ئۆه! گوێ لە قسەکانی بگرە. وشەیەکی سەرسوڕهێنەرە. سەیری ئەو بکە لە ئامادەبوونی پێویستی جیهاندا. ئەو هەموو شتێکی دەزانی؛ ئەو هەموو شتێکی پێوانە کرد؛ ئەو هەموو ئاهێک، هەموو فرمێسکێک، هەموو قورساییەکی بیستبوو؛ هیچ دڵێک لێی شاراوە نەبوو؛ گوناه، خەم، پیسی ژیانی پیاوان هەمووی لەبەردەم چاوی ئاشکرا بوو، و ئەو دەستەکانی بۆ جیهان درێژ کرد و هاواری بۆ جیهان کرد بە هەزاران ناخۆشی و پێویستی، «وەرنە لام!» بێگومان، ئێمە دەستبەجێ دەڵێین کە تەنها خودا دەیتوانی وا قسە بکات. چونکە کێ جگە لە خودا دەیتوانی هەموو ڕۆحێکی گەرم، هەموو ویژدانێکی تاوانبار، هەموو دڵێکی شکاو ئارام بکاتەوە و هەموو گوناهبارێکی ناڕەحەت بەرەکەتدار بکات؟ تەنها خودا دەیتوانی وا قسە بکات، و هێشتا ئەم وشانە لە زاری عیساوە هاتن، ناسریی نزم، ڕەتکراوە، بەڵام بێ گلەیی. خودا لە جەستەدا دەرکەوت!
ئایا ئەم وشانە تۆیان ڕاگرتووە؟ ئەوا ئێستا پێویستت بە چاوە بۆ ئەوەی سەیری دڵی ئەو کەسە بکەیت کە قسەکانی کردووە. ئەگەر بتوانیت ئەمە بکەیت، شتی سەرسوڕهێنەر بۆت ئاشکرا دەبن. ئەو دڵە گرنگی بە تۆ دەدات، بەزەیی پێتدا دێتەوە. ئەو سەیری دڵت دەکات و گوناه و هیوا و ترسەکانی دەناسێت، ئارەزووە شکاوەکان و نهێنی و ویستە شاراوەکانی، ئەو قورساییەکانت و هەموو ئارەزوویەکی قووڵ و نەوتراوی ڕۆحەکەت دەناسێت. کاتێک سەیری دڵی ئەو دەکەیت و ئەمە دەبینیت، نزیک دەبیتەوە، هانت دەدرێت کە خۆت تەسلیمی ئەو بکەیت، متمانەی پێبکەیت. بێگومان دەتوانیت بە تەواوی متمانە بەو کەسە بکەیت کە باوک بە تەواوی متمانەی پێکردووە، دەتوانیت بە سەلامەتی ڕۆحەکەت و خۆشگوزەرانی هەتاهەتاییەکەی تەسلیمی ئەو بکەیت کە باوک هەموو شکۆمەندییەکەی تەسلیمی کردووە.
ئەو داوات لێدەکات کە بێیتە لای، وەک خۆت بێیت، و هەموو ئەوەی کە هەتە بیهێنیت، لەگەڵ هەموو شتێک کە قورساییە بۆت؛ ئەو بانگهێشتت دەکات—و ئارەزووی خۆشەویستی خودایی لە قسەکانیدا هەیە—کە کارەکانت بوەستێنیت، و لەو حەوانەوە بکەیت.
