«دڵنیام لەم شتە — کە ئەو کەسەی کارێکی باشی لە ئێوەدا دەستپێکردووە، تا ڕۆژی عیسای مەسیح بەردەوام دەبێت لە تەواوکردنی!» (فیلیپی 1:6)خوێنەر! ئایا کارە باشەکە لە تۆدا دەستیپێکردووە؟ ئایا تۆ پیرۆزیت؟ ئایا تاوان خاچ دەدرێت؟ ئایا بتەکانی دڵت یەک لە دوای یەک لەناودەبرێن؟ ئایا جیهان بۆ تۆ کەمترە — و هەتاهەتایی بۆ تۆ زیاترە؟ ئایا وێنەی ڕزگارکەرەکەت زیاتر لە کەسایەتیتدا جێگیر بووە؛ و خۆشەویستی ڕزگارکەرەکەت زیاتر لە دڵتدا تەختی کردووە؟ ئایا ڕزگاری بۆ تۆ، «تاکە شتی پێویستە؟» ئۆه! وریابە! ناتوانێت ناوەندێکهەبێت، وەستان لە جێگەی خۆیدا؛ یان ئەگەر وایە، پێگەکەت دەبێت هەڵە بێت.
خوێنی ڕزگارکەر پێویستتر نییە — بۆ ئەوەی مافێکت بداتێ بۆ بەهەشت؛ وەک کاری ڕۆح — بۆ ئەوەی گونجاویت بداتێ بۆ بەهەشت.
«ئەگەر کەسێک ڕۆحی مەسیحی نەبێت — ئەو هی ئەو نییە!» (ڕۆما 8:9)
بەرەو پێشەوە! دەبێت دروشمت بێت. هیچ وەستانێک نییە لە ژیانی باوەڕدا.
«ئەو پیاوە،» ئۆگەستین دەڵێت، «کەسێک کە دەڵێت 'بەسه،' ڕۆحی ئەو پیاوە ون بووە!»با ئەمە ببێتە سەرنووس لە هەموو ڕێگاکان و کارەکانتدا, «پیرۆزی بۆ خودا!» با وشەی ئامۆژگاری هێزی ئاسایی خۆی بەسەر تۆدا بسەپێنێت، «بێ پیرۆزی، هیچ کەسێک خودا نابینێت.» جگە لەوەش، بیرت بێت، کە پیرۆز بوون — دڵخۆشبوونە. هەردووکیان وشەی هاوتان. پیرۆزی! نهێنی و سەرچاوەی خۆشی فریشتەکانە؛ و هەرچی زیاتر پیرۆزی لەسەر زەوی بەدەست بهێنرێت — هەرچی نزیکتر و توندتر ڕۆیشتنم لەگەڵ خودا بێت — هەرچی زیاتر بەڵێنێکی شیرینم دەبێت لەسەر ئەو بەختەوەرییەی کە چاوەڕێم دەکات لە بەهەشتێکی پیرۆزدا. ئۆه! ڕۆحم، با ئەمە ببێتە ئارەزووی پیرۆزت بۆ «پیرۆز بە!»
