ئەوەتا پزیشکەکە دەڕوات! سەیری پەردەکانی ئەو ماڵە بکە کە داخران، زەنگەکە کپ کراوە، گالیسکەکە دەوەستێت، پزیشکەکە دەچێتە ژوورەوە. نەخۆشێکی ئازارچەشتوو لەوێیە.
گوناھ ژمارەیەکی زۆری خراپەی هێناوەتە ناو جیهانەکەمان! گوناھ . . .
تەندروستی لێ سەندینەوە — و نەخۆشی هێنایە کایەوە، خۆشی لێ سەندینەوە — و پڕی کردین لە ئازار! تەنها جەستە نییە کە نەخۆشە — بەڵکو ڕۆحیش تووشی نەخۆشییەکی کوشندە بووە!
«سەرتان هەمووی بریندارە، دڵتان هەمووی ئازارچەشتووە. لە بنی پێتانەوە تا سەر سەرتان هیچ ساغییەک نییە — تەنها برین و شوێنی لێدان و زامە کراوەکان!» (ئیشایا ١:٥-٦).
لەم ڕووەوە، عیسا وەک پزیشکە گەورەکە هاتە جیهان. ئەو یەهۆڤا-ڕۆفییە، ئەو خودایەی کە هەموو نەخۆشییەکانمان چاک دەکاتەوە. ئەو تەندروستی و چارەسەرمان بۆ دەهێنێت، و هەمووی بە خۆڕاییدەیهێنێت. دەرمانخانەی نیعمەت هەمیشە کراوەیە بۆ وەرگرتنمان! ئامۆژگاری دەدرێت و دەرمان دەبەخشرێت — بەبێ پارە و بەبێ نرخ.
هیچ حاڵەتێک بێ هیوا نییە ئەگەر داواکاری بۆ ئەو بکرێت؛ هیچ کەسێک پێویست ناکات لە چارەسەر بێ هیوا بێت، یان گومانی لە میهرەبانییەکەی هەبێت. تەنها پرسیارەکەی ئەوەیە، «ئایا دەتەوێت چاک ببیتەوە؟» ئەگەر گوناهبارەکە وەڵامی بەڵێبداتەوە، ئەو دەڵێت، «تەندروستیت بۆ دەگەڕێنمەوە، و برینەکانت چاک دەکەمەوە!» ئەو هێندەی نەرمونیانە هێندەش شارەزایە: هێندەی ئامادەیە هێندەش توانای هەیە — و لەسەر دەرگاکەی هەمیشە نووسراوە، «هەرگیز کەسێک فڕێ نادەمە دەرەوە» «هەر کەسێک بیەوێت — دەتوانێت بێت.» پزیشکی شکۆمەند! ڕۆحە نەخۆشەکەم چاک بکەرەوە، تەندروستییەکی باشی ڕۆحم بۆ بگەڕێنەوە؛ و توانام پێ ببەخشە بۆ ئەوەی سەرسوڕهێنەرەکانی شارەزایی و میهرەبانییەکەت دەربخەم. سەیری تۆ دەکەم بۆ چاکبوونەوە، وەک چۆن ئیسرائیل لە کۆندا سەیری «ماری بڕۆنزییەکەی موسا دروستی کردبوو» دەکرد و هەموویان چاک دەبوونەوە! «بەڵسەمێک لە گیلعاد» هەیە —و تۆ «پزیشکەکە»ی لەوێ!
عیسا دڵشکاوەکان چاک دەکاتەوە، ئۆ! چەند شیرینە ئەم دەنگە بۆ من جارێک لە ژێر گوناهمدا ئازاری چەشت، ناڵاندی و خوێنی ڕژا، بۆ ئەوەی ئازادم بکات.
بە ئازارەکانی، مردنی، و شایستەییەکانی، بە خوداوەندییەکەی، خوێن و ئازارەکەی، دڵە شکاوەکان یان ڕۆحە بریندارەکان دەستبەجێ چاک دەبنەوە. ج.سم.
