«باوکە، ڕۆحم دەسپێرم بە دەستەکانی تۆ» (لۆقا 23:46)
لە مردنی عیسادا توخمەکانی ترس هەبوون، کە باوەڕدار ناتوانێت هیچی لێ بزانێت. لەگەڵ ئەودا جێبەجێکردنی سزایەکی سزایی بوو. گوناهەکانی جیهانێکی هەڵبژێردراو ئەویان دابەزاند! خودی دەنگی خوداکەی بانگەوازێکی گەورەی دەکرد، «هۆشیار بە، ئەی شمشێر، دژی شوانەکەم» (زەکەریا 13:7). بەڵام مردنەکەی مردنێکی ئاشتی بوو، نەخێر، مردنێکی سەرکەوتن بوو! پێش ئەوەی چاوەکانی دابخات، ڕووناکی بەناو پەردەکانی تاریکی قورسدا تێپەڕی. بە ئارامی و دڵنیایی کوڕایەتییەوە ڕۆحی دەرچوو، «باوکە، ڕۆحم دەسپێرم بە دەستەکانی تۆ!» نهێنی ئەم ئارامییە چی بوو؟ ئەمە کلیلەکەی خۆیەتی: «من تۆم لەسەر زەوی شکۆدار کردووە؛ ئەو کارەم تەواو کردووە کە تۆ پێم دایت بیکەم» (یۆحەننا 17:4).
خوێنەر، ئایا لە کاتی مردنتدا بەم شێوەیە دەبێت؟ ئایا «کارەکەت» تەواو دەبێت؟ ئایا پێشتر هەڵاتووی بۆ لای عیسا؟ ئایا تۆ پشت بەو دەبەستیت وەک تاکە ڕزگارکەرت، و وەک تاکە نموونەت شوێنی دەکەویت؟ ئەوا، با مردن هەر کاتێک بێت، هیچ کارێکت نییە جگە لە مردن! گۆڕەکە بە ئامادەبوون و زەردەخەنەی ئەو ڕووناک دەبێتەوە. ئەو لەوێ دەوەستێت وەک چۆن لەلای گۆڕەکەی خۆی لە کۆندا وەستابوو، ئاماژە بە گۆڕەکەی تۆ دەکات، کە پڕە لە شێوەی فریشتە، نەخێر، خودی خۆی وەک پێشەنگ، ڕێگای ژیانت نیشان دەدات! هیچ ئاشتییەکی ڕاستەقینە نابێت تا ترس لە مردن بە هەستی لێخۆشبوونی گوناهەکان، لە ڕێگەی خوێنی خاچەوە، زاڵ نەبێت. «تەنها ئەوکاتە»، وەک یەکێک دەڵێت، «دەتوانیت بینەرێکی ئارام بیت بۆ گۆڕە کراوەکە لە خوارەوەی گردەکە کە بەم زووانە دێیتە خوارەوە.»
ژەهری مردن گوناهە، بەڵام سوپاس بۆ خودا کە سەرکەوتنمان پێدەبەخشێت لە ڕێگەی گەورە عیسای مەسیحەوە (1 کۆرنسۆس 15:56-57).
ئێستا هەوڵ بدە لە چێژوەرگرتنی نزیکبوونەوەیەکی کوڕایەتی گەورەتر لە خودای پەیمانەکەتدا بژیت؛ و بەم شێوەیە، کاتێک کاتی ڕۆیشتن دێت، دەتوانیت، بەبێ بێڕێزی، خودی وشەکانی گەورەی مردووت وەربگریت، و بیانکەیت بە هی خۆت: «باوکە، ڕۆحم دەسپێرم بە دەستەکانی تۆ.» باوکە، من دەگەڕێمەوە ماڵەوە! دڵی منداڵەکە بە بیری ماڵی باوکایەتی، و پێشوازی باوکایەتی، باز دەدات!
کوڕم، تۆ هەمیشە لەگەڵ منیت، و هەموو ئەوەی هەمە هی تۆیە (لۆقا 15:31).
دەوترێت لەسەر قەشە لایتۆن (1643-1715)، کە «هەمیشە دڵخۆشترین بوو کاتێک، لە لەرینەوەی دەرگاکانی زیندانەوە، هیوای ئەوەی پێدەدرا کە هەندێک لەو بایە بەهێزانە بیانکەنەوە، و ئەو ئازادییەی پێبدەن کە ئارەزووی دەکرد.»
مەسیحی، ئایا دەتوانیت لەوە بترسیت کە ڕزگارکەرەکەت پێشتر زاڵ بووە بەسەریدا؟ مردن! وەک فریشتە وایە بۆ پیتەر، دەرگاکانی زیندان دەشکێنێت، و بەرەو ڕۆژێکی نوێ دەبات. ئەوە ڕۆیشتنە بۆ جیهانی مافی لەدایکبوونت، و جێهێشتنی جیهانی دوورخستنەوەت؛ ئەوە سەربازەکەیە لە کاتی ئێوارەدا، بە ئارامی لە خێمەکەیدا پاڵکەوتووە، چاوەڕێی بەیانی دەکات بۆ وەرگرتنی تاجەکانی.
ئۆه، بۆ ئەوەی هەمیشە لە حاڵەتێکی ئامادەکاری پیرۆزدا بژین، چاوی دەروونی سەیری دیمەنی کرانەوەی ئاسمانێک بکات، هەست بکەین کە هەموو ساتێک نزیکتر و نزیکترمان دەکاتەوە لەو ماڵە دڵخۆشە! بەم زووانە دەگەینە نزیک دەروازەی ئاسمانی، لە بەرچاوی تەختەکە! بەم زووانە بە خۆشحاڵی پەرستنەوە لەگەڵ کڵێسای سەرکەوتوودا چەمێینەوە، لە لافاوەکانی شکۆمەندی بێسنووردا خۆمان بشۆین!
«وەک ئەو» — «بینینی ئەو وەک ئەوەی کە هەیە» (1 یۆحەننا 3:2).
و ئەوە بۆ هەتاهەتایە
