خودا پێی فەرموو، «هەر ئەم شەوە ژیانت لێ داوا دەکرێت.» لۆقا ١٢:٢٠
گەنج بوو، بەهێز بوو، و خاوەنی کاری خۆی بوو. لە ڕووی داراییەوە دڵنیا بوو، و چاوەڕێی داهاتوویەکی سەرکەوتوو بوو – یان وا بیری دەکردەوە!
کاتێک گەنج بوو، بەشداری قوتابخانەی یەکشەممەی کردبوو و تەنانەت زۆر ئایەتی کتێبی پیرۆزی لەبەر کردبوو. بیستبووی کە خودا هێندە خۆشی دەوێت کە تاکە کوڕەکەی، خوداوەند عیسای نارد بۆ ئەوەی لە پێناوی گوناهەکانی بمرێت. بەڵام هەمیشە قبوڵکردنی وەک ڕزگارکەری خۆی دواخستبوو، دەیگوت، «کاتێکی زۆرم هەیە. زۆر گەنج و سەرقاڵم بۆ ئەوەی بیر لە خودا و ئایین بکەمەوە.»
جارێک کاتێک لێی پرسیار کرا کە کاتێک دەمرێت بۆ کوێ دەچێت، دانی بەوەدا نا کە دەچێتە دۆزەخ چونکە داوای لە عیسای مەسیح نەکردبوو کە گوناهەکانی ببەخشێت و ببێتە ڕزگارکەری. کاتێک لێی پرسیار کرا کە ئایا ئەوە دەیتۆقێنێت، وتی، «بەڵێ، بەڵام کاتێکی زۆرم هەیە. کاتێک پیرتر بووم، ئەو کارە دەکەم.»
ساڵێک دواتر، ڕۆژەکەی وەک هەر ڕۆژێکی تر دەستی پێکرد؛ بەڵام بەو شێوەیە کۆتایی نەهات. کاتێک ئەو شەوە لە کار دەگەڕایەوە، بە ڕووبەڕوو لەگەڵ ئۆتۆمبێلێکی تردا پێکدادانێکی کرد. لەناکاو، ئەو «کاتە زۆرەی» کە وای بیردەکرد هەیەتی، نەما. هەرگیز هۆشی خۆی وەرنەگرتەوە، و هەرگیز دەرفەتێکی تری نەبوو بۆ وەرگرتنی عیسای مەسیح وەک ڕزگارکەری.
ئایا تۆ وەک ئەم پیاوەیت، هەمیشە ڕزگاری دوا دەخەیت؟ ئەو دەیزانی کە کتێبی پیرۆز دەڵێت کە
هەمووان گوناهیان کردووە و لە شکۆمەندی خودا کەمترن (ڕۆما ٣:٢٣ NIV).
ئەویش دەیزانی کە دەڵێت
کرێی گوناه مردنە، بەڵام دیاری خودا ژیانی هەتاهەتاییە لە مەسیح عیسای خوداوەندماندا (ڕۆما ٦:٢٣).
تەنانەت تێگەیشتبوو کە بۆ وەرگرتنی ئەم ژیانە هەتاهەتاییە تەنها پێویستە دان بە عیسادا بنێت وەک خوداوەندی خۆی و لە دڵیدا باوەڕ بکات کە خودا لە مردووان هەستاندوویەتی (ڕۆما ١٠:٩).
بەڵام وای بیردەکردەوە کە «کاتێکی زۆری هەیە.» تۆ چی بیر دەکەیتەوە؟
متمانەکردن بە مەسیح وەک ڕزگارکەرت دوا مەخە. دەتوانین پێت بڵێین چۆن!
