هەمیشە لە یاد دەکرێت
هەندێک جار کاتێک دەمەوێت شتێک لەبیر نەکەم، لەسەر لەپی دەستی چەپم دەینووسم. بێگومان، ئەم پەیامە تەنها تا کاتێک دەشۆردرێتەوە دەمێنێتەوە.
کاتێک جولەکەکان لەلایەن دوژمنەکانیانەوە هێرشیان دەکرایە سەر، وایان بیر دەکردەوە کە خودا لەبیری کردوون. بەڵام پێیان گوترا: «ئایا دایکێک دەتوانێت منداڵەکەی لەبیر بکات کە لەسەر مەمکیەتی و هیچ بەزەییەکی بە منداڵەکەی نەبێت کە لەدایک بووە؟ هەرچەندە ڕەنگە ئەو لەبیری بکات، من لەبیرت ناکەم! بڕوانە، من تۆم لەسەر لەپی دەستەکانم نەخشاندووە؛ دیوارەکانت هەمیشە لەبەردەممدان» (ئیشایا ٤٩:١٥-١٦ NIV). ئەمە پەیامێکی هەمیشەیی بوو، وەک تاتۆیەک. ئۆرشەلیم، بە دیوار دەورە درابوو. هەرچەندە لە داگیرکاری بابلدا وێران کران، خودا دۆخەکەی دەزانی. بۆیە، هەر بارودۆخێک بێت، خودا هەمیشە لەبیری دەکردن.
داود دەیزانی خودا هەموو شتێک دەربارەی ئێمە دەزانێت و بەردەوام چاودێریمان دەکات: «ئەی یەزدان، تۆ گەڕاویت بەدوامدا و منت ناسیوە. تۆ دەزانیت کەی دادەنیشم و کەی هەڵدەستم؛ تۆ بیرەکانم لە دوورەوە تێدەگەیت. تۆ ڕۆیشتنم و پاڵکەوتنم دەناسیتەوە؛ تۆ ئاشنایت بە هەموو ڕێگاکانم. پێش ئەوەی وشەیەک لەسەر زمانم بێت، تۆ بە تەواوی دەیزانیت، ئەی یەزدان» (زەبوور ١٣٩:١-٤).
دوای مردن و هەستانەوەی عیسا نیشانەکانی خاچکێشانی لە دەستەکانیدا هەبوو. کونکردنی جەستە ئەمڕۆ شێوازێکی مۆدێرنە، بەڵام ئەمانە بەڵگەی مامەڵەی دڕندانە و ئازارێکی زۆر بوون. تۆماس باوەڕی نەدەکرد کە عیسا بێت مەگەر نیشانەکانی بزمارەکانی لە دەستەکانیدا ببینێت و پەنجەی بخاتە شوێنی بزمارەکان (یۆحەننا ٢٠:٢٥-٢٨). بەڵام کاتێک نیشانەکانی بینی باوەڕی هێنا. عیسا هێشتا نیشانەکانی خاچکێشانی لە جەستەی هەستاوەیدا هەڵگرتووە – ئەوان هەمیشەیین. ئەمە واتای ئەوەیە کە ئەو هەمیشە ئێمە وەک ئەوانەی کە لە پێناویان ئازاری چەشتووە لەبیر دەکات. ئێمە هەرگیز لەبیر ناکرێین و نابێت لە مەترسییەکانی دەوروبەرمان بترسین. وەک چۆن برینەکانی بۆ هەموو ئەوانەی کە دەیبینن دیارن، کردەوە گەورەکەی ڕزگاری ئەو بۆ هەتاهەتایە لەبیر دەکرێت.
