واتای نه‌رمی به‌رامبه‌ر خودا چییه؟ واتای قبوڵکردنی تاقیکردنه‌وه‌کان، سه‌ختییه‌کان، کێشه‌کان و بێئومێدییه‌کانه له ده‌ستی ئه‌و به بێ سه‌رکێشی، یاخیبوون یان تاڵی. به کورتی، واتای وتنی «به‌ڵێ»یه بۆ ویست و ڕێگاکانی خودا له‌گه‌ڵماندا به بێ دوودڵی و به خۆبه‌ده‌سته‌وه‌دان.
لێره‌دا نموونه‌یه‌ک له ژیانی داوده‌وه: له کاتی ڕاکردن له کوڕه‌که‌ی خۆی ئه‌بشالۆم، شیمعی ناسی. ئه‌م پیاوه بوێری ئه‌وه‌ی هه‌بوو به‌رد بگرێته داود و له کاتی ئه‌وه‌دا نه‌فره‌تی لێبکات. ئه‌بیشای پێشنیاری بۆ پادشا کرد که ده‌بێت ده‌ستبه‌جێ تۆڵه بکاته‌وه و سه‌ری شیمعی لێبکاته‌وه.
چه‌ند سه‌رسوڕهێنه‌ره بینینی کاردانه‌وه‌ی پیاوه‌که دوای دڵی خودا له‌م دۆخه‌دا. ئه‌و سه‌رزه‌نشتی پیاوه‌کانی کرد و پاشان وتی،
«من چی بکه‌م له‌گه‌ڵ ئێوه، ئه‌ی کوڕانی زه‌رویا؟ ئه‌گه‌ر ئه‌و نه‌فره‌ت ده‌کات چونکه خوداوه‌ند پێی وتووه، 'نه‌فره‌ت له داود بکه،' ئه‌ی کێ ده‌ڵێت، 'بۆچی وای کردووه؟' … له‌وانه‌یه خوداوه‌ند سه‌یری خراپه‌ی لێکراوم بکات، و خوداوه‌ند ئه‌مڕۆ به چاکه قه‌ره‌بووی نه‌فره‌ته‌که‌ی بکاته‌وه» (2 ساموئیل 16:10، 12).
له‌بری تۆڵه‌سه‌ندنه‌وه بۆ تاوانه‌که، ئه‌و دۆخه‌که‌ی به خۆبه‌ده‌سته‌وه‌دانه‌وه له ده‌ستی خوداوه قبوڵ کرد! ئه‌مه نه‌رمی ڕاسته‌قینه‌یه.
