لە بەشی ١٤، ئیبراهیم دوو سەرکەوتنی گەورەی بەدەست هێنابوو. یەکەم، لۆتی ڕزگار کرد، پاشان بەرگری لە تاقیکردنەوەی پاشای سەدۆم کرد. توانی هەردووکیان بکات بە پشت بەستن بە خودای خۆی و چێژوەرگرتن لەو سەرچاوانەی کە مەلکیسادق، پاشای سالیم، دابینی کردبوون، کە وێنەی یەزدان عیسایە.
دوای ئەم شتانە، فەرمایشتی یەزدان بۆ ئەبرام دەردەکەوێت و ئامادەی دەکات بۆ جۆرەکانی تری ململانێ. ململانێی ناوخۆیی زیاتر دەبوو. زۆرجار دوای سەرکەوتنە گەورەکان، دوژمن لە ڕێگەی گومان، ترس و نادڵنیاییەوە هێرش دەکات. بەڵام لە ئایەتەکەماندا دەبینین چۆن یەزدان ئەبرام هان دەدات لە ڕێگەی فەرمایشتی خۆیەوە و دەفەرموێت: «مەترسە... من قەڵغانتم، پاداشتی زۆر گەورەتم.» یەزدان دەیویست ئەبرام پشت بە ئەو ببەستێت، نەک بە سەرکەوتنەکان و نەک بە تواناکانی خۆی. ئەبرام تازە دیارییەکانی پاشای سەدۆمی ڕەت کردبووەوە، کە وێنەی فەرمانڕەوای ئەم جیهانەیە. باوەڕێک کە ترس دەبەزێنێت، باوەڕێکە کە پشت بە فەرمایشتی خودا دەبەستێت! فەرمایشتی یەزدان لەم ساتەدا دێت و دەفەرموێت: «مەترسە.» ئەمە یەکەم جارە ئەم وشانە لە کتێبی پیرۆزدا دەوترێن، بەڵام دووبارە و سێبارە دەکرێنەوە!
چارەسەری خودا بۆ ترسەکەمان ئەوەیە کە بیری بهێنینەوە کێیە، «من قەڵغانتم، پاداشتی زۆر گەورەتم!» ئەو «من هەم»ی گەورەیە، و ئەو بەسە بۆ دابینکردنی هەموو پێداویستییەکانمان و دامرکاندنەوەی هەموو گومانێک! هەروەها دڵنیایی بە ئەبرام دا کە ئەو قەڵغانیەتی بۆ پاراستن و پاداشتی زۆر گەورەیەتی بۆ دابینکردن! وەک قەڵغانێک، ئەو دەتوانێت هەموو تیرە ئاگرینەکانی گومان و ترس کە دێنە سەر ڕێگامان دامرکێنێتەوە! ئەو دابینکردنەی کە دەیەوێت ئێمە سەرقاڵی بین، خۆیەتی؛ ئەو پاداشتی زۆر گەورەمانە! هاوڕێ، چی دیکەت پێویستە؟ ئەو توانای هەیە!
