«ئەگەر کەسێک بیەوێت دوام بکەوێت، با خۆی نکۆڵی لێ بکات...» (لۆقا ٩:٢٣). گەورەمان عیسا بەناو ئازارەکاندا تێپەڕی بۆ شکۆمەندی. ئەمە ڕێگای هەموو یەکێک لە قوتابییەکانیشیەتی. بۆیە مەسیح بە قوتابییەکانی وت کە چی بکەن ئەگەر بیانەوێت شوێنی بکەون. یەکەم شت کە ئاماژەی پێدەکات خۆنەویستییە.
خۆی لە ژیانیدا نموونەی ئەوەی نیشاندا کە ژیانی خۆنەویستی واتای چییە. وەک نووسراوە:
«مەسیح خۆی ڕازی نەکرد» (ڕۆما ١٥:٣).
لەبری ئەوەی خۆی ڕازی بکات و سوور بێت لەسەر مافەکانی، ئەو ئارەزووی دەکرد باوکی ڕازی بکات و گەرموگوڕییەکی زۆری بۆ بەرژەوەندییەکانی نیشان بدات. ئەو گەورەی پەرستگا بوو و بۆیە بە شێوەیەکی ئاسایی پێویستی بە پێدانی باجی پەرستگا نەبوو. بەڵام کاتێک ئەوانەی دیدراخماکانیان وەرگرت پرسیاریان کرد ئایا ئەو دەیدات، ئەو مافەکەی خۆی قوربانی دا بۆ ئەوەی نەبێتە هۆی سەرلێشێواندن بۆیان.
نێردراو پۆڵس ژیانێکی خۆنەویستی ژیا. ئەو دەیتوانی بە دڵسۆزییەوە بڵێت:
«بۆ هەمووان بووم بە هەموو شتێک، بۆ ئەوەی بە هەر شێوەیەک بێت هەندێکیان ڕزگار بکەم. و من هەموو شتێک بۆ خاتری مزگێنی دەکەم، بۆ ئەوەی لەگەڵیاندا بەشدار بم» (١ کۆرنسۆس ٩:٢٢-٢٣).
بە پیرانی ئەفەسۆس وتی:
«بەڵام من ژیانی خۆم بە گرنگ نازانم، بۆ ئەوەی ڕێڕەوەکەم تەواو بکەم» (کردارەکان ٢٠:٢٤).
لە نامەکانیدا پۆڵس باوەڕداران هان دەدات کە خۆیان نکۆڵی لێ بکەن و پەیوەندی پێوە دەکات بە نموونەی پراکتیکی ژیانی ڕۆژانەمانەوە. لێرەدا سێ نموونەیان هەیە:
«بەڵام وریابە نەوەک ئەم مافەی خواردنت ببێتە بەربەستێک بۆ لاوازەکان» (١ کۆرنسۆس ٨:٩).
«کەس با سوودی خۆی نەگەڕێت، بەڵکو سوودی ئەوی تر» (١ کۆرنسۆس ١٠:٢٤).
«بەڵام ئێمە، ئەوانەی بەهێزین، دەبێت لاوازییەکانی لاوازەکان هەڵبگرین، و خۆمان ڕازی نەکەین. با هەریەکێک لە ئێمە دراوسێکەی ڕازی بکات بە مەبەستی ئەوەی باشە، بۆ بنیاتنان. چونکە مەسیحیش خۆی ڕازی نەکرد...» (ڕۆما ١٥:١-٣).
ئایا ئارەزووی تۆ ئەوەیە هاوباوەڕەکەت ڕازی بکەیت و مافەکانت قوربانی بدەیت بۆ ئەوەی نەبیتە بەربەستێک یان هۆی سەرلێشێواندنێک بۆی؟ جەستەمان ڕقی لە خۆنەویستییە، چونکە جەستە هەمیشە دەیەوێت خۆی بخاتە سەر تەخت. بەڵام خۆنەویستی واتای پراکتیکی مردنی خۆیەتی.
لە ڕاستیدا لەئاوهەڵکێشان دانپێدانانێکە کە ژیانی کۆنی خۆیی کۆتایی هاتووە. وەک لە ڕۆما ٦:٤ دەڵێت:
«بە لەئاوهەڵکێشان لەگەڵیدا نێژراین بۆ مردن.»
چیرۆکی خوارەوە وێنەیەکی جوانە بۆ ئەم ڕاستییە: پیاوێک لەئاوهەڵکێشانی بۆ کرابوو و دوای ئەوەی لە ئاوەکە هاتە دەرەوە، لوولەیەک لە ئاوەکەدا دۆزرایەوە. دەریان هێنا و پێیان وت: «ئەمە هی تۆیە؟» «نەخێر»، وەڵامی دایەوە، «هی ئەو پیاوە بوو کە ئێوە تازە ناشتتان.»
خۆنەویستی خۆبەدەستەوەدانێکی تەواوە لەژێر دەسەڵاتی مەسیحدا. خۆیی چیتر مافی نییە. واتای پراکتیکی ئەوەیە:
«نەک ویستی من، بەڵکو ویستی تۆ بێت.»
هیچ حەسادەت یان ئیرەییەک لە دڵێکدا نییە کە لە خۆیی بەتاڵ بێت.
لە ڕۆژگارێکدا کە «هەمووان شتەکانی خۆیان دەگەڕێن، نەک شتەکانی عیسای مەسیح» (فیلیپی 2:21) خودا بەدوای ئەوانەدا دەگەڕێت کە جیاوازی دروست دەکەن. ئایا تۆ لەگەڵ ڕەوتەکەدا دەڕۆیت یان ئامادەیت خۆت نکۆڵی لێ بکەیت؟ دواین جار کەی خۆنەویستیت پەیڕەو کرد؟
«ئەو لە پێناوی هەموواندا مرد، بۆ ئەوەی ئەوانەی دەژین چیتر بۆ خۆیان نەژین، بەڵکو بۆ ئەو» (٢ کۆرنسۆس ٥:١٥).»
