«واز لە چڵەکە بهێنە!»
لە کاتی ژیانەوەی مزگێنی لە سکۆتلەندا، خانمێک نیگەران بوو لەبارەی ڕزگارییەکەیەوە. چەندین لە هاوڕێکانی ڕزگار کرابوون، و هەست بە کەمێک دڵەڕاوکێ دەکرد، چووە لای پیاوێکی بانگخواز و پێی وت کە ناڕازییە. ئەویش وەڵامی دایەوە کە دڵخۆشە بە بیستنی ئەوە!
بە سەرسوڕمان و تا ڕادەیەک تووڕەییەوە، بە قەشەکەی وت کە چەند هەوڵی داوە بۆ بەدەستهێنانی ڕزگاری؛ چۆن خوێندوویەتی و نوێژی کردووە، بەڵام هێشتا وەک جاران لە ئاشتی لەگەڵ خودا دوورە. پاشان پێی وت کە بە هیچ شتێک نییە کە ئەو بتوانێت بیکات، بەڵکو بەوەی کە مەسیح ماوەیەکی زۆر لەمەوبەر کردوویەتی و لەسەر خاچ تەواوی کردووە، ئەو ڕزگار دەکرێت.
هەموو ئەمانە بەلای ئەوەوە نهێنی بوون، بۆیە سەردانی هاوڕێکەی کرد کە تازە باوەڕی هێنابوو. لێی پرسی کە چی کردووە بۆ بەدەستهێنانی ئەو ئاشتییە سەرسوڕهێنەرە لەگەڵ خودا کە باسی دەکرد.
«کردوومە؟ هیچم نەکردووە! بەوەی کە مەسیح کردوویەتی من ئاشتی لەگەڵ خودا بەدەست هێناوە،» هاوڕێکەی وەڵامی دایەوە.
لە کاتێکدا پیاوە پیرۆزەکە دەبێت خۆی لە هەندێک شت بپارێزێت، ئەو چێژ لە شتەکانی تر وەردەگرێت. «خۆشییەکەی لە یاسای خوداوەنددایە» (ئایەتی 2). ئەمە ئەو یاسایەیە کە خودا لە ڕێگەی موساوە بۆ ئیسرائیلی داوە، لەوانەش دە فەرمانەکە. وەک باوەڕداران نابێت هیچ کێشەیەکمان لەگەڵ ئەو یاسایەدا هەبێت. خوداوەند و ڕزگارکەرمان بۆ ئێمەی جێبەجێ کرد (ڕۆما 8:3-4). لە پەیمانی نوێدا، مەسیحییەکان یاسای مەسیحیان پێدراوە (غەلاتییەکان 6:2). بۆیە، ئێستا دەتوانین چێژی لێ وەرگرین. تەنانەت زیاتر، دەبێت چێژ لە هەموو وشەی خودا، هەموو ڕاوێژی خودا وەرگرین. با بەردەوام بیر لەوە بکەینەوە – «بە ڕۆژ و بە شەو» (زەبوور 1:2)
خۆی لە ژوورەکەیدا قەتیس کرد، کەوتە سەر ئەژنۆکانی، بڕیاری دا کە هەڵناسێت تاوەکو حەوانەوە و ئاشتی نادۆزێتەوە. دوای ماوەیەک لە ئازاردا خەوی لێکەوت. لە کاتی خەودا، خەونی بینی کە لەسەر لێوارێکی ترسناکەوە دەکەوێتە خوارەوە، بەڵام دەستی گرت بە چڵێکەوە کە بەسەر قووڵایی خوارەوەدا شۆڕ ببووەوە.
بەو چڵەوە شۆڕ ببووەوە، بە دەنگی بەرز هاواری یارمەتی دەکرد. پاشان دەنگێک لە خوارەوە، کە دەیزانی دەنگی عیسایە، پێی وت واز لە چڵەکە بهێنە و ئەو وەری دەگرێت و ڕزگاری دەکات. «خودایە، ڕزگارم بکە!» هاواری کرد؛ بەڵام دەنگەکە دووبارە وەڵامی دایەوە، «واز لە چڵەکە بهێنە.» ئەو نەیدەوێرا واز لە چڵەکە بهێنێت، بەڵام بەردەوام بوو لە هاوارکردن، «خودایە، ڕزگارم بکە!»
