ئەو کە «کلیلەکانی دۆزەخ و مردنی» هەیە، بە ئاشکرا هێزی خۆی بەسەر هەردووکیاندا پیشان دەدات. مردن هەڵدەوەشێنرێتەوە؛ دۆزەخ دەستبەرداری خاوەندارێتی دەبێت. ڕزگاربوون تەواو دەبێت، تا ئەو شوێنەی کە پەیوەندی بە گەلی ئاسمانییەوە هەیە، ئێستا کاریگەری لەسەر جەستە دەبێت وەک چۆن پێشتر لەسەر ڕۆح بوو.
شێوازی ڕوودانی ئەمە جێگەی سەرنجە. «خوداوەند خۆی دادەبەزێت.» بۆچی وا؟ ئایا نەیدەتوانی ئەوە بسپێرێت بە کەسانی تر؟ ئایا نەیدەتوانی وشەکە لەسەر تەختەکەی سەرەوە بڵێت، و هەرگیز جێی نەهێڵێت؟ بێگومان، بەڵام چۆن دەبێت دڵە هەژار و خاوەکانی ئێمە بجوڵێنێت کاتێک دەبینین، کاتێک کاتی ئارامگرتنی ئەو کۆتایی دێت، چۆن دڵی لەم کردارەدا دەردەکەوێت. ئەو دەبێت خۆی لە دەروازەی بەهەشتەوە بێتە دەرەوە، وەک چۆن ئێمە پەلە دەکەین بۆ پێشوازیکردن لە هاتنی هاوڕێیەکی خۆشەویست و نزیک و ماوەیەکی زۆر دوور، هەموو فەرمییەتییە خاوەکان لەبیر دەکەین. دەنگی ئەو دەبێت یەکەم جار پێشوازییان لێبکات؛ هاواری ئەو دەبێت ئەو هاوارە بێت کە خەوی گۆڕ دەشکێنێت، و دانیشتووانەکەی دەردەهێنێت.
هەموو شتێک لە ساتێکدا ئەنجام دەدرێت؛ دواکەوتن کۆتایی دێت. و ئەمە پێشەکییەکی گونجاوە بۆ ئەو کۆتاییەی کە تەنها ئەو کەسە ڕازی دەکات کە کاتی هاتووە بۆ بینینی بەرهەمی ماندووبوونی ڕۆحی خۆی (ئیشایا ٥٣:١١). «و بەم شێوەیە ئێمە هەمیشە لەگەڵ خوداوەند دەبین.»
