خۆشەویستیی خودی
«لەگەڵ مەسیح لە خاچ درام، بەڵام زیندووم؛ بەڵام نەک من، بەڵکو مەسیح لە مندا دەژی و ئەو ژیانەی ئێستا لە جەستەدا دەژیم، بە باوەڕی کوڕی خودا دەژیم، کە منی خۆشویست و خۆی لە پێناومدا بەخشی» (غەلاتییە 2:20).
ئایا ئێمە ئەم وشانە بە گرانبەها نازانین کاتێک دەیانکەینە هی خۆمان؟ «کوڕی خودا منی خۆشویست و خۆی لە پێناومدا بەخشی.» چەند دڵخۆشە دڵمان بەو خۆشەویستییە تاکەکەسی و خودییەی مەسیح! ئەمە لە یانزەی یۆحەنا بۆمان دەردەکەوێت، «ئێستا ئەو (عیسا) مارتا و خوشکەکەی و لازارۆسی خۆشدەویست.» ئەو هەریەکێکیانی خۆشدەویست، و ئایا شتێکی تایبەت لە سروشتی خۆشەویستییەکەیدا بۆ هەریەکێکیان نەبوو، و ئایا ئەو تایبەتمەندییە تایبەتە نییە کە من و تۆ چێژی لێدەبینین کاتێک عیسا بۆ خۆمان دەناسین؟ ئەوە بوو کە نێردراو یۆحەنا دڵخۆش بوو پێی کاتێک باسی خۆی دەکرد وەک «قوتابییەک کە عیسا خۆشی دەویست.»
ئایا عیسا هەموو یازدە کەسەکەی خۆشنەدەویست؟ بێگومان، بەڵام یۆحەنا ئەو خۆشەویستییەی خستە دڵی خۆیەوە و تێیدا حەوایەوە. ئەی باوەڕدارە گەنجە خۆشەویستەکە، بە تەنیا لەگەڵ مەسیح بە؛ لەم ڕۆژگارەی پەلەپەلی خەڵکیدا، زۆر جار هەوڵبدە بە نهێنی لەگەڵی بیت و با گەرمی ئەو خۆشەویستییە لەسەرت بحەوێتەوە. بەڵام هەندێک لە ئێوە لەم کۆبوونەوانەدا دەڵێن،
من دەبینم شتێک لە مندا هەیە کە زۆر پێچەوانە دەردەکەوێت، و وەڵامی خۆشەویستیی مەسیح ناداتەوە – من خۆمم دۆزیوەتەوە. ڕۆما ٦ و ٧ ژووری ئەشکەنجەدان بوون بۆ من. چەند ئارەزوو دەکەم لە دەسەڵاتی گوناه ڕزگار بم کە هێشتا زاڵە بەسەرمدا!
ئایا دەکرێت من مەسیحییەکی ڕاستەقینە نەبم؟ نامەوێت بە کەس بڵێم، بەڵام ئایا من منداڵی خودام؟ «با ئەم ئایەتە دڵنەوایی بکات: من لەگەڵ مەسیح لە خاچ درام.» لە خاچدان ئەوە بوو کە وەک نەشیاو بۆ ژیان لەسەر ڕووی زەوی حوکم بدرێت. ئایا تۆ خراپتر لەوەیت؟ و ئەو کەسە دەتوانێت بڵێت، «کوڕی خودا، کە منی خۆشویست، و خۆی لە پێناومدا بەخشی.» گەورە لێت بێهیوا نییە؛ ئەو هەموو ئەوەی تۆیت دەزانێت و لە سەرەتاوە دەیزانی کە تۆ چی دەردەچیت، بەڵام ئەو تۆی هەڵگرتووە بۆ ئەوەی بتپارێزێت، چونکە ئەو تۆی خۆشویست، خۆشی دەوێت، و هەمیشە خۆشی دەوێت، نەک بەهۆی هیچ شتێک لە تۆدا، بەڵکو چونکە ئەو تۆی خۆشویست. ئۆه، چەند خۆشە حەوانەوە لەوەدا! کوڕی خودا منی خۆشویست چونکە ئەو خۆشەویستییە.
کوڕی خودا لە شکۆمەندییەکەیەوە هاتە خوارەوە بۆ مرۆڤایەتی بۆ ئەوەی تۆ هەڵبگرێتەوە، بەڵام ئەو هەموو ئەوەی تۆ بوویت دەیزانی پێش ئەوەی تۆ هەڵبگرێتەوە. ئەو لە پێناوتدا لە خاچ درا، و تۆ دەتوانیت ئەم زمانە بەکاربهێنیت و بڵێیت، «من لەگەڵی لە خاچ درام» – ئەوە کۆتایی بە خودی گوناهکار و پڕ لە ڕق و کینەی تۆ دێنێت لە حوکمی ڕاستودروستیدا؛ «کە هەرچەندە هێشتا لێرە لەسەر زەوی دەژیم، ئێستا دەتوانم بە باوەڕی کوڕی خودا بژیم» – باوەڕێک کە لەو سەرچاوە دەگرێت و هەموو پێداویستییەکانی ڕێگاکەت لێرە دابین دەکات.
