«چونکە دڵت نەرم بوو، و خۆت لەبەردەم خودا بێفیز کرد، کاتێک وشەکانی ئەوت لە دژی ئەم شوێنە و لە دژی دانیشتووانەکەی بیست، و خۆت لەبەردەم من بێفیز کرد، و جلەکانت دڕاند و لەبەردەم من گریایت، منیش گوێم لێ بوو، یەزدان دەفەرموێت» (2 پاشاکان 34:27) خزمەتکارێکی خودا ئەزموونێکی خۆی لەگەڵ نوێژی ڕاستەقینە و بێفیزبووندا دەگێڕێتەوە: لە کڵێسایەکدا زنجیرەیەک کۆبوونەوەیان بۆ چەند ڕۆژێک ڕێکخست، من بانگهێشت کرام بۆ ئەوەی وتار بێژ بم. جۆن هاید وەک هەمیشە لە ژووری نوێژدا دیار نەبوو. ڕوخساری لاواز و کاڵ بوو - دیار بوو شەڕێکی سەخت بوو.
هەرگیز دیوارێکی ڕەشتر لە بێباکی و ڕەقی و خۆڕاگریم نەبینیبوو. شەو لە دوای شەو کەشەکە سارد و مردوو مایەوە. جۆنی داماو زیاتر و زیاتر بچووک دەبووەوە. بارگرانییەکەی لەسەر ئەو زۆر ترسناک بوو! تەنها وێنای ئەو شەوە سارد و ڕەشە دەکەم کە دەبوو ڕووبەڕووی ببینەوە، و تا ئەمڕۆش ڕۆحم پڕ دەکات لە ترس وەک تاریکییەک لە قووڵایی بێ بنەوە.
کەچی هەموو ئەوە دەبوو ڕۆحم پڕ بکردایە لە خۆشیی سەرکەوتن، چونکە هەتا هەوڵەکانی شەیتان گەورەتر بێت، ئەوەندە دڵنیاترە کە سەرکەوتووەکەی پێیەکانی لەسەر دەنێت. ئۆه، پیرۆزانی خودا کە خەبات دەکەن! هەتا خەباتەکە سەختتر بێت، ئەوەندە هیوا دەبێت ڕۆحەکانتان داگیر بکات، چونکە شەیتان تەنها لەو شوێنەدا سەختترین شەڕ دەکات کە زۆرترین ترسی لە شکست هەیە. بۆیە هەتا زیاتر وا دەردەکەوێت کە زاڵ بێت، ئەوەندە سەرکەوتنەکە شکۆمەندترە کە لەبەردەستدایە!
لە کۆتاییدا دوا شەوی ئەو کۆبوونەوانە هات. پەیامەکە بە فرمێسکەوە درا - هیچ چاوێکی تر تەڕ نەبوو - هیچ دڵێک کاریگەر نەبوو. جۆن وەک هەمیشە لە «ژووری ناوەوە» بوو، ڕوخساری لەسەر زەوی نوقم ببوو لە ئازاری پاڕانەوەدا. هەموومان دەمانزانی لە کوێیە و چی دەکات. هەر دوای وتارەکە، هاوڕێ پیرەکەمان و سەرۆکی پیران (ئێستا لەگەڵ جۆن - بەڵێ، زیاتر لەگەڵ مامۆستاکەی - لە شکۆمەندیدا)، هاتە پێشەوە و بە دەنگێکی نزم داوای مۆڵەتی قسەکردنی کرد. بێگومان بە خۆشحاڵییەوە پێی درا.
ڕووی لە ئامادەبووان کرد و وتی: «برایان، ڕەنگە تێبینی ئەوەتان کردبێت کە من زۆر بە دەگمەن لەم کۆبوونەوانەدا بووم. هۆکارەکە ئەوەیە کە خودا کێشەیەکی لەگەڵ مندا هەبوو. هەمووتان دەزانن کە فەرشێکی فارسی بەناوبانگ لەم وێستگەیەدا بۆ فرۆشتنە. باشە، من بڕیارم دابوو بیکڕم، و بیرم دەکردەوە کە ئەگەر بە هەرزان بڕوات، بۆ ژووری دانیشتنەکەی خۆم دەیپارێزم؛ بەڵام ئەگەر بە گران بڕوات، دەتوانرێت لە نووسینگەکەم دابنرێت و حکومەت پارەکەی بدات (ئەو خزمەتکارێکی دیاری حکومەت بوو).»
هەر کاتێک دەهاتمە ئەم کۆبوونەوانە، ئەو فەرشە لەبەردەم چاوەکانمدا دەردەکەوت و ڕێگەی لێ دەگرتم کە بەرەکەتەکەم وەرگرم. ئێستا بڕیارم داوە کە ئەگەر ئەو فەرشە بە گران بفرۆشرێت، بۆ خۆم دەبێت، بەڵام ئەگەر بە هەرزان بفرۆشرێت، دەچێتە نووسینگەکەم. پاشان بە دەنگێکی بەرز و بە ئازارەوە هاواری کرد: «ئۆه برایان، منم، سەرۆکی پیرانی ئێوە، کە لە نێوان ڕۆحەکانتان و بەرەکەتدا وەستابووم! من ئەو بەربەستەم لە ڕێگەتاندا داناوە! بە شەرمەزارییەوە دان بەوەدا دەنێم. خودا لێم خۆش بێت بۆ ئەم گوناهە گەورەیەی کە لە دژی ئێوە، گەلەکەی، و لە دژی خۆی ئەنجامم داوە!»
