خۆشی و خۆشەویستی دڵخۆشکەری خودا بۆ مرۆڤایەتی ڕزگارکراو

«یەزدانی خودای تۆ لە ناوەڕاستی تۆدا بەهێزە! ئەو ڕزگار دەکات، ئەو بە خۆشییەوە دڵخۆش دەبێت بە تۆ؛ ئەو لە خۆشەویستی خۆیدا پشوو دەدات. ئەو بە گۆرانییەوە دڵخۆش دەبێت بە تۆ!» (سەفەنیا 3:17) بیرکردنەوەی سەرسوڕهێنەری 'خودا!' — خودا لە خۆشەویستی خۆیدا پشوو دەدات — خۆشەویستی ئەو نەک بۆ فریشتە بێ گوناهەکان — بەڵکو بۆ مرۆڤی کەوتوو، ڕزگارکراو! بیرۆکەکە ئەوەیە، خۆشی و ڕەزامەندی کەسێک کە دوای تەواوکردنی کارێکی قورس پشوو دەدات. خودا لە کاتی دروستکردندا پشووی دا — ئەو بە خۆشییەوە دڵخۆش بوو بە جیهانێکی تازە لەدایکبوو. بەڵام ئەمە جۆرێکی لاواز بوو لە پشوودان و دڵخۆشی دڵخۆشکەری ئەو بە ڕۆحی ڕزگارکراوی تازە لەدایکبوو.

ڕیزبەندییەکی جوان لە ئایەتەکەدا هەیە. بەرەو لوتکە بەرز دەبێتەوە. یەکەم، خودا «ڕزگار دەکات.» پاشان ئەو «دڵخۆش دەبێت.» پاشان ئەو «پشوو دەدات» (پشوودانی بیرکردنەوەی خۆشی). پاشان، وەک ئەوەی ئەمە بەس نەبێت، ئەو بە گۆرانییەوە دڵخۆش دەبێت بە گەلەکەی «بە گۆرانی.» وەک جەنگاوەرێکی زەمینی — یەکەم، سەرکەوتن؛ پاشان، هاواری خۆشی؛ پاشان، پشکنینی ئارامی گۆڕەپانی داگیرکراو؛ پاشان، سروودی سەرکەوتن.

ئەو «لە خۆشەویستی خۆیدا پشوو دەدات!» لەگەڵ خودا، خۆشەویستی سروشتێکە. خەڵک ڕەنگە، لەسەر بنەمای هەست، کارێکی خۆشەویستی ئەنجام بدەن. هەستی کاتی و سۆز، تەنانەت لە حاڵەتی دڵێکی بە سروشت بێ خۆشەویستیشدا، ڕەنگە هانی بدات بۆ کارێکی بەخشندەیی و میهرەبانی. بەڵام سروشتی خودا و ناوی ئەو خۆشەویستییە، لەگەڵ ئەودا هیچ شتێکی ناڕێک، خۆسەر، یان گۆڕاو نییە. خۆشەویستی ئەو ڕووبارێکی سەرگەردان و ناجێگیر نییە — بەڵکو ڕووبارێکی قووڵ، ئارام، هەمیشە ڕۆیشتوو، و لێشاوی!

وشەیەک یان نیگایەک، ڕەنگە باشترین هاوڕێی زەمینی تۆ دووربخاتەوە و نامۆ بکات. بەڵام هاوڕێی هاوڕێیان نەگۆڕە. ئۆه، چەند چڕ دەبێت ئەو خۆشەویستییە بۆ تاوانبار و ونبووەکان، کە بەم شێوەیە لەلایەن لێوەکانی خۆشەویستی کوڕایەتی خوداییەوە قسەی لەسەر دەکرێت، «بۆیە»، عیسا دەڵێت، «باوکم منی خۆشدەوێت، چونکە ژیانم بۆ مەڕەکان دادەنێم.»

«ئەو بە گۆرانییەوە دڵخۆش دەبێت بە تۆ!» «وەک چۆن زاوا بە بووک دڵخۆش دەبێت — بە هەمان شێوە خودای تۆ بە تۆ دڵخۆش دەبێت.» کوڕە گەڕاوەکە پێشوازی لێدەکرێت، نەک تەنها بە فرمێسک و گرتنی لێخۆشبوونی دایک و باوکی؛ بەڵکو ئاهەنگێکی گەورە لەو هۆڵە باوکانەدا دەگیرێت، «گونجاوە کە دڵخۆش بین و شاد بین.» دڵخۆشترین ڕوخسار لەو دیمەنە خۆشییەدا، هی گەڕیدە ماندووەکە نییە — بەڵکو هی باوکی دڵخۆشە، کە بە کوڕە ونبوو و دۆزراوەکەی سەربەرزە!

«خۆشی لە ئاسماندا هەیە لە نێوان فریشتەکانی خودا، لەسەر یەک گوناهبار کە تۆبە دەکات» — بەڵام خۆشییەکە کە، هەرچەندە بە پلە بەرزەکاندا بڵاو دەبێتەوە، و دەگاتە دوورترین خاڵی شکۆمەندی، لە ناوەنددا قووڵترینە. لەسەر تەخت دەست پێدەکات — کلیلە دەنگی ئەو گۆرانییە لەلایەن خوداوە خۆیەوە لێدەدرێت! بە هەمان شێوە لە نموونەی مەڕە ونبووەکەدا. ببینە چۆن مەسیح قسە دەکات، وەک ئەوەی هەموو خۆشییەکەی بۆ خۆی بێت لە گەڕانەوەی ئەو گەڕیدەیە؛ «ئەو بە خۆشییەوە لەسەر شانی دادەنێت،» و دەڵێت، «لەگەڵمدا دڵخۆش بن!» خۆشی گەلەکەی بەشێکە لە خۆشی خۆی، «ئەم شتانەم پێ گوتوون — بۆ ئەوەی خۆشی من لە ئێوەدا بمێنێتەوە، و خۆشی ئێوە تەواو بێت.»

«خودا لە ناوەڕاستی ئێوەدایە؛» «ئەو بەهێزە؛» «ئەو ڕزگار دەکات.» چی زیاتر پێویستە بۆ گوناهبارێکی هەژار جگە لەمە — خودایەکی ئامادە، خودایەکی بەهێز، خودایەکی ڕزگارکەر؟ توانای ڕزگارکردن، ویستی ڕزگارکردن — تەنانەت زیاتر — دڵخۆشبوون بە ڕزگارکردن! «یەزدان دڵخۆش دەبێت بەوانەی لێی دەترسن.» «چونکە تۆ لە چاوی مندا بەنرخ و ڕێزداری — و چونکە من تۆم خۆشدەوێت!»