گەلەکە پەرستگایان لە ئۆرشەلیم ئاوەدان دەکردەوە. ئەوان ماوەیەکی زۆر پێشتر لە دیلێتی گەڕابوونەوە، بەڵام دوای دانانی بناغەی پەرستگاکە بەهۆی نەیارەتییەوە بێ هیوا بوون. نزیکەی بیست ساڵ کارەکانیان وەستا تاوەکو خودا حەگای و زەکەریای بەکارهێنا بۆ وروژاندنیان.
لەم خاڵەدا لە زەکەریا ٧، گەلەکە لە ڕووی ڕۆحییەوە بەئاگا هاتبوونەوە و ئێستا ئەم پرسیارە باشەیان دەربارەی ڕۆژێکی ماتەمینی لە مانگی پێنجەمدا پرسی. ئەوان ئەم ڕێوڕەسمەیان خستبووە سەر ڕۆژمێریان دوای ئەوەی پەرستگاکە لەو مانگەدا لەلایەن سوپاکانی بابلەوە وێران کرا (یەرمیا ٥٢:١٢). پرسیارەکە خۆی ڕاستەوخۆ بوو و چاوەڕوانی وەڵامێکی «بەڵێ/نەخێر»ی دەکرد. بەڵام یەزدان زۆر بە جیاواز وەڵامی دایەوە! لە ڕێگەی زەکەریاوە، فەرمووی: «کاتێک لەو حەفتا ساڵەدا لە مانگی پێنجەم و حەوتەمدا بەڕۆژوو بوون و ماتەمینیتان گێڕا، ئایا بەڕاستی بۆ من بەڕۆژوو بوون—بۆ من؟ کاتێک دەخۆن و دەخۆنەوە، ئایا بۆ خۆتان ناخۆن و ناخۆنەوە؟» (زەکەریا ٧:٥-٦).
لەبری ئەوەی وەڵامی «بەڵێ» یان «نەخێر» بداتەوە، یەزدان وەڵامی دایەوە، «بۆچی؟» ئەو تیشکی خستە سەر پاڵنەرەکانیان نەک کردارەکانیان. ئەوان بەڕۆژوو بوون، بەڵام تەنها نەریتێک بوو کە پەیوەندییەکی کەمی بە شکۆمەندی خوداوە هەبوو. چەند جارێک ئێمەش ڕێگە دەدەین کردارەکانمان تەنها ببنە نەریت نەک کرداری پەرستش یان خزمەت!
یەزدان نە ڕۆژووەکەی سەرکۆنە کرد و نە ستایشی کرد. لەبری ئەوە، داوای لێکردن کە نەک تەنها ڕۆژووەکانیان، بەڵکو خواردن و خواردنەوەی ئاسایی ڕۆژانەشیان لەبەرچاو بگرن. باش دەبوو بەڕۆژوو بن—بەڵام تەنها ئەگەر ڕۆژانی ڕۆژووەکانیان و ڕۆژانی خواردنیان بە ڕێزەوە بۆ ئەو بژین! ئێمە هەمان ئامۆژگاری لە ڕۆژگارماندا دەبیستین: «کەواتە، جا بخۆن یان بخۆنەوە، یان هەر شتێک بکەن، هەمووی بۆ شکۆمەندی خودا بکەن» (١ کۆرنسۆس ١٠:٣١).
