«مەترسن! من مزگێنیی خۆشییەکی گەورەتان پێدەدەم کە بۆ هەموو خەڵک دەبێت. ئەمڕۆ لە شاری داود ڕزگارکەرێکتان لەدایک بوو، ئەو مەسیحی خاوەن شکۆیە.» لۆقا ٢:١٠-١١
کاتێک عیسای خاوەن شکۆ لە شاری بەیتلەحم لەدایک دەبوو، لە دەرەوەی شار شوانەکان ئەو شەوە چاودێری مەڕەکانیان دەکرد. «و سەیری بکەن، فریشتەیەکی خاوەن شکۆ لەبەردەمیاندا وەستا، و شکۆمەندیی خاوەن شکۆ بە دەوریاندا درەوشایەوە، و ئەوان زۆر ترسان.» جێی سەرنجە کە هەموو کاتێک فریشتەیەک لەو ڕووداوانەی دەوروبەری لەدایکبوونی خاوەن شکۆمان دەردەکەوێت، ئەو کەسانەی کە بۆیان دەردەکەون دەترسن—مریەم لە لۆقا ١:٣٠، یوسف لە مەتتا ١:٢٠، تەنانەت چەند مانگێک پێشتر زەکەریا ترسا (لۆقا ١:١٢-١٣)، و ئێستا شوانەکان زۆر دەترسن کاتێک شکۆمەندیی فریشتەکە بە دەوریاندا دەدرەوشێتەوە. کامیان لە ئێمە ناترسێت ئەگەر فریشتەیەک لە ناوماندا دەربکەوێت، بە درەوشاوەیی؟
ئەم وشەیە درەوشایەوە تەنها یەک جار لە پەیمانی نوێدا بەکارهاتووە—کاتێک خاوەن شکۆ بۆ شاول لە تەرسوس دەرکەوت: «نیوەڕۆ، ئەی پاشا، بە درێژایی ڕێگاکە ڕووناکییەکم لە ئاسمانەوە بینی، لە خۆر درەوشاوەتر بوو، بە دەورمدا و ئەوانەی لەگەڵم گەشتیان دەکرد دەدرەوشایەوە» (کردارەکان ٢٦:١٣).
کاتێک بیرم لەو ترسە دەکردەوە کە هەریەک لە ئامادەبووانی لەدایکبوونی عیسای خاوەن شکۆی گرتبوو، مێشکم گەڕایەوە بۆ باخچەی عەدەن—بۆ ئادەم و حەوا. ئەوان هەرگیز ترسیان نەناسیبوو تا گوناه هاتە ناو جیهانەوە. کاتێک خاوەن شکۆ بانگی ئادەمی کرد، دەخوێنینەوە کە ئادەم وەڵامی دایەوە، «دەنگت لە باخچەکەدا بیست، و ترسام چونکە ڕووت بووم؛ و خۆمم شاردەوە» (پیدایشی ٣:١٠). سەیری ئەو سێ شتە بکەن کە گوناه لەگەڵ خۆیدا هێنای: تاوان و ترس—«ترسام،»—و شەرم—«چونکە ڕووت بووم.» گوناه تاوان، ترس، و شەرمی هێنا، و جیهان لەو سێ شتەوە تا ئێستا دەناڵێنێت.
ئێمە لەبەردەم خودایەکی پیرۆزدا تاوانبارین چونکە «هەمووان گوناهیان کردووە و لە شکۆمەندیی خودا کەمترن.» ئێمە دەترسین چونکە «شتێکی ترسناکە کە بکەویتە دەستی خودای زیندوو» (عیبرانییەکان ١٠:٣١). و ئێمە بەهۆی گوناهەکانمانەوە شەرم ئەزموون دەکەین.
بەڵام ئەو وشەیەی کە دەوروبەری لەدایکبوونی خاوەن شکۆمانە بریتییە لە «مەترسن!» فریشتەکە بۆ شوانەکانی ڕاگەیاند، «من مزگێنیی خۆشییەکی گەورەتان پێدەدەم کە بۆ هەموو خەڵک دەبێت.» عیسای مەسیحی خاوەن شکۆ هات بۆ ئەوەی خۆشەویستیی خودا نیشان بدات، و «لە خۆشەویستیدا ترس نییە؛ بەڵکو خۆشەویستیی تەواو ترس دەردەکات، چونکە ترس ئازار لەخۆدەگرێت. بەڵام ئەوەی دەترسێت لە خۆشەویستیدا تەواو نەکراوە» (١ یۆحەننا ٤:١٨).
لەسەر خاچ، عیسای خاوەن شکۆ—«ئەوەی گوناهی نەناسیبوو»—بوو «بۆ ئێمە کرا بە گوناه، بۆ ئەوەی ئێمە لەو بگەینە ڕاستودروستیی خودا» (٢ کۆرنسۆس ٥:٢١). ئەو تاوان و شەرمی ئێمەی گرتە ئەستۆ، «ڕاستودروستەکە بۆ ناڕاستودروستەکان، بۆ ئەوەی ئێمە بهێنێتە لای خودا.» مەرگی ئەو لەدایکبوونی ئەو ڕوون دەکاتەوە.
لەنگەرێک بۆ ئەمڕۆ
چەند شیرینە ناوی عیسا لە گوێی باوەڕدارێکدا! خەمەکانی هێور دەکاتەوە، برینەکانی ساڕێژ دەکات، و ترسەکانی لادەبات.
— جۆن نیوتن
