خودا بپارێزە، ئەی گیانم! ئەی خودای من، تۆ زۆر گەورەی: تۆ بە ڕێز و شکۆمەندی پۆشراوی، ئەوەی خۆت بە ڕووناکی دادەپۆشی وەک جلێک، ئەوەی ئاسمانەکان وەک پەردەیەک ڕادەکێشی. — زەبوور ١٠٤:١-٢ NKJV
ئەی پاشا بپەرستە، ئەی شکۆمەند لەسەرەوە، ئەی بە سوپاسگوزارییەوە هێز و خۆشەویستی ئەو بڵێ؛ قەڵغان و پارێزەرەکەمان، کۆنترین ڕۆژگارەکان، لە شکۆمەندیدا نیشتەجێیە، و بە ستایشەوە پشتێن بەستووە. ئەی لە هێزی ئەو بڵێ، ئەی لە نیعمەتی ئەو بڵێ، کە جلەکەی ڕووناکییە، کە چادرەکەی بۆشاییە، گالیسکەکانی تووڕەیی ئەو هەورە بروسکە قووڵەکان دروست دەکەن، و ڕێگاکەی تاریکە لەسەر باڵەکانی گەردەلوول. زەوی بە گەنجینەی سەرسوڕهێنەرەکانی بێشومار، ئەی خودای گشتگیر، هێزی تۆ لە کۆنەوە دایمەزراندووە؛ بە بڕیارێکی نەگۆڕ بە توندی دامەزراندووە، و بە دەوریدا، وەک چاکەتێک، دەریاکەی هەڵداوە. چاودێری بەخشندەی تۆ، چ زمانێک دەتوانێت بیخوێنێتەوە؟ لە هەوادا هەناسە دەدات، لە ڕووناکیدا دەدرەوشێتەوە؛ لە گردەکانەوە دەڕژێت، بۆ دەشتایی دادەبەزێت، و بە شیرینی لە شەونم و باراندا دەچۆڕێت. منداڵانی لاوازی خۆڵ، و لاواز وەک لاواز، ئێمە متمانەمان بە تۆیە، و تۆ بە شکستخواردوو نادۆزینەوە؛ چەند ناسکن میهرەبانییەکانت، چەند پتەون تا کۆتایی، دروستکەر، پارێزەر، ڕزگارکەر، و هاوڕێمان. ئەی هێزی بێ پێوانە! خۆشەویستی بێ وەسف! لە کاتێکدا فریشتەکان دڵخۆشن بە پەرستشت لەسەرەوە، دروستکراوە سادەترەکان، هەرچەندە گۆرانییەکانیان لاوازن، بە پەرستشێکی ڕاستەقینە هەموویان ستایشی تۆ دەکەن. لە لایەن ڕۆبەرت گرانت (١٧٧٩-١٨٣٨)
