هەرزەکارەکە هاواری کرد بە بانگەشەکارەکەی سەر شەقام: «تۆ باس لە قورسایی گوناه دەکەیت! من هەستی پێ ناکەم. گوناه چەند کێشی هەیە – 10، 80، 100 پاوەند؟»
بانگەشەکارەکە وەڵامی دایەوە: «ئەگەر کێشێکی 100 پاوەندی بخەیتە سەر سنگی پیاوێکی مردوو، ئایا هەستی پێ دەکات؟»
«بێگومان نا. مردووە،» گەنجەکە وەڵامی دایەوە.
«و هەروەها ئەو کەسەش کە هەست بە قورسایی گوناهەکەی ناکات. ئەو لە ڕووی ڕۆحییەوە مردووە،» بانگەشەکارەکە گوتی. «کتێبی پیرۆز، وشەی خودا بۆ ئێمە، دەڵێت کە هەمووان 'لە سەرپێچی و گوناهەکاندا مردوون' (ئەفەسۆس 2:2 NKJV). ئەگەر هەست بە قورسایی گوناهەکانت ناکەیت، دەبێت نیگەران بیت – تۆ لە ڕووی ڕۆحییەوە مردوویت.»
وێنەی پیاوێکی زۆر نەخۆش بکێشە کە ئازارێکی زۆری هەیە. لەناکاو ئازارەکە دەوەستێت. ئەو دەڵێت بەم زووانە باش دەبێت. بەڵام پزیشکەکە باشتر دەزانێت. ئەو هەست بە ئازار ناکات چونکە مردن دەستی پێکردووە. ئەو مردووە بۆ هەستکردن بە ئازار، و بەم زووانە دەمرێت – تەواو!
ئایا ئەمە وێنەی تۆیە، لە ڕووی ڕۆحییەوە؟ ئەگەر هیچ نیگەرانییەک لەبارەی گوناهەکەت، تاوانەکەت، یان ئەوەی کە کوا هەتاهەتایە بەسەر دەبەیت، هەست پێ ناکەیت، هەستە پێش ئەوەی درەنگ بێت! تۆ پێویستت بە یارمەتییە، و ئێستا پێویستت پێیەتی!
ڕەنگە تۆ پێشتر بزانیت کە گوناهکارێکیت کە لە کۆتاییدا لەلایەن خوداوە دادگایی دەکرێیت. ئەگەر وایە، دڵخۆش دەبیت بە زانینی ئەوەی کە خودا پێداویستییەکەت دەزانێت و پێشتر ڕزگارکەرێکی لە کوڕەکەیدا، عیسای مەسیح، دابین کردووە. گوێ لەم وشانە بگرە کە ژیان ڕزگار دەکەن: «خودا خۆشەویستی خۆی بەرامبەر بە ئێمە نیشان دەدات، لەوەدا کە کاتێک هێشتا گوناهکار بووین، مەسیح لە پێناوی ئێمەدا مرد» (ڕۆما 5:8).
هەواڵە خراپەکە ئەوەیە کە گوناهەکانمان دادگایی دەکرێن. بەڵام هەواڵە خۆشەکە ئەوەیە کە عیسای مەسیح، پێشتر ئەو دادگاییکردنەی چەشتووە کاتێک لە پێناوی گوناهەکانماندا مرد. دەتەوێت سوود لە مردنەکەی بۆ گوناهەکانت وەربگریت؟ داوای لێ بکە کە ببێتە ڕزگارکەرت. ئەگەر نازانیت چۆن، ئێمە دەتوانین پێت بڵێین.
