«ئۆه، بێگومان، من مەبەستمە ڕۆژێک ڕزگار بم، بەڵام پەلەکردن لەسەری هیچ سوودێکی نییە. هەمیشە دەرفەتێک هەیە، تەنانەت لە کاتژمێری یازدەشدا. دزی مردووەکە بیرت بێت،» گەنجێک بە بێباکی وتی کاتێک باسی ڕۆحەکەی کرا. «کام دز؟» لێی پرسی. «بۆچی، بەڕاستی لەبیرم کردبوو دوو دز هەبوون. مەبەستم ئەوەی ڕزگاربووە،» وەڵامەکە بوو، کاتێک دەربڕینێکی نیگەرانی بەسەر ڕوخساریدا هات. «بەڵێ، یەکێکیان ڕزگار بوو، و ئێستا لە بەهەشتە. ئەوی تر، کە دەرفەتێکی یەکسانی بۆ ڕزگاری هەبوو، لە دۆزەخدا دەناڵێنێت. چ گەرەنتییەکەت هەیە کە تۆ هەتاهەتایی وەک ئەو بەسەر نابرێت، نەک وەک ئەوی تر؟» وشەیەک بوو بە شێوەیەکی گونجاو وترا، تیرێک بوو کە ویژدانی بڕی. گەنجەکە هان درا کە گەمژەیی دواخستنی زیاتر ببینێت، و ئەو شەوە بۆ هەتاهەتایی ڕزگاری بوو، بە تۆبەکردن لە گوناهەکانی و متمانەکردن بە خوداوەند عیسای مەسیح وەک ڕزگارکەر و خوداوەندی کەسیی خۆی.
هەزاران کەسی وەک ئەو لەبیریان دەچێت کە دوو دز هەبوون. ئەوان بەزەیی خودا بەبیر دەهێننەوە کە یەکێکی ڕزگار کرد، لە کاتێکدا سزای خودا کە بە ئەوی تر درا لەبیر دەکەن. ئەوان بە بێباکی دەڕۆن، بە هیوای ئەوەی لە کۆتاییدا ڕزگار ببن، بەڵام لە کۆتاییدا لە گوناهەکانیاندا دەمرن و بۆ هەمیشە لەناو دەچن. ئەوان زۆرجار مزگێنی نیعمەتی خودایان بیست، بەڵام ڕەتیان کردەوە تاوەکو زۆر درەنگ بوو. ئێستا دەپرسین: تۆ حەز دەکەیت وەک کام دز بیت؟
بیرمان دێت قسەمان لەگەڵ کچێکی گەنج کرد، کە کاتێک ڕێگەی ڕزگاری پێ وترا—«تۆبەکردن بەرەو خودا، و باوەڕ بە خوداوەند عیسای مەسیح» (کردارەکان ٢٠:٢١)—بە تووڕەیی وەڵامی دایەوە،
«مەبەستت ئەوە نییە کە دەبێت وەک دزی مردووەکە بچمە بەهەشت، وایە؟» «نەخێر،» وەڵاممان دایەوە، «پێویست ناکات. بەڵام ئەگەر مەسیح ڕەت بکەیتەوە، دەبێت وەک ئەوی تر بچیتە دۆزەخ.»
هاوڕێی خۆشەویست، بیرت دەخەینەوە: دزە ڕزگاربووەکە باوەڕی بە کوڕی خودا هێنا، و ئێستا لەگەڵ مەسیحە. دزە ونبووەکە گاڵتەی بە ڕزگارکەر کرد، و لە قووڵایی ناخۆشیدایە. تۆ دەبێت بۆ هەتاهەتایی لەگەڵ یەکێک لەوان بیت. (لۆقا ٢٣:٣٩-٤٣.)
هەتاهەتایی لە کوێ؟
چونکە تووڕەیی هەیە، ئاگادار بە نەوەک بە لێدانەکەی لێت بسێنێتەوە: ئەوکات قوربانییەکی گەورە ناتوانێت ڕزگارت بکات (ئەیوب ٣٦:١٨).
چونکە هەرکەسێک ناوی خوداوەند بانگ بکات، ڕزگاری دەبێت (ڕۆما ١٠:١٣)
