«کێیە پۆڵس، و کێیە ئەپۆلۆس، جگە لە خزمەتکارانێک کە لە ڕێگەی ئەوانەوە باوەڕتان هێنا، وەک چۆن یەزدان بە هەریەکێکی دابوو؟ من چاندم، ئەپۆلۆس ئاویی دا، بەڵام خودا زیادەکەی دا. کەواتە نە ئەوەی دەچێنێت هیچ نییە، نە ئەوەی ئاو دەدات، بەڵکو خودا کە زیادەکەی دەدات. ئێستا ئەوەی دەچێنێت و ئەوەی ئاو دەدات یەکن، و هەریەکەیان پاداشتی خۆی وەردەگرێت بەپێی ماندووبوونی خۆی.»
١ کۆرنسۆس ٣:٥–٨
کۆبوونەوەکەی کۆرنسۆس زۆر کێشەی هەبوو، و یەکێک لە یەکەمین کێشەکان کە باس کرا ئەوە بوو کە ئەوان مرۆڤ-ناوەند بوون لەبری مەسیح-ناوەند. ئەمە لە بەشی یەکەمدا دەبینین کاتێک پۆڵس نووسی:
«ئێستا داواتان لێ دەکەم، برایان، بە ناوی یەزدانمان یەسوع مەسیح، کە هەمووتان هەمان شت بڵێن، و هیچ دابەشبوونێک لەنێوانتاندا نەبێت، بەڵکو بە تەواوی پێکەوە یەک بگرن لە هەمان بیر و لە هەمان بڕیاردا. چونکە لەلایەن خەڵکی ماڵی کلۆوە پێم ڕاگەیەندراوە، برایانم، کە ناکۆکی لەنێوانتاندا هەیە. ئێستا ئەمە دەڵێم، کە هەریەکێک لە ئێوە دەڵێت، 'من هی پۆڵسم،' یان 'من هی ئەپۆلۆسم،' یان 'من هی کێفام،' یان 'من هی مەسیحم.' ئایا مەسیح دابەش کراوە؟ ئایا پۆڵس لە پێناوتاندا لە خاچ درا؟ یان ئێوە بە ناوی پۆڵسەوە لە ئاو هەڵکێشران؟» (١ کۆرنسۆس ١:١٠–١٣).
ئاسانە بۆمان کە پیاوێکی خودا بەرز بکەینەوە، چاومان لەسەر ئەو دیارییە بێت کە مەسیح بە جەستەی داوە (ئەفەسۆس ٤:١١)، لەبری ئەوەی لەسەر خودی بەخشەری دیارییەکە بێت. ئەمەیە بۆچی پۆڵس خاچەکە لەبەردەم کۆرنسۆسییەکاندا لە بەشی یەکەمدا دادەنێت. خاچەکە مرۆڤ بە تەواوی لادەبات و پیاوەکە، یەسوع مەسیح، لەبەردەمماندا دادەنێت.
پۆڵس ئەم تیشک خستنە سەر پیاوانە بە جەستەیی ناودەبات – ژیان بەپێی جەستە. ئەو دەپرسێت،
«چونکە کاتێک ئیرەیی، ناکۆکی، و دابەشبوون لەنێوانتاندا هەیە، ئایا ئێوە جەستەیی نین و وەک مرۆڤی سادە ڕەفتار ناکەن؟ چونکە کاتێک یەکێک دەڵێت، 'من هی پۆڵسم،' و ئەوی تر، 'من هی ئەپۆلۆسم،' ئایا ئێوە جەستەیی نین؟» (١ کۆرنسۆس ٣:٣–٤).
مەسیح، وەک سەری زیندوو، دیارییەکانی بە جەستەی خۆی داوە. هیچ شتێکی هەڵە نییە لە بەهای دیارییەکان، بەڵام دەبێت لە پێش هەموو شتێکدا لە مێشکماندا بێت کە بەرهەمی ئەو دیارییانە لە یەزدانەوەیە. دوو جار لە بڕگەکەماندا دەخوێنینەوە، «بەڵام خودا زیادەکەی دا» و «بەڵام خودا زیادەکەی دەدات.» هەر بەرهەمێک کە هاتووە، یان هەرگیز دێت، لەبەر ئەوەیە کە خودا زیادەکەی دەدات. ئەو دەفرەی کە بەکاری دەهێنێت تەنها کەناڵێکە – و هیچی تر.
لەنگەر بۆ ئەمڕۆ
کاتێک چاومان لەسەر سەری زیندووە، دڵمان دەتوانێت بڵێت، «بەڵام خودا،» و دەممان دەتوانێت ستایشی ئەو بکات!
