چاوت بخەرە سەر ئەو نانەواخانەیەی لەوێ، وتارخوێنێکی بێدەنگی ڕزگارکەری بەخشندەت لەوێ وەستاوە. ئەوە بیرت دەخاتەوە لە قسە میهرەبانەکەی، «من نانی ژیانم.» نیعمەت ئارەزوومان پێدەدات – و عیسا تاکە شتە کە تێری دەکات. وەرگرتنی مەسیح بۆ ناو دڵمان بە باوەڕ، لەناو ڕۆحماندا بەهێزمان دەکات؛ و توانامان پێدەدات
بۆ شکۆمەندی ئەو کار بکەین، دوژمنەکانمان تێکبشکێنین، و ئەو پێشبڕکێیەی لەبەردەمماندایە بە ئامادەیی و دڵخۆشییەوە بڕۆین.
نانی نانەواخانەکە دەبێت بکڕدرێت – بەڵام عیسا بە خۆڕایی دەبەخشرێت؛ ئەو نانە بە بەکارهێنان لەناو دەچێت – بەڵام «عیسای مەسیح دوێنێ و ئەمڕۆ و بۆ هەتاهەتایە هەر یەکە.» ئەو نانە هی یەک کەسە – بەڵام «نانی ژیان» موڵکی گشتی هەموو ئەوانەیە کە «باوەڕ بە ناوی ئەو دەهێنن.» دەبێت نانم هەبێت – یان برسی بم؛ دەبێت مەسیحم هەبێت – یان لەناو بچم؛ «نانی ئاسمان! تێرم بکە تاوەکو چیترم ناوێت.»
ئایا ئەو بە شەراب یان نان بەراورد دەکرێت؟
گەورەی خۆشەویست، ڕۆحم بەم شێوەیە تێر دەکرێت؛
ئەو گۆشتە، ئەو خوێنە مردووەی تۆ،
نانی ژیانە، شەرابی ئاسمانییە.
— ج.سم.
