و دەزانین کە هەموو شتێک پێکەوە بۆ چاکە کار دەکات بۆ ئەوانەی کە خودایان خۆشدەوێت؛ بۆ ئەوانەی کە بەپێی مەبەستی ئەو بانگکراون.» (ڕۆما 8:28)
ئەی گیانم! بێدەنگ بە! تۆ لە دەستی خودای پەیمانتایت! ئایا هەموو ئەو بارودۆخە سەیرانەی لە مێژووتدا بوون، ئەنجامی ڕووداو، یان هەڵکەوت بوون—ئەوا دەتوانیت بە تەواوی شڵەژاو بیت! بەڵام «هەموو شتێک،» و ئەم شتە (هەرچییەک بێت) کە ڕەنگە ئێستا بێزاری کردبیت—یەکێکە لەو «هەموو شتانە» کە بە شێوەیەکی نهێنی بۆ چاکەی تۆ کار دەکەن. متمانە بە خودات بکە! ئەو فریوت نادات—بەرژەوەندییەکانت لەلای ئەو پارێزراون.
کاتێک بینین دەڵێت، «هەموو ئەم شتانە دژی منن،» با باوەڕ ئەو دەرئەنجامە پەلەپەلە ڕەت بکاتەوە، و بڵێت، «ئایا دادوەری هەموو زەوی ڕاست ناکات؟» (پەیدابوون 18:25) چەند جار خودا ڕێگاکەت بە دڕک دەگرێت—بۆ ئەوەی متمانەیەکی سادە دەربخات! چەند کەم دەتوانین ببینین کە هەموو شتێک بەو شێوەیە بۆ چاکەی ئێمە کار دەکات! بەڵام باشترە کە باوەڕ پێی بکەین. ئۆه! بۆ باوەڕ لەناو قەدەری تونددا، بۆ ئەوەی بڵێین، «دەزانم کە بڕیارەکانت باشن؛» و، بە پشت بەستن لە تاریکیدا، هاوار بکەین، «هەرچەندە ئەو بمکوژێت—هێشتا متمانەم پێی دەبێت!»
عیسای پیرۆز! تۆ کۆنتڕۆڵی ئەم ئیمپراتۆریەتە گەردوونییەت پێ سپێردراوە. هەمان دەست کە جارێک بە خاچدا کوترابوو—ئێستا گۆچانەکەی لەسەر تەختەکە بەدەستەوەیە، «هەموو دەسەڵاتێک لە ئاسمان و لەسەر زەوی بە تۆ دراوە.» چۆن دەتوانم گومان لە دانایی، و دڵسۆزی، و خۆشەویستی، مامەڵەی زەمینی زۆر نهێنی بکەم—کاتێک دەزانم کە پەڕتووکی قەدەر بەو شێوەیە لە دەستی ئەوە کە بەهێزترین بەڵێنی داوە کە خودا دەتوانێت بیدات—لە بەرژەوەندی ناسکی خۆی لە باشبوونی گیانمدا، بە بەخشینی خۆی بۆ من؟
