لە کتێبی پیرۆزدا، زۆرجار کۆمەڵەی سێ شت دەدۆزینەوە. ئایەتی سەرەوە نموونەیەکی جوانە بۆ ئەم دیاردەیە. هەر شتێک بیکەین یان بیڵێین دەبێت لەگەڵ ویستی خودا و پەیوەندیمان لەگەڵ ئەودا بگونجێت. دەستەواژەی «لە مەسیحی عیسادا» بۆ هەموو باوەڕداران ڕاستە لە ڕۆژی پەنجا و تا هەڵگیرانەوە. ئەو پەیوەندییە ئیمتیازاتی زۆر گەورەی تێدایە چونکە خودا ئێمەی لە ئادەمەوە گواستووەتەوە بۆ مەسیح—لە مرۆڤی ونبووەوە بۆ پەیوەندییەکی نوێ «لە مەسیحی عیسادا.» خودا ئێستا ئێمە لە دەستنیشانکراوەکەی خۆیدا دەبینێت، کە کوڕی خۆشەویستی خودایە. کاتێک خودا سەیری ئێمە دەکات، مەسیح دەبینێت چونکە ئێمە «لە خۆشەویستەکەدا قبوڵکراوین» (ئەفەسۆس ١:٦). با شاد بین و سوپاسی بکەین!
بۆ بەردەوامبوون لە شادبوون، پێویستمان بە نوێژی بەردەوامە. ئەمە لە عیسای مەسیحی گەورەمانەوە فێردەبین، کە بە نوێژی بەردەوام ناسرابوو، وەک بە تایبەتی لە ئینجیلی لوقادا تۆمارکراوە. لە جیهانێکی پڕ لە خەم و ناڕەحەتی، کاتێک سەیری عیسا دەکەین، شاد دەبین، کە «بە شکۆمەندی و ڕێز تاجداری کراوە» (عیبرانییەکان ٢:٩). هەروەها دەتوانین لەو، پیاوی نوێژ، فێربین کە هەمیشە پشت بە خودا ببەستین، و هاندراو بین بۆ جێبەجێکردنی ویستی خودا. هەرچەندە لە جیهانێکی یاخیدا دەژین، دەتوانین پشت بە خوداکەمان ببەستین کە دڵسۆزە و وەڵامی نوێژەکانمان دەداتەوە. ئەمە هۆکارێکی زیادەیە بۆ سوپاسگوزاری، کە بێباوەڕان نایکەن (ڕۆما ١:٢١).
دوای لافاوە جیهانییەکە، نوح قوربانگایەکی دروست کرد بۆ ڕێزگرتن لە خودا کە ئەو و ماڵەکەی ڕزگار کردبوو—کە هەشت کەس بوون بە گشتی. ئەو ئەوانی هێنایە جیهانێکی نوێ و پاککراو. لە کاتی جێهێشتنی کەشتییەکە، نوح خێزانەکەی لە سوپاسگوزاریدا ڕابەرایەتی کرد (پەیدابوون ٨:٢٠-٢١). ئایا ڕۆژانە سوپاسی خودا و باوکمان دەکەین؟ ئایا «قوربانگای خێزانیمان» هەیە بۆ سوپاس و ستایشی ئەو؟ با پێداویستییەکانمان لە نوێژدا بۆ ئەو ببەین، سوپاسی بکەین، و خودا و باوکمان پیرۆز بکەین.
