«من لەگەڵ مەسیحدا خاچ کێشراوم.» (غەلاتییەکان ٢:٢٠)کاتێک خوداوەند عیسا لەسەر خاچ مرد، ئەو نەک تەنھا وەک جێگرەوەی من مرد؛ ئەو وەک نوێنەری منیش مرد. ئەو نەک تەنھا لە پێناوی مندا مرد بەڵکو وەک من مرد. کاتێک ئەو مرد، بە واتایەکی ڕاستەقینە منیش مردم. ھەموو ئەوەی کە من وەک منداڵی ئادەم بووم، ھەموو خودی کۆن، خراپ، و نۆژەننەکراوەی من بە خاچەکەدا کوترابوو. لە ژماردنی خودادا، مێژووی من وەک پیاوێک لە جەستەدا کۆتایی ھات.
ئەوە ھەمووی نییە! کاتێک ڕزگارکەرەکە نێژرا، منیش نێژرام. من لەگەڵ مەسیحدا لە ناشتنەکەیدا ناسراوم. ئەمە لابردنی «من»ی کۆن لە دیدی خوداوە بۆ ھەمیشە نیشان دەدات.
و کاتێک خوداوەند عیسا لە مردووان ھەستایەوە، منیش ھەستامەوە. بەڵام وێنەکە لێرەدا دەگۆڕێت. ئەوە ئەو کەسە نییە کە نێژرا ھەستایەوە، نەک خودی کۆن. نەخێر، ئەوە پیاوی نوێیە—مەسیح لە مندا دەژی. من لەگەڵ مەسیحدا ھەستامەوە بۆ ئەوەی لە نوێبوونەوەی ژیاندا بڕۆم.
خودا ھەموو ئەمانە وەک ڕووداوێکی شوێنی دەبینێت. ئێستا ئەو دەیەوێت ئەمە بە کردەوە لە ژیانی مندا ڕاست بێت. ئەو دەیەوێت من خۆم بەوە بزانم کە بەم سووڕی مردن، ناشتن و زیندووبوونەوەدا تێپەڕیوم. بەڵام چۆن ئەمە دەکەم؟
کاتێک تاقیکردنەوە دێتە سەرم، دەبێت وەڵامی بدەمەوە بە تەواوی وەک چۆن لاشەیەک کاردانەوەی دەبێت بەرامبەر بە ھەر داواکارییەک بۆ خراپە. ھیچ وەڵامێک! دەبێت بڵێم، بە واتایەکی تر، «من بۆ گوناھ مردووم. تۆ چیتر گەورەی من نیت. من مردووم تا ئەو جێگایەی کە پەیوەندی بە تۆوە ھەیە.»
ڕۆژ بە ڕۆژ دەبێت خودی کۆن و گەندەڵم بەوە بزانم کە لە گۆڕی عیسادا نێژراوە. ئەمە واتای ئەوەیە کە من بە شێوەیەکی ناوخۆیی سەرقاڵی نابم. ھیچ شتێکی بەنرخ لەوێدا ناگەڕێم یان نائومێد نابم لە گەندەڵییە تەواوەکەی.
لە کۆتاییدا، ھەر ساتێک وەک کەسێک دەژیم کە لەگەڵ مەسیحدا ھەستاوەتەوە بۆ نوێبوونەوەی ژیان—ئارەزووی نوێ، ویستی نوێ، پاڵنەری نوێ، ئازادی نوێ و ھێزی نوێ.
جۆرج مولەر گێڕایەوە کە چۆن ئەم ڕاستییەی ناسینەوە لەگەڵ مەسیحدا بۆ یەکەم جار بۆی دەرکەوت:
ڕۆژێک ھەبوو کە من مردم. مردم بۆ جۆرج مولەر، بۆ بۆچوونەکانی، بۆ ویستەکانی، بۆ حەزەکانی و بۆ ویستی؛ مردم بۆ جیھان، بۆ پەسەندکردن یان سەرزەنشتکردنی، بۆ پەسەندکردن یان سەرزەنشتکردنی تەنانەت براکانم یان ھاوڕێکانم، و لەو کاتەوە، تەنھا خوێندوومە بۆ ئەوەی خۆم «پەسەندکراو بۆ خودا» نیشان بدەم.