چەندە بە سەرسوڕهێنەری لێخۆشبوونی خۆی نیشان دا! چۆن لەوێ و لەو کاتەدا «لە هەموو ناڕاستییەک پاکی کردەوە»! هەمووان کاریگەر بوون؛ هیچ چاوێکی وشک لەوێ نەدەبینرا. فرمێسکەکان بە لای ڕاست و چەپدا دەڕژان.
بێدەنگیی توندەکە بە پیرێکی تر شکێنرا. «برایان، هاوڕێکەمان تەنها کەس نییە کە ڕێگری لە بەرەکەت کردووە لەم کۆمەڵگەیەدا. من گوناهبارتر بووم لە هەمووان. من بۆ چەندین ساڵە لەگەڵ برای پیرەکەمدا شەڕم بووە - و ناوی ئەو پیاوەی هێنا کە بۆ ماوەیەکی زۆر دوژمنایەتییەکی قووڵ و نەمر لەگەڵیدا هەبوو - درۆم لەسەری کردووە.» جووڵەیەک لە لای بەرامبەری کڵێساکەدا هەبوو. پیاوێک هەستا، ڕوخساری دەجووڵا. «برا، من گوناهبارتر بووم لە تۆ سەبارەت بەمە. تەنها ئەمڕۆ درۆم لەسەر تۆ کردووە. داوات لێ دەکەم لێم خۆش بیت، چونکە خودا بە نیعمەتەوە گوێی لە هاوارەکەم بۆ لێخۆشبوون بووە و لێی خۆش بوومە.» پاشان هەردووکیان بەرەو یەکتر چوون و لەوێ لە کڵێساکەدا ئەم دوژمنە درێژخایەنانە یەکتریان وەک برا لە مەسیحدا لە باوەش گرت.
ئەوەی دواتر هات، هیچ قەڵەمێک ناتوانێت وەسفی بکات. «خۆشی هەیە لەبەردەم فریشتەکانی خودا لەسەر یەک گوناهبار کە تۆبە دەکات.» چ خۆشییەک کاتێک زۆر کەس تۆبە دەکەن. ئەو کۆمەڵگەیە، ڕەنگە زیاتر دابەش بووبێت لە کڵێسای کۆرنس، هەرچەندە، سوپاس بۆ خودا، ئەوەندە پڕ نەبوو لە گوناهی ئاشکرا (کەچی قەشە پۆڵس دەتوانێت سوپاس بۆ خودا بکات بۆ ئەو نیعمەت و دیارییانەی کە بە کڵێسایەک درابوون کە ئەوەندە نزم بووبووەوە) - ئەو کۆمەڵگەیە وەک یەک خێزان لە مەسیحدا یەکگرت لەو شەوەدا. لە هەموو لایەکەوە دوژمنە کۆنەکان دەبوونە هاوڕێ. ڕۆحی پیرۆز هەمووانی لە گوناهدا تاوانبار دەکرد و بەرەو ئەم نەرمی و لێخۆشبوونە گەورەیە لە ڕابردوودا دەبرد. گوێم لە خوشکێک بوو کە بە خوشکێکی تری دەوت: «بیرت دێت ئەو کەڵەشێرەی کە ون بوو و تۆ منت تاوانبار کرد بە ونبوونی؟ بەڵێ، من کوشتم. دوو مریشک لە جێگەی ئەودا بۆت دەنێرم» (قەرەبووی چوار هێندە).
«نەخێر، نەخێر،» ئەوی تر دەڵێت. «نابایە ڕێگەم پێ بدایە بچێتە باخچەکەتەوە بۆ تێکدانی ڕووەکەکانت، یان بیانوویەکی لەو جۆرە. کوڕێک بە پێیەکانمەوە گرتم - لەبەردەممدا بە چۆکدا کەوتبوو و دەگریا. «باوکە ساحێب، لێم خۆش بە؛ لە پێناوی مەسیحدا، لێم خۆش بە.» «کوڕم، هەرگیز پێشتر تۆم نەبینیوە.» «ئەوە دەزانم، بەڵام لە ماوەی هەموو کۆبوونەوەکاندا دژایەتییانم دەکرد.» «خودا لێت خۆش بووە، کوڕم. چۆن دەتوانم بە شێوەیەکی تر بکەم؟»
و جۆن هاید؟ ئەو ئازارەکانی ڕۆحی مەسیح و ڕۆحی ئێمەی دەبینی، و ڕازی بوو. بەڵام ئەو لەبەرچاو نەبوو بۆ ئەوەی هەموو شکۆمەندییەکە تەنها بۆ خودا بێت. هیچ فرمێسکێک هەرگیز بێ سوود نییە.
