«چی؟ ئایا دەبێت تەنها شتە باشەکانلە دەستی خوداوە قبوڵ بکەین—و هەرگیز هیچ شتێکی خراپقبوڵ نەکەین؟» (ئەیوب 2:10)
زۆر جار باوەڕی لاواز بەهۆی تاقیکردنەوەکانەوە لە جێگیرییەکەی دەجوڵێت. خەڵک دەڵێن، «خودا ناتوانێت منی خۆش بوێت—یان ئەو ئەم ناخۆشییەی بەسەردا نەدەهێنام!» بەڵام وەڵامەکەی ئەیوب باوەڕێکی بەرزتر نیشان دەدات.
ئێمە شتی باش، شتی دنیایی باش، لە دەستی خوداوە وەردەگرین. ئێمە باوەڕمان وایە کە خودا ئێمەی خۆش دەوێت—تا ئەو کاتەی کە چاکەمان بەسەردا دەبارێنێت، و شتی خۆش، دڵخۆشی و خۆشگوزەرانیمان پێدەدات. زۆر باشە.
بەڵام کاتێک شێوازی چاودێرییەکەی دەگۆڕێت، و کێشەمان پێدەدات لەبری چاکە، ئایا دەبێت بگەینە ئەو ئەنجامەی کە ئەو چیتر ئێمەی خۆش ناوێت؟
لە حاڵەتی گۆڕانکاری لە مامەڵەکردنی خودا لەگەڵ ئەیوب—ڕێگامان پێدراوە سەیری دڵی خودا بکەین، بۆ ئەوەی بزانین هەستەکانی چی بوون، و دەبینین کە ئەو هەرگیز خزمەتکارەکەی ئەوەندە خۆش نەویستووە وەک کاتێک ڕێگەی پێداوە ئەوەندە بە توندی ئازار بچێژێت!
لە کۆتایی یەکەم تاقیکردنەوەدا، ئەیوب وتی، «یەزدان داویەتی—و یەزدان سەندوویەتییەوە.» هەمان یەزدان کە دای—سەندییەوە! بەڵێ، و هەمان خۆشەویستی!
خودا باشتر دەزانێت، لە هەر ڕۆژێکی دیاریکراودا پێویستمان بە چییە، و چی زۆرترین پێشکەوتن بە شانشینی مەسیح دەبەخشێت؛ و دەبێت بەو شێوەیە بە تەواوی، بەبێ پرسیار، متمانەمان پێی هەبێت، کە ئایا چاکەیەکی نوێ دەبەخشێت—یان یەکێکی لێدەسێنێتەوە؛ ئایا داواکارییەکەمان جێبەجێ دەکات—یان ڕێگری لێدەکات؛ ئایا چاکەی دنیاییمان پێدەبەخشێت—یان دەبێتە هۆی ئەوەی زیان و ناخۆشی بچێژین—هێشتا باوەڕمان دەبێت و دەڵێین، «خودا منی خۆش دەوێت، و ئەو بەرەکەتدارم دەکات!»
«ڕووت لە سکی دایکمەوە هاتمە دەرەوە، و ڕووت دەگەڕێمەوە! یەزدان داویەتی—و یەزدان سەندوویەتییەوە؛ پیرۆز بێت ناوی یەزدان!» (ئەیوب 1:21)
