕۆیشتنەکەمان ناتەواوە، پەیوەندیمان ئەگەری پچڕانی هەیە، و لەبەر ئەوەیە کە پێویستمان بە کاری ئێستای مەسیح هەیە بۆمان.
عیسا لە دەستی ڕاستی خودا دەژیت بۆ ئێمە. دەستوەردانی چالاکانەی ئەو لە پێناوی ئێمەدا بۆ یەک ساتیش ناوەستێت. ئەو بە ئاسمانەکاندا تێپەڕیوە، بەهۆی کەفارەتێکی تەواوکراوەوە، و لەوێ هەمیشە پارێزگارییە تەواوەکەی بۆ ئێمە لەبەردەم خوداماندا ئەنجام دەدات.