خۆشەویستیی بەردەوام
«کێیە حوکم دەدات؟ مەسیحە کە مرد، بەڵێ، بەڵکو، کە زیندوو بووەتەوە، کە تەنانەت لە دەستە ڕاستی خودادایە، کە هەروەها نێوەندگیریمان بۆ دەکات. کێ دەتوانێت لە خۆشەویستیی مەسیح جیا بمانکاتەوە؟ ئایا ناخۆشی، یان تەنگانە، یان چەوساندنەوە، یان برسێتی، یان ڕووتی، یان مەترسی، یان شمشێر؟ وەک نووسراوە، لە پێناو تۆدا هەموو ڕۆژێک دەکوژرێین؛ وەک مەڕ بۆ سەربڕین هەژمار دەکرێین. نەخێر، لە هەموو ئەم شتانەدا ئێمە زیاتر لە سەرکەوتووین لە ڕێگەی ئەوەوە کە خۆشی ویستین.» (ڕۆما 8:34-37).
لێرەدا ئێمە هێندەی خۆشەویستیی خودی مەسیح، خۆشەویستیی بەردەوامی مەسیحمان نییە. ئەوە تەنها ئەوەیە کە لە ئایەتێکدا لە یۆحەنا ١٣دا پێشکەش کراوە، عیسا، «کە خۆشەویستیی خۆیانی نیشان دا کە لە جیهاندا بوون، تا کۆتایی خۆشی ویستن.» ئەو بە تەواوی خۆشی ویستن، ئەو بە درێژایی ڕێگاکە خۆشی ویستن.
لەو ئایەتەدا دەبینین کە خۆشەویستیی مەسیح چوار لایەنی هەیە. چوارگۆشەیەکی خۆشەویستییە –
«مەسیح کە مرد.» لە خۆشەویستیی قووڵیدا بۆ تۆ، چووە ناو دووری و تاریکی و قووڵاییەکانی وێرانبوونی خاچ. «مەسیحە کە مرد، بەڵێ، بەڵکو، کە زیندوو بووەتەوە.» ڕۆح دەیەوێت ئێمە بە زیندووبوونەوەی مەسیحەوە سەرقاڵ بکات. چەند بە پەلە نێردراوەکانی لە ڕۆژی زیندووبوونەوەدا بۆ قوتابییەکانی نێردران بە پەیامەکە، «بڕۆن بۆ لای براکانم، و پێیان بڵێن من سەردەکەوم . . .» ئەوە نەبوو، «بڕۆن بۆ لای ئەو گوناهبارە هەژارانە و پێیان بڵێن من گوناهەکانی ئەوانم هەڵگرتووە،» هەرچەندە ئەوە ڕاست بوو.
ئەو مردبوو بۆ ئەوەی کۆتایی بە مێژووی گوناهکارییان بهێنێت بۆ ئەوەی بۆ هەمیشە لەگەڵی پەیوەست بن، بەڵام ئەو باسی بەرزیی ئەو بەرەکەتە دەکات کە بۆیانی بەدەست هێناوە. مەسیح هیچ شتێک ناپارێزێت کە خۆشەویستییەکەی بتوانێت بیدات. با من و تۆ هیچ شتێکمان لێی نەشاردرێتەوە. ئێمە هەروەها دەبینین کە ئەو «*تەنانەت لە دەستە ڕاستی خودادایە*،» و ئەو لەوێیە بۆ ئێمە.
لە خۆشەویستیدا دەژی وەک چۆن جارێک لە خۆشەویستیدا مرد، و ئەو خۆشەویستییە چالاکە –
«ئەو نێوەندگیریمان بۆ دەکات.» چۆنە کە ئێمە ئەمشەو لێرەین؟ ئەوە ئەنجامی نێوەندگیریی خۆشەویستیی ئێستای مەسیحە لە پێناوماندا کە تا ئێستا هێناویەتی و دەمانباتە ماڵی باوک.
«کێ دەتوانێت لە خۆشەویستیی مەسیح جیا بمانکاتەوە؟»
نێردراو پشتی خۆی دەداتە ئەو بەردە سەختەی خۆشەویستیی مەسیح و هەموو هاتووچۆیەک ئامادە دەکات، و تۆ دەتوانیت ڕووبەڕووی داهاتوو ببیتەوە، هەرچییەک بێت، بەم دڵنیاییەوە کە مەسیح خۆشی دەوێیت وەک چۆن کاتێک ژیانی خۆی لەسەر خاچی گۆلگۆتا بەخشی؛ چونکە خۆشەویستیی ئەو نەگۆڕە.
