زۆر کەس هەن، سوپاس بۆ خودا، کە بە ڕاستی دڵخۆشن بەوەی بە شێوەیەکی ڕاستودروست لە باری گوناهەکانیان ئازاد کراون: بە ڕەواکردنیان بە خۆڕایی بە نیعمەتی خودا، لە ڕێگەی کەفارەتەکەی کە لە عیسای مەسیحدایە. ئەوان دەزانن کە کاری کەفارەتەکەی ئەوەندە تەواوە، کە خودا دەتوانێت دەربارەی ئەوانەی باوەڕیان پێیەتی بڵێت،
گوناهەکانیان و تاوانەکانیان چیتر بیر نایەتەوە.
ئەوان ئازادن، و بە ڕاستی لە باوەڕدا دڵخۆشن.
بەڵام پرسیارەکەمان ئەوەیە، ئایا خۆت بە تەواوی لە شتەکانی خودادا ئازادیت؟ نەک تەنها لە گوناهەکانت ئازاد بیت.
زۆر کەس کە دەتوانن بڵێن، «دەزانم گوناهەکانم بۆ هەمیشە لەلایەن ڕزگارکەرەکەمەوە لادراون،» دەتوانن زیاتر بڕۆن و بڵێن، «ئەوەش دەزانم کە ڕەگەکە، کە گوناهەکانم لێوەی هاتن، بە قوربانییەک لابراوە: ڕەگ و لق — هەموو شتێک بە شێوەیەکی ڕاستودروست مامەڵەی لەگەڵ کراوە.»
خودا، بە ناردنی کوڕەکەی خۆی بە شێوەی جەستەی گوناهبار، گوناهی لە جەستەدا مەحکوم کردووە — لە قوربانییەکەیدا لەسەر خاچ. بە تەواوی مەحکوم کراوە و بە بێ بەزەیی دادگایی کراوە. هەردوو گوناهەکان و گوناه لە قوربانییەکەی مەسیحدا لادراون.
ئێستا ئەو لە گۆڕ هەستاوەتەوە بەبێ ئەوان؛ و بنەمایەکی نوێی ژیانمان هەیە لەو؛ بۆیە دەخوێنینەوە،
یاسای ڕۆحی ژیان لە عیسای مەسیحدا منی لە یاسای گوناه و مردن ئازاد کردووە (و.ن.)
—بەڵێ، «ئازادی کردم!» هۆکارێکی باشمان هەیە بۆ سوپاس و ستایشی خودا کە لە هەردوو گوناهەکان و گوناه ئازاد کراوین، لە ڕێگەی پەروەردگارمان عیسای مەسیحەوە. بە باسکردنی کۆیلایەتی بۆ گوناه، ئەو ڕێگەی ئازادی لێی نیشان دا؛
ڕاستی دەزانن، و ڕاستی ئازادتان دەکات (یۆحەننا ٨:٣٢)؛
بەڵام لە ئایەتی ٣٦دا باسی ئازادییەکی زیاترمان پێدەکرێت — نەک تەنها لە، بەڵکو بۆ. بۆیە دەخوێنینەوە،
ئەگەر کوڕ ئازادتان بکات، بە ڕاستی ئازاد دەبن. (یۆحەننا ٨:٢٦)
بۆچی؟ لەبەر گەورەیی و شکۆمەندی و نزیکی لەگەڵ خودای ئەو کە ئەم ئازادییە پیرۆزە دەبەخشێت لەگەڵ خۆیدا لە شتەکانی خودادا. ئەو بە فێرکارییەوە وتی،
خزمەتکار بۆ هەمیشە لە ماڵدا نامێنێتەوە: بەڵام کوڕ هەمیشە دەمێنێتەوە. (یۆحەننا ٨:٣٥)
ئەم نزیکی و ئینتیمایە پیرۆزە بۆ هەمیشە هی کوڕە — تێبینی، «کوڕەکە» — بۆیە ئەو دەتوانێت ئەم ئازادییە ڕاستەقینەیە بە شێوەیەکی کەسی بدات، کە هیچ کەسێکی تر ناتوانێت، «کوڕەکە هەمیشە دەمێنێتەوە.» لە ئینجیلی یۆحەننادا دەربارەی کوڕەکە لە باوەشی باوکدا دەخوێنینەوە (یۆحەننا ١:١٨)؛ و دەربارەی قوتابییەکی خۆشەویست لە باوەشی عیسادا (یۆحەننا ١٣:٢٣)؛ کە بە خۆیانی فەرموو، دەربارەی ئەم ڕۆژە،
ئێوە دەزانن کە من لە باوکمدام، و ئێوە لە مندان، و من لە ئێوەدام؛
چونکە ئەو هەستاوەتەوە و بۆ لای باوک بەرز بووەتەوە؛ و دڵنەوایی بەخش، ڕۆحی ڕاستی، هاتووە.
پەروەردگار و ڕزگارکەرەکەمان ئەوەندە گەورە و شکۆمەندە، لە کۆلۆسییەکاندا دەربارەی دەوترێت، «هەموو شتێک دروست کرا» لەلایەن ئەو، کوڕی خۆشەویستی باوک؛ هەروەها ئەوەی کە پێشەنگی لە دروستکردندا هی ئەوە؛ چونکە ئەو، کوڕەکە، هەموو شتێکی دروست کرد (کۆلۆسییەکان ١:١٥-١٦).
