ئەمانە وشەی سەرسوڕهێنەرن لەسەر زمانی کوڕی خودای پیرۆز و پاک. کرم وێنەی هەرە نزمترین سووکایەتییە. هەر گوناهبارێکی ڕەگەزی ئادەم ڕەنگە بە ڕاستی خۆی بەمە بزانێت، چونکە گوناه شکۆمەندی ڕاستەقینەی مرۆڤایەتی لێسەندۆتەوە، و ئێمە شایەنی ئەوەین کە تا خاک سووکایەتیمان پێبکرێت. بەڵام لەم وشانەدا دەبیستین کە یەکێک قسە دەکات کە بە تەواوی تاک و بێ گوناهی کوڕی خودایە.
ئەم زەبورە باسی ئەوە دەکات کە ئەو قوربانییە گەورەی گوناهە—بە نیعمەتێکی خۆبەخشانە خۆی وەک قوربانییەک دەبەخشێت بۆ ئەوەی سزای شایستەی لافاوی ترسناکی گوناه هەڵبگرێت، لە شوێنی تاوانباران دەوەستێت، و ئەو بارە ترسناکە بە تەنیا هەڵدەگرێت. ئاماژە بەوە کراوە کە وشەی کرم لەم ئایەتە تایبەتەدا ئاماژەیە بۆ ئەو کرمە کە بە مردنی، ڕەنگی سووری خێوەتگاکەی لێوە دەستکەوتووە. ئەمە بەڕاستی گونجاوە بۆ قوربانیی عیسای خاوەن شکۆ. هیچ کەسێک هەرگیز شوێنێکی ئەوەندە نزمی سووکایەتی وەرنەگرتووە وەک ئەو—هەر ئەو کەسەی کە شایەنی بەرزترین شوێنە لە گەردووندا.
بیرکردنەوە لە سەرسوڕهێنەری ئەو قوربانییە خۆبەخشانەیە دەبێت دڵی هەموو مرۆڤەکان لە هەموو شوێنێک پڕ بکات لە قووڵترین ڕێز و سەرسامی. بەڵام لەو کاتەدا کە خۆی دەبەخشی بۆ مرۆڤایەتی، بە بێ بەزەییانە سەرزەنشت دەکرا و زۆر سووکایەتی پێدەکرا. چ سووکایەتییەکی شەرمەزارکەر بوو کە بەسەر ئەم کەسە نزم و میهرەبانەدا دەیانڕشت، کە بە بێدەنگی توندوتیژی، تف لێکردن، و وشەی سووکایەتیپێکردنی وەک بەرخێک کە لەبەردەم بڕەرەکاندا بێدەنگە، هەڵیگرت.
پیاوان بە شێوەیەکی شەرمەزارکەر مامەڵەیان لەگەڵ ڕزگارکەردا کرد، بەڵام ئەمە دەبێت بە دڵنیاییەوە قسە بۆ گەلە ڕزگاربووەکەی بکات. با دڵەکانمان بجوڵێنێت بۆ قەرەبووکردنەوەی ئەم بێڕێزییە خەمناکە بە پێشکەشکردنی قووڵترین پەرستن بەو ئێستا، و هۆشیارکردنەوەی گۆرانی پەرستنی دڵخۆشکەر کە هەتاهەتایە بە بێ وەستان دەنگ دەداتەوە: «پیرۆز بێت ناوی خودا لەم کاتەوە و بۆ هەتاهەتایە!» (زەبوور 113:2).
