چ هیوایەکمان هەیە لە عیسای مەسیح خوداوەندمان! نەک تەنها هەموو شتێکمان تێدایە، بەڵکو زیاتر لەوەش، ئەو بەشی هەتاهەتایی ئێمەشە! بەڵێ، ئێمە هەمیشە لەگەڵ خوداوەند دەبین، و «وەک ئەو دەبین، چونکە وەک خۆی دەیبینین» (١ یۆحەننا ٣:٢)! و کاتێک چاوەڕێی ئەو ساتە سەرسوڕهێنەرە دەکەین کە لە کۆتاییدا دەنگی ناسراوی ئەو دەبیستین کە بانگمان دەکات بۆ لای خۆی، چ خۆشییەکە کە بزانین لەویشدا دەستمان بە هەموو سەرچاوەکانی نیعمەت دەگات بۆ دابینکردنی هەموو پێداویستییەکانمان، بە تایبەتی کاتێک ڕووبەڕووی ناخۆشی و کاتە سەختەکان دەبینەوە.
بۆیە، دەتوانین لە ناخۆشیدا ئارام بگرین. سەرەڕای ئەو کاتە سەختانەی کە تێیدا دەژین، دەزانین چی لە بەرنامەی خودادایە. یەکەم، خوداوەند عیسا خۆی دێت بۆ ئەوەی بمانباتە بەردەمی. پاشان، حەوت ساڵ ناخۆشی دەبێت. ئێمە ناترسین و نادڵنیا نین کاتێک هەموو ئەوەی کە لەم جیهانەدا ڕوودەدات دەبینین. شتەکان بە سادەیی بە خێرایی دەچنە شوێنی خۆیان، بە تەواوی لەگەڵ پێشبینییەکانی کتێبی پیرۆزدا کە زۆری نەماوە ببنە مێژوو. پاشان، دەرکەوتنی شکۆمەندی و دیار و گشتی خودا و ڕزگارکەرە گەورەکەمان عیسای مەسیح دەبێت بۆ دەستپێکردنی حوکمڕانی هەزار ساڵەی ڕاستودروستی لەسەر زەوی.
لە نێواندا، سەرچاوەیەکی زۆر گرنگمان هەیە کە دەبێت بەردەوام بین تێیدا: نوێژ. چەند تاریکتر و ساردتر بێت شەو، ئەوەندە زیاتر مەترسی خەواڵووبوونمان هەیە. ئەمە ئەوەیە کە بەسەر قوتابییەکاندا هات لە گەتسیمانی. خوداوەند هات تەنها بۆ ئەوەی بیانبینێت خەوتوون. بە پەترۆسی وت، «چی! نەتانتوانی یەک کاتژمێر لەگەڵ مندا ئاگادار بن؟ ئاگادار بن و نوێژ بکەن، نەوەک بچنە ناو تاقیکردنەوە. ڕۆح بەڕاستی ئامادەیە، بەڵام جەستە لاوازە» (مەتتا ٢٦:٤٠-٤١). ئەمەیە بۆچی، بۆ ئەوەی بە دڵسۆزی و بە سەرکەوتوویی بەردەوام بین تا هاوارەکەی کۆبوونەوە دەبیستین، دەبێت «بە جیددی لە نوێژدا بەردەوام بین، بە ئاگاداری تێیدا لەگەڵ سوپاسگوزاریدا» (کۆلۆسی ٤:٢).
با سەیری سەرەوە بکەین، بە هیواوە دڵخۆش بین، و بەردەوام بین لە نوێژدا، چونکە خوداوەند دێت و پاداشتی لەگەڵیدایە!