خۆشەویستیی بێسنوور
«با بتوانن لەگەڵ هەموو پیرۆزەکاندا تێبگەن لە پانی و درێژی و قووڵی و بەرزی؛ و خۆشەویستیی مەسیح بزانن، کە لە زانین تێدەپەڕێت، بۆ ئەوەی بە هەموو پڕیی خودا پڕ ببنەوە» (ئەفەسۆس 3:18-19).
نێردراو دەمانباتە سەر کێوێکی بەرز. لێرەدا سەیری هەموو مەودای مەبەستی سەرسوڕهێنەری خودا دەکات کە مەسیح لە ناوەندیدایە، و ئەو دەیەوێت من و تۆ پانی و درێژی و قووڵی و بەرزیی پلانی گەورەی ئەو بۆ شکۆمەندیی کوڕەکەی بزانین؛ بەڵام ڕەنگە نزیک بێت لەوەی کە لە گەورەییەکەیدا بێهیوا و سەرلێشێواو بین. بەڵام ئەو بەردەوام دەبێت و دەڵێت، «و خۆشەویستیی مەسیح بزانن.»
لە هەموو ئەو شکۆمەندییەدا، نزیکترین شوێن لە دڵمانەوە خۆشەویستیی مەسیح دەبێت کە لەسەرمان حەواوەتەوە، و ئەو خۆشەویستییە لە زانین تێدەپەڕێت – قسەهەڵنەگرە. لە ئەفەسۆس 5:25 خۆشەویستیی مەسیح دووبارە دەخرێتە بەردەممان، «مەسیحیش کەنیسەی خۆشویست و خۆی لە پێناویدا بەخشی.»
تەنها بۆ ئەوە ئاماژەتان پێدەدەم چونکە دەمەوێت دڵتان هەموو ئەوانە لەخۆ بگرێت کە ئەو کۆمەڵەیە پێکدەهێنن لەم ڕۆژگاری ئێستای بەرەکەتدا لە پەنتیکۆستەوە تا ئەو ڕۆژە دڵخۆشکەرەی ڕفاندن کاتێک خۆشەویستی خۆشەویستەکانی لە ماڵی سەرەوە دەبن. هەرگیز کەمتر لە هەموو کۆمەڵەی خودا لە بیرتان نەبێت.
خۆشەویستیی ناچارکەر
«چونکە خۆشەویستیی مەسیح ناچارمان دەکات؛ چونکە ئێمە بەم شێوەیە حوکم دەدەین، کە ئەگەر یەکێک لە پێناو هەموواندا مرد، ئەوا هەمووان مردوون» (٢ کۆرنسۆس 5:14).
ئەو لە پێناوماندا مرد بۆ ئەوەی بژین، و ئێستا نیعمەت دابین کراوە بۆ ئەوەی لەمەودوا بۆ خۆمان نەژین.
هەموومان ئەوەمان کردووە، و هەر کاتێک ئەوەمان کردبێت، تەنها ژیانێکی ونبوومان ژیاوە کە خۆمان ناوەند بووین.
بەڵام ئەو دەیەوێت ئێمە «بۆ ئەو بژین کە لە پێناوماندا مرد و زیندوو بووەوە.» ئەو دەژی، ئامانجێک بۆ دڵەکانمان، ئامانجێک بۆ ژیانمان.
لێرەدا هیچ شتێک نییە شایەنی ئەوە بێت کە بەدوایدا بچین، هەموو شتێک لێرەدا بڵقێکە کە دەتەقێت، بەڵام شتێک هەیە کە دەمێنێتەوە، ژیانێک هەیە کە بەردەوام دەبێت، ژیانێک کە بۆ هەمیشە دەمێنێتەوە، ژیانێک کە بۆ ویستی خودا ژیاوە، و من و تۆ کە بە خۆشەویستیی مەسیح ناچار کراوین دەتوانین بۆ ئەو بژین کە لە پێناوماندا مرد و زیندوو بووەوە.
لە ڕۆما ١٢دا دەبینین، «جەستەکانمان وەک قوربانییەکی زیندوو، پیرۆز، پەسەندکراو بۆ خودا پێشکەش بکەین. . . .» ئێمە هی ئەوین بە نیعمەت، ئێمە هی ئەوین بە کڕین، بە ڕزگارکردن، بەڵام ئەو دەیەوێت هەریەکێک لە ئێمە هی ئەو بێت بە پێشکەشکردن. ئایا هەرگیز بە ڕاستگۆیی و دڵسۆزی بە تەنیا لەگەڵی جەستەی خۆت خستووەتە دەستی ئەو؟ ئەو تۆی کڕیوە – کاڵاکان ڕادەست بکە.
گەورەم، من هی تۆم، داواکارییەکانت قبوڵ دەکەم، خۆم بە تەواوی بە تۆ دەبەخشم، تۆ بە تەنیا لە دڵمدا حوکمڕانی بکە و با بۆ شکۆمەندیی تۆ بژیم.
