بیرۆکەیەکی زۆر پیرۆزە، ڕاستییەکی زۆر جیدییە، کە هیچ شتێک بەهای نییە لە لای خودا جگە لە دەرهاویشتەی ژیانی مەسیح لە ئەندامەکانییەوە لێرە. هەموو ئەوەی کە بەرهەمی ڕاستەوخۆی ئەو ژیانە نییە، بە تەواوی بێ بەهایە لە بیرۆکەکانی خودادا. چالاکییەکانی سروشتی کۆن نەک تەنها بێ بەهان بەڵکو گوناهن. پەیوەندییە سروشتییە دیاریکراوەکان هەن کە ئێمە تێیانداین، کە لەلایەن خوداوە پەسەند کراون و مەسیح نموونەی ئێمەیە تێیاندا. بۆ نموونە، «مێردەکان، ژنەکانتان خۆش بوێت، هەر وەک چۆن مەسیحیش کەنیسەکەی خۆش ویست.» ئێمە وەک دایک و باوک و منداڵ، گەورە و خزمەتکار ناسراوین، و ڕێنماییمان پێدەکرێت دەربارەی هەڵسوکەوتمان لەم پەیوەندییە پیرۆزانەدا. بەڵام هەموو ئەمە لەسەر بنەمای نوێی ژیانی زیندووبوونەوەیە لە مەسیحدا (بڕوانە کۆلۆسی ٣؛ ئەفەسۆس ٥؛ ٦).
پیاوی کۆن بە هیچ شێوەیەک ناناسرێتەوە. وەک خاچدراو، مردوو، و نێژراو سەیر دەکرێت، و داوامان لێدەکرێت کە وەک مردوو دایبنێین، ئەندامەکانمان کە لەسەر زەوین وەک مردوو بژمێرین، و هەر وەک چۆن مەسیح ڕۆیشت، ئێمەش بڕۆین. دەبێت ژیانێکی خۆبەدەستەوەدان بژین، ژیانی مەسیح دەربخەین، دووبارە دروستی بکەینەوە. ئەمە مەسیحییەتی کردارییە. با باشتر لێی تێبگەین! با لەبیرمان بێت کە هیچ شتێک بچووکترین بەهای نییە لە لای خودا جگە لە ژیانی مەسیح کە ڕۆژانە لە باوەڕداردا بە هێزی ڕۆحی پیرۆز دەردەکەوێت! لاوازترین دەربڕینی ئەم ژیانە بۆنێکی خۆشە بۆ خودا. بەهێزترین هەوڵەکانی تەنها گۆشتی ئایینی، گرانبەهاترین قوربانییەکان، سەرنجڕاکێشترین ڕێوڕەسم و ئاهەنگەکان، تەنها «کارە مردووەکانن» لە چاوی خودادا.