شکۆمەندی بۆ ناوی پیرۆزی! کەسێکی وا دەتوانێت ئازادی ڕاستەقینە لە شتە هەتاهەتاییەکانی خودادا بدات، هەروەک چۆن بە ڕاستودروستی لە گوناهەکان و گوناه ئازادی کردین بە قوربانییەکەی. چەند بێسنوور پیرۆز و ڕاستن ووشەکانی خۆی،
ئەگەر، کوڕ ئازادتان بکات، بە ڕاستی ئازاد دەبن. ئەو «پێش هەموو شتێکە» دەخوێنینەوە؛ و هەمیشە لە شتە هەتاهەتاییەکان و پەیوەندییە هەتاهەتاییەکاندا وەک کوڕی هەتاهەتایی دەمێنێتەوە، دەتوانێت لەبەردەم باوکدا سەبارەت بە شتە هەتاهەتاییەکان ئازادمان بکات، لە نیعمەت و هێزی ئەو کە پێی دەوترێت «ڕۆحی هەتاهەتایی» — بە ڕاستی ئازاد!
ئەفەسۆس ٢ بە شێوەیەکی فێرکاری ڕوون دەکاتەوە چۆن ئێستا نزیک بووینەتەوە، هەرچەندە جارێک دوور بووین. لەو، کە خوێنی ڕژا، ئەم نزیکییە هی ئێمەیە. ئازادی گەیشتن بە باوک، لە ڕێگەی ئەو، بە ڕۆح، بە شێوەیەکی ئیلاهی پێمان بەخشراوە. مەفیبۆشەت، کە جارێک لە لۆ-دێبار دوور بوو، لەسەر مێزی شاهانە لە کۆشکی پاشا دانرا، بۆ ئەوەی نان لەسەر مێزی پاشا بخوات، وەک یەکێک لە کوڕەکانی پاشا.
بە داودی وت،
خزمەتکارەکەت کێیە کە سەیری سەگێکی مردووی وەک من بکەیت؟
بەڵام باوکی شاهانە «چاکەی خودای پێشان دا.» ئەو چاکەیە ئازادییەکی پیرۆزی دڵخۆشی لە بوونی ئەودا پێداوین، و ئێستا ناوی لێدەنێین «ئەبا، باوک.»
جارێک لە تاوان و گوناهەکاندا مردوو بووین، بەبێ خودا لە جیهاندا، دوور بووین، ئێستا لەلایەن کوڕەوە هێنراوینەتە ژوورەوە، کە هات بۆ ئەو شوێنەی ئێمە لێی بووین بۆ ئەوەی بە باوەڕەوە بمانهێنێت بۆ ئەو شوێنەی ئەو لێیەتی — بۆ «ماڵی باوک کە پڕە» — بە ڕاستی لەوێ ئازادین؛ و لە کۆتاییدا لەگەڵیدا بین لە ماڵی باوکی لە سەرەوە.
لە نموونەکەدا دەخوێنینەوە، «با دڵخۆش بین،» کاتێک کوڕەکە بە سەلامەتی و تەندروستی گەڕایەوە ماڵەوە. «و دەستیان کرد بە دڵخۆشی» پێمان دەوترێت (لۆقا ١٥). ئەوان «دەستیان کرد»؛ و هیچ وشەیەک نییە بۆ «کۆتاییهاتن.»
لە ١ یۆحەننا ٢دا کوڕەکە پێش باوک ناوی هاتووە؛ چونکە، وەک کوڕ، ژیانی هەتاهەتاییمان پێدەبەخشێت، خۆی وەک «ژیانی هەتاهەتایی» ناوی لێبراوە. بۆیە پێمان دەوترێت،
با ئەوە لە ئێوەدا بمێنێتەوە، کە لە سەرەتاوە بیستووتانە. ئەگەر ئەوەی لە سەرەتاوە بیستووتانە لە ئێوەدا بمێنێتەوە، ئێوەش لە کوڕ و لە باوکدا بەردەوام دەبن. و ئەمە ئەو بەڵێنەیە کە ئەو پێی داوین، تەنانەت ژیانی هەتاهەتایی (١ یۆحەننا ٢:٢٤).
باوەڕداری ڕاستەقینە بە کوڕەکە ژیانی هەتاهەتایی هەیە. کوڕەکە، وەک وتمان، لەبەر ئەوەی کێیە، دەتوانێت بمانهێنێتە ناو ئەوەی کە هەتاهەتاییە؛ و هیچ کەسێکی تر ناتوانێت ئەمە بکات. یۆحەننا ٣:٣٦ دەخوێنرێتەوە،
ئەوەی باوەڕی بە کوڕەکە هەیە ژیانی هەتاهەتایی هەیە (و.ن.).
چونکە خۆی هەتاهەتاییە، سروشتی ئەو ژیانەی کە لەو و لە ڕێگەی ئەوەوە هی ئێمەیە، هەتاهەتاییشە. هەموو شکۆمەندییەک بۆ ئەو کە ئەمە وایە. ستایش بۆ ئەو بێت بۆ هەتاهەتایە.
خودای باوک بەم شێوەیە فەرمانی داوە کە
هەمووان ڕێز لە کوڕەکە بگرن، هەروەک چۆن ڕێز لە باوک دەگرن (یۆحەننا ٥:٢٣).
لەو ئازادییەی کە ئەو دەبەخشێت، هەرگیز هەوڵ نادەین شکۆمەندییەکەی کەم بکەینەوە؛ بەڵکو خۆشیمان لە ڕێزگرتن لە کوڕەکەدا دەدۆزینەوە، هەروەک چۆن دڵخۆشین بە ڕێزگرتن لە باوک، لە ڕێگەی نیعمەت و فێرکردنی ڕۆحی هەتاهەتاییەوە. «بە ڕاستی ئازاد» کراوین لە شتەکانی خودادا، دڵخۆش دەبین بەو وشەیە،
ئەوەی لە فێرکاریی مەسیحدا دەمێنێتەوە، هەردوو باوک و کوڕی هەیە (٢ یۆحەننا ٩).
