وشە سەرەتاییەکانی دەقی ئەمڕۆ زۆر کاریگەرن؛ بیرکردنەوە لەوەی کە یەهۆڤا دەبوو کوڕەکەی خۆی بریندار بکات. وشەی «بریندارکردن» لێرەدا بە واتای «وردوخاشکردن» دێت. هەرچەندە قوربانیی مەسیح بۆ خودا بۆنێکی خۆش بوو، بەڵام ئەوە واتای ئایەتەکە نییە لێرەدا؛ بەڵکو، مەبەستی خودا بوو، یان ویستی خۆشیی ئەو بوو، کە «برینداری بکات» و «خەفەتی پێ بدات.» وشەی «خەفەت» بە واتای «نەخۆشی» دێت، و لێرەدا بەکارهاتووە بۆ وەسفکردنی ئازارە قووڵەکانی مەسیح کە لەسەر خاچ چەشتی. «گیانی» مەسیح لێرەدا باس کراوە؛ لە ڕاستیدا، لە سێ ئایەتی کۆتایی بەشەکەدا باس کراوە. ژیانی خودی مەسیح وەک «قوربانییەک» پێشکەش کرا؛ ئەوە قوربانیی سەرپێچییە کە لێرەدا ئاماژەی پێکراوە.
ڕۆحی پیرۆز، لە ڕێگەی ئیشایاوە، ئێستا سەرنجمان بۆ زیندووبوونەوەی مەسیح ڕادەکێشێت—ڕاستییەکی سەرسوڕهێنەر! ئەو لە مردووان زیندوو دەکرایەوە «بەپێی نووسینەکان» (١ کۆرنسۆس ١٥:٤)، و ئیشایا ٥٣:١٠ یەکێکە لەو نووسینانە. ئەو «نەوەکەی خۆی دەبینێت،» ئەوانەی کە کارەکەی بۆ ئەنجام درا. لە بەیانی زیندووبوونەوەدا، ئەو مەڕە پەرشوبڵاوەکانی کۆکردەوە کە بۆیان مرد؛ سەردانی کردن و بینییانی، و بە هەمان شێوە هەموو ئەوانەی کە لەو کاتەوە باوەڕیان پێی هێناوە. کارەکەی بێ پاداشت یان بێ بەرهەم نەدەبوو.
مەسیح «ڕۆژەکانی درێژ دەکردەوە.» لێرەدا پێمان ناڵێت چەندە، بەڵام دەزانین کە ئەو «هەتاهەتایە بەردەوام دەبێت» و «هەمیشە دەژی» وەک پیاوی زیندووبووەوە و قەشەی نەمرمان (عیبرانییەکان ٧:٢٤–٢٥). «خۆشی» یان مەبەستی خودا، لە دەستی ئەودا سەرکەوتوو دەبوو. «باوک کوڕەکەی خۆش دەوێت، و هەموو شتێکی خستووەتە دەستی» (یۆحەننا ٣:٣٥؛ بەراورد بکە بە یۆحەننا ١٣:٣). چەند هاندەرە کە بزانین هەموو شتێک لە ئاسمان و زەویدا لە دەستی ئەم زیندووبووەوەدایە!