لە کۆتاییدا، ئەوەی لە خوارەوە بوو، کە دەنگی دەبیست بەڵام نەیدەبینی، بە نەرمترین و جدیترین شێوە وتی، «ناتوانم ڕزگارت بکەم، مەگەر واز لە چڵەکە بهێنیت!» بە نائومێدی وازی لێهێنا و کەوتە باوەشی عیسا؛ و خۆشی دۆزینەوەی خۆی لەوێدا بەخەبەری هێنا.
ئەو وانەیە بە زۆر کاری تێکرد لەسەر ڕێگای خودا بۆ ڕزگاری. بینی کە عیسا شایستەی هەموو متمانەکەیەتی و بە گرتنی چڵەکە خۆی لە مەسیح دوور دەخستەوە! بۆیە وازی لە هەموو هەوڵەکانی خۆی هێنا و عیسای بە تەواوی بەس بوو. ئێستا ئەو ئاشتییە سەرسوڕهێنەرەی لەگەڵ خودا چێژ دەکرد کە تەنها لە ڕێگەی خوداوەند عیسای مەسیحەوەیە.
تۆ چی؟ ئایا لە ئاشتیدایت لەگەڵ خودا؟ ئایا دەزانیت هەموو گوناهەکانت لێخۆشبووە؟ ئایا لە باوەشی عیسا و لە کارە تەواوکراوەکەی لەسەر خاچی گۆلگۆتادا حەواوەیتەوە؟ ئەگەر بە تەواوی متمانە بە مەسیح نەکەیت و حەوانەوەی تێدا نەکەیت بۆ ڕزگاری، و واز لە گرتن بە هەر شایستەیی یان هەوڵێکی خۆتەوە نەهێنیت، هەرگیز چێژ لە ئاشتی لەگەڵ خودا وەرناگریت و هەرگیز ناگەیتە بەهەشت.
گوێ لە دەنگی ئاسمانی بگرە کە بانگت دەکات، «هیچ خودایەکی تر نییە جگە لە من، خودایەکی دادپەروەر و ڕزگارکەر؛ هیچ کەسێک نییە جگە لە من. سەیری من بکەن، و ڕزگار ببن، هەموو گۆشەکانی زەوی! چونکە من خودام، و هیچ کەسێکی تر نییە» (ئیشایا 45:21-22 NKJV).
مەسیح ڕزگارکەرێکی تەواو و تاکە ڕزگارکەرە. ئەگەر دەتەوێت ڕزگار بیت، دەبێت واز لە هەموو هیوایەکی تر بهێنیت و ڕێگە بە خۆت بدەیت بکەویتە ناو باوەشە بەهێز و ڕزگارکەرەکەی. ئەگەر هەوڵ دەدەیت، تێدەکۆشیت و دەگریت، متمانە بە توانای ئەو ناکەیت بۆ ڕزگارکردنت و گەیاندنت بە سەلامەتی بۆ بەهەشت.
مەسیح نەهات بۆ یارمەتیدان ڕزگارکردنی گوناهباران. نەخێر، «عیسای مەسیح هاتە جیهان بۆ ڕزگارکردنی گوناهباران» (1 تیمۆساوس 1:15). «بە نیعمەت ڕزگار کراون لە ڕێگەی باوەڕەوە، و ئەوەش لە خۆتانەوە نییە؛ دیاری خودایە، نەک لە کارەکانەوە، بۆ ئەوەی کەس شانازی نەکات» (ئەفەسۆس 2:8-9). ئەو دەبێت هەموو کارەکە بکات. بۆیە، خوێنەری بەڕێز – وەک گوناهبارێکی تاوانبار، بێدەسەڵات، لەناوچوو – دەبێت خۆت ڕادەستی مەسیح بکەیت و ڕێگە بدەیت ئەو ڕزگارت بکات! دەتوانین زیاترت پێ بڵێین.
نەک بە کارە چاکەکانی ڕاستودروستی کە ئێمە کردوومانە، بەڵکو بەپێی بەزەیی خۆی ڕزگاری کردین (تیتۆس 3:5).
هەروەها ڕزگاری لە هیچ کەسێکی تردا نییە، چونکە هیچ ناوێکی تر لەژێر ئاسماندا نییە کە لەنێو خەڵکدا درابێت کە بەهۆیەوە ڕزگار بین (کردارەکان 4:12).
